Rottumeroog

Door Anonymously gepubliceerd op Saturday 27 June 11:25

Elke maand laat rottumeroog zich van een andere kant zien. Het is zomer op het eiland en drukkend warm. De grauwe leegte maakt plaats voor een ongelofelijke kleurenpracht. De kwelders kleuren rood, het eiland zelf groen en geel. Vlasbekjes, zeeraket, duinviooltjes, teunisbloemen: het eiland staat in bloei, wat trouwens een fraai schouwspel opleverd.

Hier zet ik mijn tent op. Het duurt niet lang voor het donker is, en boven mijn hoofd vult de hemel zich met ontelbare sterren. Dit is Nederland op zijn mooist. Waar je ook loopt hoor je meeuwen - het is een goed broedseizoen geweest voor de dominantste vogels op het eiland. Even later wanneer de zon is ondergegaan, wordt de lucht helemaal parelmoer. Eindelijk wordt het stil, werkelijk stil. rottumeroog, eiland in de Nederlandse Waddenzee, onbewoond maar daarmee niet onbemind. Het eilandspreekt bij veel mensen tot de verbeelding. Wellicht juist door het breken van diezelfde mensen, waardoor je fantasie de vrije loop krijgt. Een eiland van stilte in een drukke wereld, een stukje land waar wind en getij de scepter zwaaien en de leegte zich oneindig voor je lijkt uit te strekken.

In het voorjaar jaagt een koude oostenwind wekenlang over de uitgestrekte zandvlakten. Er vormen zich schitterende sikkelduinen, meestal meer dan een meter hoog. Het oostelijk deel van het eiland verandert onder mijn ogen in een Kalahariwoestijn op postzegelformaat.

De zee geeft, de zee neemt. Terwijl de Waddenzee de bron van leven is voor vele duizenden vogels, legt de Noordzee de geschiedenis bloot. Onder het zand komen steenmatten tevoorschijn die in het verleden zijn gebruikt om de duinen - en daarmee het eiland - tegen het geweld van de zee te beschermen. Inmiddels heeft Rottumeroog zijn kustverdedigingsfunctie verloren en resten alleen nog overblijfselen van het slagveld van de strijd tussen kust en zee.

Bij eb strekt het wad zich eindeloos voor me uit en worden geulen, prielen en zandplaten zichtbaar die de Waddenzee zo bijzonder maken. De zeewaterstroming en de invloed van het getij zorgen ervoor dat het landschap voortdurend in beweging is. Er zijn nog maar weinig plekken in de wereld waar de zee nog zo veel invloed heeft op het aanzien van haar omgeving.

Jarenlang heeft de mens geprobeert het water te beteugelen. Enkele decennia geleden wilde de mens dit deel van de Waddenzee nog inpolderen voor de aardappelteelt, maar inmiddels heeft hij zijn handen van Rottumeroog afgetrokken. Dit jaar is het vogelwachtershuis weggehaald. Alleen de Emder Kaap als markant baken voor de scheepvaart, is gebleven.

Zeehonden zijn voor het grote publiek het symbool van de Waddenzee. Voor de dieren zelf is het getijdengebied de perfecte omgeving: de bij laagwater droogvallende zandbanken zijn ideaal om te rusten of jongen te zogen. Het is lastig te fotograferen: de zeehonden werpen ineen deel van het reservaat waar ik niet mag komen. Ze hebben behoefte aan rust; een tweevoetige indringer als ik zou die rust flink verstoren. Na mijn zoveelste rondje om het eiland vind ik een pasgeboren zeehond niet ver van het duin.  Ik roep de vogelwacht op en maak snel enkele beelden voor dat ik het jong weer met rust laat. Het spookt 's avonds door mijn hoofd: hoe zou het met hem gaan? De dag erna ga ik nog één keer terug, maar het zeehondje is verdwenen.

In mei 2013 staken twee reeën over naar Rottumeroog. Een jonge reebok wist het eiland levend te bereiken, een volwassen reegeit spoelde kort daarna aan op het Noordzeestrand. Slechts twee keer eerder werd er een ree gezien. Een dode ree is een welkom extraatje voor de grote mantelmeeuw: een soort waarvan er in nederland maar zo'n 50 paren broeden. Vooral hun jongen doen zich te goed aan de reeën. Er zijn van die momenten die je niet kunt uitleggen. Twee uur lang loop ik zei aan zei met deze aalscholver over een spiegelend wad.

Het lijkt een ontmoeting die te mooi is om waard te zijn. Een moment dat je niet kunt verzinnen, maar dat je alleen kunt beleven door er te zijn. Het is fascinerend hoezeer het getij afhankelijk is van de elementen. Bij westelijk tot noordwestelijke wind en springtij lopen grote delen van de omringde slikplaten onder water en verzamelen grote aantallen vogels zich dicht bij het eiland. Kort na springvloed trekt het water zich terug van de kwelders. De begroeide slikplaten, die alleen bij extreem hoog water onderlopen behoren tot de belangrijke voedsel-, rust-, en broedterreinen van vele soorten wad- en zeevogels.

De foto hierboven is trouwens een voorbeeld van een slikplaat, het is dus geen slikplaat van rottumeroog, want daar mocht ik ook geen foto van maken. Maar goed, de begroeiing van de platen bestaat overwegend uit zoutminnende vegetatie, zoals zeekraal, schorrenkruid en lamsoor, waardoor de kwelders aan het eind van de zomer schitterend rood en paars kleuren. Op het strand van Rottumeroog spoelen jaarlijks meerdere bruinvissen aan. Dit is op zich geen unieke gebeurtenis: in het Nederlandse deel van de Noordzee zwemmen namelijk naar schatting 85.000 bruinvissen, die zich zeker in de zomermaanden geregeld langs deNederlandse kust laten zien.

Waar de meeste karkassen daar meteen worden verwijderd, is er in dit door stilte gedomineerd landschap plaats voor de dood. Vooral in de wintermaanden laat het eiland zich van de harde kant zien. Op rottumeroog is de natuurlijke kringloop nog intact en blijken de kadavers een belangrijke voedselbron voor tal van organismen. Op Rottumeroog heeft de natuur vrij spel, in al haar wreedheid en ongekende pracht.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dit was mijn verhaal want meer is er niet echt te vertellen
Wat mooi en jij heb daar je tentje op gezet? Wat lijkt me dat heerlijk ,Ik zou zeggen geniet er met volle teugen van Zodat wij weer van jouw verhaal kunnen genieten,