x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Onrechtvaardig

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Wednesday 24 June 12:24

onrechtvaardig

Sinds de scheiding sta ik er alleen voor. Ex bemoeit zich niet of nauwelijks met de opvoeding en de deelt al helemaal niet evenredig in de kosten. "Ik betaal toch alimentatie", is zijn simpele antwoord.

782022b548942fb808396504836c7ded_medium.

alimentatie

Het betalen van de alimentatie is al sinds onze scheiding, acht jaar geleden, een bron van irritatie en terugkerende ruzies. Het gaat hier om de kinderalimentatie. Ik heb al nooit partneralimentatie willen hebben, ik bedruip mezelf wel. Maar de kinderen, die zijn van ons samen en daar dragen we samen de zorg en de verantwoordelijkheden voor. Eén van die verantwoordelijkheden is de financiële last die erbij komt kijken.

Mijn ex denkt dat die kinderalimentatie allesdekkend is. Dat daar ook de schoolreisjes, verjaardagspartijtjes, galafeestkleding, sportclubs enz. mee betaald kunnen worden. Niets is minder waar.

De kinderalimentatie is bedoeld voor het dagelijkse onderhouden en welzijn van de kinderen. Een deel huur of hypotheek (onderdak), een deel gas, water en licht (wonen) en een deel boodschappen (levensonderhoud) wordt daarmee betaald. En daarna is het op.

Kleding, schoenen en zaken als de kapper, verjaardagskado's en schoolgeld wordt al jaren betaald van de kinderbijslag die ik vier keer per jaar ontvang. Dank daarvoor overheid en maatschappij!

Maar als kind 1 dan met schoolreis gaat, over erger, zo'n reis- en projectweek heeft, dan zijn daar flink wat extra kosten mee gemoeid (zo tussen de € 300 en € 600 euro). Ex draagt geen cent bij. Als kind 2 dan veertien wordt en overheidswege verplicht een ID moet aanschaffen (á 28 euro) dan betaalt ex geen cent. Als er voor aanvang van elk nieuw schooljaar geshopt wordt om schriften, pennen, passers, rekenmachines, kaftpapier, een nieuwe schooltas (want versleten), gymkleren en schoenen (want groeispurt!), schoolagenda's en weet ik wat niet meer te kopen, draagt ex geen cent extra bij. Al acht jaar lang niet. Als kind 2 dan besluit van studierichting te wisselen en andere vakkleding nodig heeft (á 140 euro), dan betaalt ex geen cent mee. 

Contributie voor de sport en sportkleding en bijkomende kosten gedurende het jaar komen allemaal voor rekening van ... nee, niet van ex. Nee, want hij betaalt toch al alimentatie!

inkomensverschil

Dat er een flink verschil in inkomen zit tussen hem en mij laat hem koud. Mijn inkomen, inlcusief alle toeslagen vanuit het rijk en de alimentatie van ex erbij, is ongeveer de helft van zijn inkomen. Maar de kosten die ik heb betreffende de kinderen zijn ongeveer drie keer zo hoog als zijn bijdrage.

Dit is dus niet bepaald evenredig verdeeld. Dit vind ik al jaren onrechtvaardig. Ik word van tijd tot tijd boos en ben gefrustreerd, maar het helpt allemaal niets. Hij betaalt toch alimentatie?!, en het gesprek is afgelopen. 

Ondanks dat heb ik het al die jaren klaargespeeld. Het is elk jaar opnieuw weer gelukt om alles gekocht en betaald te hebben, en dat zonder gigantisch in de schulden te geraken. Daar ben ik elke keer best wel trots op. We leven zuinig, en doen geen gekke dingen. Maar de kinderen hebben alles wat ze nodig hebben, de koelkast is gevuld, de rekeningen betaald en dan kunnen ze zelfs nog steeds naar hun sport. 

425234d4912d01e5281b187d45d7186c_medium.

studeren

Maar dan is kind 1 klaar met de middelbare school en gaat studeren. Studiefinanciering is omgezet naar het leenstelsel en kind zal een studieschuld krijgen. Een afschuwelijk begin van een arbeidscarrière, maar het kan niet anders. Natuurlijk wil je als ouders zoveel mogelijk bijdragen om de studieschuld van je kind zo laag mogelijk te houden. 

Bij de aanvraag van de lening heb ik meteen ook een aanvraag voor de aanvullende beurs gedaan. Deze wordt toegekend als de ouders financieel niet in staat zijn een bijdrage aan de studie van hun kind te betalen. Deze beurs is een gift en geen lening en alleen bedoeld voor de financieel zwakkeren in de maatschappij. 

Helaas, DUO, de afdeling van de belastingdienst die gaat over studeren, lenen en toekennen van beurzen, heeft getoetst dat de vader een eigen bijdrage kan leveren aan de studie van zijn kind, ruim € 250,=. En dus is de aanvullende studiebeurs afgewezen. Pech voor mij, want ex betaalt die bijdrage dus gewoon niet. Hij betaalt toch al alimentatie?!

De bijdrage zoals door DUO berekend is geen verplichting, maar een inschatting naar draagkracht van de ouders. Ex is dus draagkrachtig bevonden waardoor kind 1 geen extra bijdrage vanuit het rijk krijgt, maar ex betaalt de bijdrage niet en dus komt kind in de financiele problemen. Want ik kan die niet betaalde bijdrage van ex niet vergoeden. 

Maar heb ik rechten, heeft hij verplichtingen? Nee dus. Ex zal niet betalen, ik kan niet betalen en dus is kind 1 de dupe, zij zal meer moeten gaan lenen. 

eaf7d4909ed527aaf8dc5a9a19217ced_medium.

om de lieve vrede

Nu zou ik een advocaat in de hand kunnen nemen om een financiele verplichting t.a.v. de studie op te eisen. Ik heb in het verleden deze optie al eens serieus overwogen toen ik er financieel nog slechter bijzat. Maar ik doe het niet. Het zet de zaken nog verder op scherp en de kans op oorlog tussen ex en mij is te groot. Daar zijn de kinderen niet bij gebaat. 

Dus, hij komt ermee weg. Hij betaalt niet, hij zorgt niet, hij neemt geen enkele verantwoordelijkheid en hij komt er gewoon mee weg. Zó onrechtvaardig, zó oneerlijk, zó gemakzuchtig.

De kinderen zijn onvoorstelbaar loyaal naar hun vader. Zien wel wat er gaande is, maar willen er niks over horen. Van mij mag hij de plomp inlopen of de hoogste boom in of whatever. Maar zij dragen hem op handen. Ook dat vind ik zó onrechtvaardig. Ik werk me de blubber en draai ieder dubbeltje om ten gunste van de kinderen. Hij doet niks, en wordt bejubeld. Yak! 

Maar wat kan ik zeggen, wat kan ik doen? Niets, helemaal niets. Ik kan alleen maar hopen dat de kinderen eens zullen inzien hoe onrechtvaardig deze situatie is en hoe ik mijn best voor ze heb gedaan. Hoe alles steeds weer gelukt is, zelfs ondanks dat hun vader niets heeft bijgedragen. Behalve de alimentatie dan natuurlijk, hoewel zelfs dat al acht jaar moeizaam en met gedoe betaald wordt.

2cb6462ec864d87a67b195898ecfa227_medium.

slechte moeder 

Soms is de frustratie mij eventjes te groot en laat ik me laatdunkend uit naar de kinderen over hun vader. Stom, ik weet het. Dat mag je nooit doen. Stemmingmakerij, hem in een kwaad daglicht zetten. Ik weet het, het is fout. Maar soms is het gewoon zó moeilijk om leuk en gezellig over hem te praten terwijl ik hem het liefste zijn nek wil omdraaien (niet letterlijk, maar je begrijpt me wel). Dan lukt het me even niet. 

Ik voel me soms zo hypocriet en leugenachtig als ik met de kinderen zit te kletsen over oh ja wat leuk, papa zus en oh wat goed papa zo. Soms lukt het me gewoon niet om de schijn op te houden en komt het valse loeder in mij omhoog. Verwens ik hem terwijl de kinderen erbij zijn, Ontplof ik, stampvoet en scheld. Ben ik gewoon een slechte moeder.

En krijg ik de wind van voren. Van de kinderen. Ze vinden het afschuwelijk als ik boos ben op papa en hem dingen verwijt. Zij houden van hun papa. Gelukkig, zeg ik er meteen bij. Dat zij die liefde nog voelen, want ik ben daar al heel lang voorbij. Ik ben blij voor hen dat zij nog steeds graag bij hun vader zijn en hem nog steeds lief vinden. Dat zij, ondanks als zijn tekortkomingen, nog steeds zielsveel van hem houden. En hij van hen. 

Alleen voelt het voor mij zo onrechtvaardig. Ik voel me eenzaam en onbegrepen in mijn gevoel en frustratie. Hoewel ik echt niet wil dat de kinderen een hekel zouden hebben aan hun vader, echt niet. Want ondanks alles ben ik blij en trots dat ze elkaar nog steeds graag zien. 

Maar aaarrrgggghhhh .. wat zou ik graag een papa zien die oprecht betrokken is en zijn verantwoordelijkheden neemt, actief participeert en pro-actief meedenkt! 

94bbcc26cd3aa27c0fcf340560658ed2_medium.

© SanneSchrijft 2015

 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Jouw ex maakt duidelijk misbruik van de loyaliteit van jullie kinderen naar hem toe: meer dan schandalig!
En nee: je bent GEEN slechte moeder, eerder "al te goed is papa's gek" (als variant op de buurman uit het spreekwoord).

Het enige wat je misschien anders zou kunnen doen (let wel: ik zou niet durven beweren dat je iets fout doet), maar wat dus ANDERS zou kunnen:

Ik begrijp uit jouw relaas, dat je wacht met de kinderen er op wijzen, hoe oneerlijk de kosten van hun onderhoud verdeeld zijn tussen jou en hun vader, tot het jou zó boos maakt dat je ontploft.

Zij horen dan alleen: "mama is razend op papa en scheldt, tiert" etc.
Daardoor ontgaat hen mogelijk de redelijkheid van jouw argumenten.

Zou het een mogelijkheid zijn, om met je kinderen om de tafel te gaan zitten en dit rustig met hen te bespreken, wanneer je NIET boos bent?
Hen netjes op schrift laten zien, hoe de verplichtingen tussen jou en "papa" zijn verdeeld.
Wat je ons laat zien, kunnen zij ook begrijpen!

Ik zou niet wachten tot ze zó oud zijn, dat ze zichzelf gaan afvragen hoe jij het al die jaren hebt gered onder deze omstandigheden.

Die ex van jou zal nooit de "oprecht betrokken papa" worden, die jij zo graag zou zien.

Jij hebt afgezien van partner-alimentatie. Ik ken jou situatie verder niet en weet dus niet of je een baan had toen je nog getrouwd was. Maar veel vrouwen stoppen tijdelijk met buitenshuis werken als er kinderen komen en lopen daardoor een carrière-breuk op. Gevolg: een veel lager inkomen.

Een béétje eerlijke ex compenseert dat en houdt ook rekening met het feit dat de moeder kookt, wast, strijkt etc. voor de kinderen, hen verpleegt als ze ziek zijn.
Een familielid van mij kreeg naast volledige onderhoudskosten voor de kinderen ook een "salaris" als verzorgster/huishoudster.
Uiteraard kan niet iedere ex zich dat permitteren, maar het minste wat zo'n man kan doen is de kinderen fatsoenlijk onderhouden.

Ik wens je heel veel sterkte en wijsheid toe,
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
dank je voor je wijze woorden :)

ik heb ik alle redelijkheid ook bij tijd en wijle wel eens een goed gesprek over de financiën met de kinderen. zoals ik al schreef, ze wéten wel hoe het zit.
ze weten ook dat ik hard werk om alles te bekostigen en ze weten ook dat hun vader niets meer dan enkel de alimentatie bijdraagt.
ze uiten met regelmaat dat ze mij dankbaar zijn voor wat ik doe, dus ik heb niks te klagen, ze snappen best hoe het in elkaar steekt.

ondanks dat willen ze nog steeds geen kwaad woord horen over hun paps en verdedigen ze hem met hand en tand.
mijn relaas hier is dan ook gewoon even afreageren op de ongelijkheid en de oneerlijkheid van de situatie.

maar het is ook dubbel, want ik ben oprecht blij en trots dat ze nog steeds goed met hun paps omgaan en van hem houden.
tegelijkertijd wil ik dat ze inzien dat paps hen niet veel inbrengt en dat het mams is die de boel draaiende houdt.
maar ik wil dus weer niet dat ze zich afkeren tegen hun paps, dat zou ik echt heel verdrietig vinden.
ik wens mezelf dus eigenlijk steeds een leukere en meer betrokken ex - maar dat zit er niet in en dat weet ik ook wel.

het is zoals het is en beter zal het niet worden, maar het is en blijft oneerlijk verdeeld.
Houd vol. eens zullen ook jouw kinderen zien wie hier nu eigenlijk fantastisch is. Sterkte
Ik hoor dit al best wel vaak om me heen, vreselijk en zoals Nonnie ook zegt, laat je niet ontmoedigen. Je bent een sterke vrouw en een goede moeder! Sterkte!
Jouw verhaal is het verhaal van vele moeders, denk ik.
Maar je doet het prima. Laat je niet ontmoedigen door die keren dat je je een 'slechte' moeder toont. Je bent tenslotte ook maar een mens en geen heilige.
Dit gebeurt helaas al te vaak. Je mag trots zijn op jezelf dat je het toch maar red. En later, als je kinderen groot genoeg zijn om bepaalde dingen te gaan beseffen, zullen ook zij trots zijn.
Ben het helemaal met je eens. Hij zou zich wat meer met de kinderen mogen bemoeien op dat gebied. Mee betalen aan de kosten. Dan is het een goede vader.