RORY BLOCK

Door Johan Wijngaarden gepubliceerd op Sunday 12 July 09:59

Op 29 mei 2009 ben ik bij een blues concert van Rory Block en diep onder de indruk. Voordat ze het zingt en speelt, vertelt ze het trieste verhaal, dat schuil gaat achter haar grootste hit “Lovin’ Whiskey”, het lied over haar ex-echtgenoot, die uiteindelijk voor de wiskey fles kiest en niet voor haar.

Sinds dat concert is ze één van mijn blanke blueshelden, omdat ze de blues bijna speelt zoals Robert Johnson, Son House, Fred Mc Dowell, Skip James, Referent Gary Davis en  Mississippi John Hurt dat deden. Erg ongewoon voor een vrouw. Het is zeker geen commerciële tak van de blues. Ik bewonder haar om voor zo’n ongemakkelijk muziekaal podium te kiezen, omdat al deze songs hun beleving vinden vanuit het mannen oogpunt. Ik hoef u niet te vertellen, dat ik een enorme fan ben van deze oude meesters, die allemaal al lang dood zijn. Rory is een geweldig alternatief; zo kijkt ze zelf ook naar haar muziek: Ze ontmoette ze allemaal[1], praatte met hen en, waar mogelijk, speelde en zong met hen. Leerde van hen. Ze maakte er zes CD’s van. Blues projecten, met muziek van elk van hen, als een eerbetoon.

Ik schrik, wanneer ik lees dat ze weer naar Nederland komt, als blijkt dat het past in het beklemmende kader van haar “Final Farewell Tour”. Een allerlaatste ronde door de Verenigde Staten en Europa. Vaarwel? Waarom? Ik google haar geboortedag: 6 November,1949. Bluespensioen? Ik moet er heen.

Ze speelt nog steeds de akoestische gitaar op een manier die ik zo prachtig indringend vind, terwijl ze een slide (het loden pijpje rond haar linker ringvinger) over de nek van de gitaar laat glijden bij veel van haar songs. Het produceert een ietwat huilend geluid, dat een extra dimensie aan haar spel geeft en het vervangt veelal de zangstem. Met de hak van haar linker laars stampt ze op het podium, waardoor het ritme van haar songs wordt versterkt. Het klinkt als hamerslagen. De snaren van haar gitaar moeten wel heel sterk zijn, want vaak trekt ze die ver op en laat ze op een bijna ruwe manier  terugslaan  (Ja, zoals Son House dat veel deed), daarmee een snerpend geluid veroorzakend.

Na een indrukwekkend optreden van negentig minuten (“Death Letter” van Son House, “Canned Heat” van Tommy Johnson en haar versie van “Candy Man” van Mississippi John Hurt vormen mijn high lights van de avond) blijft ze nog even op het podium om haar CD’s te verkopen. Ik ben de laatste in een rij van vier(!) personen, (waarvan er één uiteindelijk een CD koopt) en ik heb een aardig gesprekje met Rory. Ik besluit twee van haar CD’s aan te schaffen.  Ze grapt, een beetje ironisch ook: “Are you sure you want them both?” Ik antwoord:  “Yes, I do. I cannot make up my mind which one to chose!” Met een mooie lach zegt ze: “I ‘ll be more than happy to sign them for you!”

Daarna hebben we het onvermijdelijk over blues pensioen en afscheid. “Well…farewell...”, aarzelt ze, “May be I will start another Blues Project.”  En met een diepe zucht: “After all I am not sure; Maybe I  just cannot leave the blues alone”.

Ze heeft gelijk, ik ken het gevoel.

 

2 mei 2015.

 

 

[1] Met uitzondering van Robert Johnson. Hij stierf op 16 augustus 1938. Ze ontmoette wel diens zoon Claud.

 

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi verhaal over deze zangeres. Graag gelezen.
Dank je wel, Ineke. Ik hoop, dat ik haar ooit weer zie. Op naar John Mayall and the Bluesbreakers. Optreden in Groingen in September. John is van 1933, dus ik denk telkens, dat het de laatste keer is. In September komt er weer een nieuwe (studio) CD uit ook nog. Heb al drie nummers gehoord, het is geweldig! www.johnmayall.com Nee dit slaat verder nergens op. Groet'n uit Friesland dan maar.
John heb ik ooit een jaartje of 20 terug zien spelen en toen was het nog geweldig. En laatst nog op you tube een redelijk recente live opname gezien van Room to Move.
Dank je wel. Ja, ze kan het wel. Speelt beter dan ze zingt, als je dat kunt vergelijken tenminste.
Rory ken ik wel, tenminste haar muziek. En dat is inderdaad prima blues.

Mooi artikel weer.