Spuiten en slikken

Door EdwardHeijn gepubliceerd op Monday 06 July 11:04

tja als we dan toch een onderwerp nemen, dan gewoon een onderwerp waar nog heel vaak een taboe op rust, en waarom, is een medicijn in nemen dan iets voor een taboe, een pilletje innemen, word eigenlijk een beetje in een verborgen hoekje ingenomen, tja is toch niet echt nodig, om het in een verborgen hoekje te doen, ik spuit mijn insuline heel vaak gewoon waar ik ben en eventueel mee eet, dat leer je wel als je eens met allelei lotgenoten onder elkaar bent, ik heb dat een keer aan den lijve ondervonden, en vond dat ze helemaal gelijk hadden, ik had de kinderen die daar op kamp waren , een Airbrush tattoo belooft, dus die dag was ik bij hun op kamp, zeker leuk, en aan het eind van het kamp, ja ik at dan gewoon leuk een hapje mee met de kids, en ik zocht een plekje, een hoekje om even in alle rust even te kunnen spuiten, ik was dat immers zo gewend, nou ik werd al snel op mijn vingers getikt, dat ik dat gewoon aan tafel moest doen, en daar was het een waar prik festijn, alle kinderen waren bezig of om het pompje in te stellen

 

of hun bloedsuikers te meten, en daarna de insuline gewoon aan tafel, in te spuiten, en in een kamp waar mensen rondlopen zoals diabetesverpleegkundige of een dokter , of iemand van de leiding die de kinderen hielpen die daar normaal alle hulp bij hadden van pa en ma, maar die waren niet mee op kamp, 

tja .. ik loop nu ook veel makkelijker ergens naar binnen met prikspul en al, en als ik prikken moet, dan doe ik dat indien nodig ter overstaan van iedereen, en vaak hoor je dan een vader of moeder tegen hun kinderen zeggen, die meneer heeft suikerziekte, en mag geen suiker eten, daarom moet hij prikken, ook niet helemaal waar eigenlijk, want suiker mag best, maar niet te veel, alles waar te voor staat, is nou eenmaal niet goed, 

de naaldjes die je tegenwoordeg gebruikt om te prikken, zijn zo dun, je voelt ze nauwelijks, nee dat doet al lang geen pijn meer, dat was eerder wel het geval, als ik terukkijk naar mijn oma, die bond haar arm nog af, dan kwam de uitgekookte en steriel gemaakte naald weer uit de vette watten te voorschijn, voor het dagelijkse ritueel, ze bewaarde het spul in een theepotje waar wat vette watten in lagen, en de insuline in een flesje, waar de naald ingestoken werd om vol te zuigen met insuline

daarna even de luchtbelletjes er uittikken, en dan in de arm met die naald, eerst dacht ik dat mijn oma verslaafd was, maar al snel werd me verteld door mijn vader dat oma suikerziekte had, met een verjaardag was er dan voor oma een suikervrij gebakje gehaald, nee ik neem nu gewoon een lekkere appelpunt, waar ook gewoon suiker inzit, het mag gerust, maar altijd blijven meten. tegenwoordig zijn die technieken zo veel verbeterd, er kan meer, maar een taboe is het bij veel nog wel, toch jammer, zeker als het voor patient noodzaak is om het medicijn te nemen, ik roep als ik ga sporten, ik heb mijn doping ook alweer tot mij genomen, ik kan er weer tegen, maar het maakt al geen indruk meer, ze lachen er al niet meer om, nee ze weten het zo langzamerhand wel, en als ik die naald in mijn buik laat zakken, kijkt niemand er raar van op, ze weten het dat ik er makkelijk mee omga, en het sterkt mij alleen maar het op deze manier gewoon plain publiek te doen.. mochten ze kijken, dan roep ik hallo, ik ben medewerker van het programma spuiten en slikken, en ja nu spuit ik even..maar voor zo eetsmakelijk, en nee niemand, of eigenlijk steeds minder mensen kijken er raar van op..

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.