Mannequins

Door Jules du Lac gepubliceerd op Sunday 05 July 22:38

Toen ik zo´n 20 jaar was, dat was dus diep in de vorige eeuw, werd ik door mijn toenmalig vriendinnetje gevraagd, of beter gezegd gecommandeerd, om mee te gaan naar een modeshow. Ik had er eigenlijk helemaal geen zin in, want er waren leukere dingen te bedenken, vond ik. Ik had heel andere hobby´s, zoals sporten, dansen en vrijen met mijn lief. Wat moest ik nou op een modeshow, waar onbekende vrouwen in extravagante kledij over een plank heen en weer lopen. Maar ja, je bent verliefd en je wilt zo’n meisje natuurlijk niet teleurstellen, dus ging ik mee. Overigens met een laag enthousiasmeniveau en met nog minder verwachtingen.

Tijdens de show veranderde mijn humeur echter geleidelijk aan. Er liepen leuke vrouwtjes mee en sommigen lachten zelfs naar me. Ik werd zelfs zo enthousiast dat ik op een gegeven moment tegen mijn liefje zei: ‘Leuk rokje heeft ze aan met die splitjes. Is dat niet iets voor jou? Staat je vast heel sexy.’

Ik kan me herinneren dat de mannequins allemaal heel vriendelijk rondkeken, naar mij en naar het publiek en dat ze er stuk voor stuk prettig en knap uitzagen.

Tegenwoordig ga ik niet meer naar dergelijks shows, dus heb ik weinig ervaring wat mannequins betreft. Maar ik zie wel eens wat op TV, of er staan foto’s van modeshows in de krant. En dan verbaas ik me er steeds weer over hoe de meiden er tegenwoordig uitzien. Vel over been. Zo mager als een uitgehongerd sprotje, waar de knoken van knieën, ellebogen en schouders uitsteken als gevaarlijke punten, waar je flinke blauwe plekken door kunt krijgen als je zo iemand wilt omhelzen. En dan die chagrijnige gezichten. Het lijkt wel of ze er totaal geen zin in hebben, terwijl ze toch zelf voor het vak gekozen hebben. Maar dat schijnt zo te moeten heden ten dage.

Ik heb aan een meisje, dat zelf ook graag mannequin wil worden, gevraagd waarom het tegenwoordig zo anders is dan vroeger, toen je er als kijker, of je wilde of niet, gewoon vrolijk van werd.

‘Omdat,’ zo vertelde ze me, ‘de aandacht van het publiek op de kleding gevestigd moet blijven en niet op de mannequins.’

‘Nou, dat vind ik vreemd. Ik zie liever een vrolijk vrouwtje, dan een bitch, waardoor hetgeen ze aanhebben ook niet leuk overkomt.’

‘Dat komt omdat jij een man bent. De klanten zijn vrouwen. Die voelen zich er juist prettig bij, omdat ze menen dat ze zelf mooier zijn dan de mannequins. Daarom.’

Daar moest ik het mee stellen. Maar ik snap het nog steeds niet.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.