x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Onrechtvaardig

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Wednesday 24 June 12:24

onrechtvaardig

Sinds de scheiding sta ik er alleen voor. Ex bemoeit zich niet of nauwelijks met de opvoeding en de deelt al helemaal niet evenredig in de kosten. "Ik betaal toch alimentatie", is zijn simpele antwoord.

782022b548942fb808396504836c7ded_medium.

alimentatie

Het betalen van de alimentatie is al sinds onze scheiding, acht jaar geleden, een bron van irritatie en terugkerende ruzies. Het gaat hier om de kinderalimentatie. Ik heb al nooit partneralimentatie willen hebben, ik bedruip mezelf wel. Maar de kinderen, die zijn van ons samen en daar dragen we samen de zorg en de verantwoordelijkheden voor. Eén van die verantwoordelijkheden is de financiële last die erbij komt kijken.

Mijn ex denkt dat die kinderalimentatie allesdekkend is. Dat daar ook de schoolreisjes, verjaardagspartijtjes, galafeestkleding, sportclubs enz. mee betaald kunnen worden. Niets is minder waar.

De kinderalimentatie is bedoeld voor het dagelijkse onderhouden en welzijn van de kinderen. Een deel huur of hypotheek (onderdak), een deel gas, water en licht (wonen) en een deel boodschappen (levensonderhoud) wordt daarmee betaald. En daarna is het op.

Kleding, schoenen en zaken als de kapper, verjaardagskado's en schoolgeld wordt al jaren betaald van de kinderbijslag die ik vier keer per jaar ontvang. Dank daarvoor overheid en maatschappij!

Maar als kind 1 dan met schoolreis gaat, over erger, zo'n reis- en projectweek heeft, dan zijn daar flink wat extra kosten mee gemoeid (zo tussen de € 300 en € 600 euro). Ex draagt geen cent bij. Als kind 2 dan veertien wordt en overheidswege verplicht een ID moet aanschaffen (á 28 euro) dan betaalt ex geen cent. Als er voor aanvang van elk nieuw schooljaar geshopt wordt om schriften, pennen, passers, rekenmachines, kaftpapier, een nieuwe schooltas (want versleten), gymkleren en schoenen (want groeispurt!), schoolagenda's en weet ik wat niet meer te kopen, draagt ex geen cent extra bij. Al acht jaar lang niet. Als kind 2 dan besluit van studierichting te wisselen en andere vakkleding nodig heeft (á 140 euro), dan betaalt ex geen cent mee. 

Contributie voor de sport en sportkleding en bijkomende kosten gedurende het jaar komen allemaal voor rekening van ... nee, niet van ex. Nee, want hij betaalt toch al alimentatie!

inkomensverschil

Dat er een flink verschil in inkomen zit tussen hem en mij laat hem koud. Mijn inkomen, inlcusief alle toeslagen vanuit het rijk en de alimentatie van ex erbij, is ongeveer de helft van zijn inkomen. Maar de kosten die ik heb betreffende de kinderen zijn ongeveer drie keer zo hoog als zijn bijdrage.

Dit is dus niet bepaald evenredig verdeeld. Dit vind ik al jaren onrechtvaardig. Ik word van tijd tot tijd boos en ben gefrustreerd, maar het helpt allemaal niets. Hij betaalt toch alimentatie?!, en het gesprek is afgelopen. 

Ondanks dat heb ik het al die jaren klaargespeeld. Het is elk jaar opnieuw weer gelukt om alles gekocht en betaald te hebben, en dat zonder gigantisch in de schulden te geraken. Daar ben ik elke keer best wel trots op. We leven zuinig, en doen geen gekke dingen. Maar de kinderen hebben alles wat ze nodig hebben, de koelkast is gevuld, de rekeningen betaald en dan kunnen ze zelfs nog steeds naar hun sport. 

425234d4912d01e5281b187d45d7186c_medium.

studeren

Maar dan is kind 1 klaar met de middelbare school en gaat studeren. Studiefinanciering is omgezet naar het leenstelsel en kind zal een studieschuld krijgen. Een afschuwelijk begin van een arbeidscarrière, maar het kan niet anders. Natuurlijk wil je als ouders zoveel mogelijk bijdragen om de studieschuld van je kind zo laag mogelijk te houden. 

Bij de aanvraag van de lening heb ik meteen ook een aanvraag voor de aanvullende beurs gedaan. Deze wordt toegekend als de ouders financieel niet in staat zijn een bijdrage aan de studie van hun kind te betalen. Deze beurs is een gift en geen lening en alleen bedoeld voor de financieel zwakkeren in de maatschappij. 

Helaas, DUO, de afdeling van de belastingdienst die gaat over studeren, lenen en toekennen van beurzen, heeft getoetst dat de vader een eigen bijdrage kan leveren aan de studie van zijn kind, ruim € 250,=. En dus is de aanvullende studiebeurs afgewezen. Pech voor mij, want ex betaalt die bijdrage dus gewoon niet. Hij betaalt toch al alimentatie?!

De bijdrage zoals door DUO berekend is geen verplichting, maar een inschatting naar draagkracht van de ouders. Ex is dus draagkrachtig bevonden waardoor kind 1 geen extra bijdrage vanuit het rijk krijgt, maar ex betaalt de bijdrage niet en dus komt kind in de financiele problemen. Want ik kan die niet betaalde bijdrage van ex niet vergoeden. 

Maar heb ik rechten, heeft hij verplichtingen? Nee dus. Ex zal niet betalen, ik kan niet betalen en dus is kind 1 de dupe, zij zal meer moeten gaan lenen. 

eaf7d4909ed527aaf8dc5a9a19217ced_medium.

om de lieve vrede

Nu zou ik een advocaat in de hand kunnen nemen om een financiele verplichting t.a.v. de studie op te eisen. Ik heb in het verleden deze optie al eens serieus overwogen toen ik er financieel nog slechter bijzat. Maar ik doe het niet. Het zet de zaken nog verder op scherp en de kans op oorlog tussen ex en mij is te groot. Daar zijn de kinderen niet bij gebaat. 

Dus, hij komt ermee weg. Hij betaalt niet, hij zorgt niet, hij neemt geen enkele verantwoordelijkheid en hij komt er gewoon mee weg. Zó onrechtvaardig, zó oneerlijk, zó gemakzuchtig.

De kinderen zijn onvoorstelbaar loyaal naar hun vader. Zien wel wat er gaande is, maar willen er niks over horen. Van mij mag hij de plomp inlopen of de hoogste boom in of whatever. Maar zij dragen hem op handen. Ook dat vind ik zó onrechtvaardig. Ik werk me de blubber en draai ieder dubbeltje om ten gunste van de kinderen. Hij doet niks, en wordt bejubeld. Yak! 

Maar wat kan ik zeggen, wat kan ik doen? Niets, helemaal niets. Ik kan alleen maar hopen dat de kinderen eens zullen inzien hoe onrechtvaardig deze situatie is en hoe ik mijn best voor ze heb gedaan. Hoe alles steeds weer gelukt is, zelfs ondanks dat hun vader niets heeft bijgedragen. Behalve de alimentatie dan natuurlijk, hoewel zelfs dat al acht jaar moeizaam en met gedoe betaald wordt.

2cb6462ec864d87a67b195898ecfa227_medium.

slechte moeder 

Soms is de frustratie mij eventjes te groot en laat ik me laatdunkend uit naar de kinderen over hun vader. Stom, ik weet het. Dat mag je nooit doen. Stemmingmakerij, hem in een kwaad daglicht zetten. Ik weet het, het is fout. Maar soms is het gewoon zó moeilijk om leuk en gezellig over hem te praten terwijl ik hem het liefste zijn nek wil omdraaien (niet letterlijk, maar je begrijpt me wel). Dan lukt het me even niet. 

Ik voel me soms zo hypocriet en leugenachtig als ik met de kinderen zit te kletsen over oh ja wat leuk, papa zus en oh wat goed papa zo. Soms lukt het me gewoon niet om de schijn op te houden en komt het valse loeder in mij omhoog. Verwens ik hem terwijl de kinderen erbij zijn, Ontplof ik, stampvoet en scheld. Ben ik gewoon een slechte moeder.

En krijg ik de wind van voren. Van de kinderen. Ze vinden het afschuwelijk als ik boos ben op papa en hem dingen verwijt. Zij houden van hun papa. Gelukkig, zeg ik er meteen bij. Dat zij die liefde nog voelen, want ik ben daar al heel lang voorbij. Ik ben blij voor hen dat zij nog steeds graag bij hun vader zijn en hem nog steeds lief vinden. Dat zij, ondanks als zijn tekortkomingen, nog steeds zielsveel van hem houden. En hij van hen. 

Alleen voelt het voor mij zo onrechtvaardig. Ik voel me eenzaam en onbegrepen in mijn gevoel en frustratie. Hoewel ik echt niet wil dat de kinderen een hekel zouden hebben aan hun vader, echt niet. Want ondanks alles ben ik blij en trots dat ze elkaar nog steeds graag zien. 

Maar aaarrrgggghhhh .. wat zou ik graag een papa zien die oprecht betrokken is en zijn verantwoordelijkheden neemt, actief participeert en pro-actief meedenkt! 

94bbcc26cd3aa27c0fcf340560658ed2_medium.

© SanneSchrijft 2015

 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Nieuwe reacties weergeven
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Dit gebeurt helaas al te vaak. Je mag trots zijn op jezelf dat je het toch maar red. En later, als je kinderen groot genoeg zijn om bepaalde dingen te gaan beseffen, zullen ook zij trots zijn.
Ben het helemaal met je eens. Hij zou zich wat meer met de kinderen mogen bemoeien op dat gebied. Mee betalen aan de kosten. Dan is het een goede vader.