Ik heb nu eens geen spijt...

Door Weeps with the Wind gepubliceerd op Saturday 11 July 18:02

Het spijtgevoel!

 



Wie kent het niet. Ik heb er duizenden, misschien wel een nulletje meer. Spijt van dingen die je gezegd hebt, of juist niet gezegd hebt. Spijt van dingen die je gedaan hebt, of juist niet gedaan hebt. Spijt zit in velen dingen. Allemaal keuzes die je in je leven gemaakt hebt en die je maar voor lief moet nemen. Misschien wel tig keer mag doorleven eer je jezelf vergeeft. Ik heb zelfs spijt van eerlijk te zijn geweest, want zelfs dat kan je de das om doen.

 

Dit keer ben ik eerlijk geweest met het uiten van mijn gevoel en iemand volledig voor rot gescholden zonder er enig schuldgevoel aan over te hebben gehouden.

 

Ik houd niet van schelden, echt niet, maar echt wel dat het vaak op de punt van mijn tong ligt. Gelukkig ben ik iemand die er dan wel over na denkt of het wel eerlijk is of niet. Meestal vind ik het niet eerlijk, 99,9% niet om precies te zijn. Ik tracht mijzelf dan even op de vingers te tikken en mijzelf in gedachten om te zetten kijkend vanuit de andere persoonsbelevingswereld. Ik tracht altijd en altijd te kruipen in de huid van een ander omdat ik een ander eerst volledig wil begrijpen eer ik een oordeel tref. (Ik haat oordelen)
Ik ben te vaak en te lang beoordeeld geweest om te weten en te voelen dat ik dat een ander nooit aan wens te doen. Leef en leer, leer en leef!

 



De waakvlam!


Ik heb een altijd eeuwige waakvlam in mij branden. Die brand altijd gestaag en rustig. Het is zo'n vlammetje die veel hebben kan en niet veel voeding nodig heeft om te blijven branden. De rook die daar van af komt is nihil en zal mijn vat niet snel over doen lopen. Ik ben eigenlijk net als mijn auto, een Peugeot in sport uitvoering met een twee liter motor die mega snel is maar net zo rustig kan lopen als mijn voet er naar handelt. Ik ben dus degene die bepaalt of mijn auto snel en hard optrekt of niet. En zo kan het ook zijn met medemensen die bepalen of mijn waakvlam rustig blijft of als een vulkaan tekeer gaat. Een auto daarin tegen kan niet nadenken, en ik wel dus de vergelijking moet je maar even met een korreltje zout nemen.



Hoe dan ook is het verhaal als volgt:


Ik ben na een zware tijd na mijn vaders overlijden weer aan het werk geslagen. Het valt vies tegen maar het leven draait door en ik moet daar gewoon in mee draaien. Er is geen tijd voor rouw en verwerking want de economie moet draaien. (geen commentaar) Ik wil mijn vuilnisbak niet mee nemen naar mijn werk en mijn collega's daar mee opzadelen. Ik praat er wel over, dat ik het er moeilijk mee heb, maar ga voor de rest niet hele dagen daar mijn was mee ophangen. Dit is mijn stukje leven en zij hebben hun eigen. Ik ben dus bezig mij daar vrolijk te houden terwijl ik het nog niet ben en mijn waakvlam dus gestaag door brand. Rustig!
Hebben we daar een collega rondlopen waarvan we weten dat ze alles, maar ook alles, doet om aandacht te krijgen, en waar ik al bijna 4 jaar lang mee overweg kan gaan met haar ziekte omdat ik begrip heb voor....heeft zij mijn ketel even volledig laten over stomen afgelopen vrijdag.

 



Zij is iemand die of om de dag chagrijnig is, of om het uur. Ligt aan de aandacht die ze ''niet'' krijgt. Een jonge meid van begin twintig die alle collega's afgaat met haar vermoeiende verhalen die niks als alleen negatief is over andere mensen die haar zogenaamd het leven zuur maken. Ze verzint van allerlei enge ziektes die ze heeft en waar wij hele dagen naar mogen luisteren. Begrijp me niet verkeerd, ik weet hoe mensen daar terecht kunnen komen. Ik heb er niks meer als begrip voor en bij mij kan je heel ver gaan. Echt ver! Maar ook ik heb mijn grenzen.

 

Ze ziet mij dat ik bezig ben met alle bakken met werk netjes weg te zetten. Ze ziet dat ik het doe. Ze komt er aan lopen en gooit zo alle bakken aan de kant. Ik druk ze weer terug en begint ze tegen mij te bekken. Het kwam bij mij uit het niemands vat:

 

 

''JIJ CHAGERIJNIG ROT WIJF!''

 

Dat heb ik haar naar het hoofd geslingerd. Ik heb haar gezegd dat ze hier niet elke dag met zo'n chagrijnige rot kop naar werk moest komen. Ik heb haar gezegd dat ook ik een moeilijke tijd achter de rug heb en toch hier vrolijk sta te wezen. Ik heb haar gezegd dat ze haar collega's niet elke dag moest belasten met haar negatieve chagrijnige verhalen.

Het hele bedrijf lag een halve minuut stil maar mijn stoom is geblazen zonder enig gevoel van spijt.

Mensen kunnen bij mij ver gaan omdat ik begrip heb, maar zelfs begrip heeft een EIND!

Mijn scheldwoorden kwamen natuurlijk veel te kort aan zinnige informatie om haar te helpen, maar hey, ik ben ook geen wandelende voedselbank om haar tekortkomingen te voeden. Wel?

 

Eens geen spijt hebben heeft meer met mij gedaan dan iets voor mij doen kon om weer eens te groeien. We zijn nu eenmaal mensen onder elkaar die wel eens als een vulkaan uit een spatten. De kunst is om de draad dan weer op te pakken en samen verder te gaan, en dat kan ik heel snel. Als ik uitbarst kan ik binnen een minuut weer zonneschijn zijn.

 


 

De natuur dus!
:)

 

 

 

Reacties (21) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Nieuwe reacties weergeven
Iemand eens flink de waarheid durven te zeggen getuigt van assertiviteit, daar hoef je absoluut geen spijt van te hebben. Hooguit van de gebruikte woordkeuzes. Hoe dan ook, hopelijk heeft het effect gehad en worden jij en je collega's nu minder lastig gevallen met haar negatieve slachtoffer verhalen.
Mijn woordkeus was niet zo goed maar zelfs daar heb ik geen spijt van om eerlijk te zeggen. Dat omdat ik momenteel op mijn tenen loop omdat ik geen tijd heb gehad om te rouwen, verwerken en om tot rust te komen. Ik heb momenteel zoveel woede in mij zitten die ik onder controle tracht te houden maar op dat moment er gewoon even uit kwam door onrecht. (ik vond het onrecht) Buiten dat heb ik die woorden ook niet uitgevonden maar ben wel mens die heel makkelijk dingen overneemt :)
Goed zo, Weeps. Voor mensen die zelf geen grenzen kennen moet je af en toe de slagboom laten zakken.
Anderen voortdurend met eigen frustraties overladen is ook een soort misbruik.
Gelukkig is er geen "grow the f*ck up" pil op de markt, anders had ik niet de baan gehad die ik nu heb! :)

Mijn baan bestaat bij de gratie van dit soort gevallen ;-)

leuke tegelwijsheden!
Kan je niet een tijdje bij ons bedrijf komen dan? :P
Laat ze me maar inhuren! ik ben coach ;-)

En als ze willen weten hoe ik mijn loon terugverdien: Verhoogde productiviteit en kwaliteit, wat hand in hand gaat met hogere werknemerstevredenheid (en dus minder ziekte uitval) ;-)
Jij doet eigenlijk wat ik wil dus :)

Heb wel mijn twijfels bij hogere werknemerstevredenheid, niet dat ik niet in de werknemers geloof, maar omdat bazen het niet uit maakt hoe ze zich voelen. Dus hoe pak je dat aan? (ben nieuwsgierig :P )
Door te onderbouwen met cijfertjes. Zodra een 'baas' ziet dat er meer geld te verdienen is als de mensen meer tevreden zijn, zal hij zich niet meer verzetten: hij verdient er meer op.

Het enige dat ik doe is de 'projecten' die ik daar uitvoer, onderbouwen met cijfers. Ik hou constant simpele bestandjes bij waar kwaliteit en productiviteit worden opgeslagen, gekoppelt aan dat project wat ik uitvoer.
Mensen zoals dat hebben eens flink tegengas nodig. We kennen ze allemaal, je komt ze 'in het echt' tegen maar ook online. Zeuren, klagen, onwerkelijke dingen verzinnen en uiteindelijk nog de schuld bij de ander leggen als niemand er nog naar luistert ook.

Deze mensen hebben een 'grow the f*ck up' pilletje nodig....
Precies!
Daarom ben ik ook geen wandelende voedsel bank ;)
Ik doe niet aan zielig doenerij en voed het ook niet om ze zielig te vinden.

Die ''grow the f*ck up'' pill klinkt als DE uitvinding voor deze maatschappij :P

Ik vind dat je haar nog aardig behandeld hebt. Neuh van zo'n uitbarsting moet je ook geen spijt hebben. Ik was echt veel erger te keer gegaan, want op dat moment verpest/verziekt zo iemand waar ik mee bezig ben. Los van het feit of het leuk werk is of niet. En ja ben een tegenpool van je ... ik vergeeft het ook niet meer. Ik blijf het onthouden ook. Sterker nog, noem het maten naaien, maar je had ermee naar de chef kunnen stappen. Vergeet niet dat jij misschien wel gezeik zou kunnen hebben krijgen doordat je werk niet goed of niet op tijd af was geweest.

Iedereen die werkt heeft wel eens moeilijke perioden, dat is menselijk, maar er zijn in de meeste bedrijven vertrouwensmensen waarmee je kunt praten.
Onze chef had op op die dag dus net een bruiloft en was niet aanwezig :) Ben er blij van :) Ik heb geen chef of leidinggevende nodig om dat op te lossen. Ik ben een mens met een groot gezond verstand en weet dat ik mijn collega's meer zie dan mijn eigen familie en dus besef dat dit wel eens kan overkomen. Los het onderling op en daar hoeft geen leidinggevende aan te pas te komen :)
Dat snap ik, want zo werkt het ook in de regel.
Maar jij kan zo denken, maar denken je collega's ook zo als het eens andersom zou zijn?
Heb ook een groot gezond verstand, maar soms moet je hard zijn. En als het dan gaat om iemand die doorlopend loopt te zeiken, dan gaat er niks aan verloren.
Juist, maar een ieder muis heeft een staartje ;)

Zij heeft zich vriendinnetje (..) kunnen maken met de dochter van de chef en dus krijg je te maken met vriendjes politiek....ik bemoei mij er niet meer mee want je kan net zo goed tegen stoelen en tafels praten ;)