Het uiteenvallen van het gezin

Door Jan Cornelis gepubliceerd op Sunday 21 June 17:50

      De samenleving wordt al jaren achtereen door een verderfelijk kwaad bedreigd. En dan bedoel ik het uiteenvallen van veel gezinnen. Er is al te veel sprake van 'verwarring en wanorde' in de samenleving, maar we mogen daar ons gezin niet door laten verwoesten. In ieder land wordt afbreuk gedaan aan de morele structuur van de samenleving, waardoor de heilige gezinseenheid met nieuwe gevaren wordt bedreigd. Dat weet u allemaal, omdat we erdoor overspoeld worden.          Regeringen oefenen steeds minder moreel gezag uit. Dus de voornaamste instellingen die een rechtschapen leven aanmoedigen, zijn de kerk en het gezin. De gezinsrelatie tussen vader, moeder en kinderen is de oudste en duurzaamste instelling in de wereld. Het gezin heeft alle verschillen van tijd, geografie en cultuur doorstaan. Het huwelijk tussen man en vrouw is een natuurlijke toestand die door God is voorgeschreven. De profeet Joseph Smith heeft gezegd dat "het huwelijk een hemels instituut is, in de hof van Eden ingesteld; en dat het noodzakelijk is dat het door het gezag van het eeuwig priesterschap wordt voltrokken." (History of the Church, deel 2, 320.) Het is een morele verplichting.

       

     Het huwelijk is ongetwijfeld de belangrijkste beslissing in het aardse leven. Iemand behoort niet alleen te trouwen om getrouwd te zijn. Er is volwassen voorbereiding nodig om de belangrijke verantwoordelijkheid op zich te nemen die bij deze heilige relatie hoort. Het huwelijk vereist ook geloof in onszelf, in onze huwelijkspartner en in de Heer. En er is volledige toewijding van beide partijen voor nodig.

     Uit de statistieken van sommige representatieve landen blijkt dat daar het aantal echtscheidingen toe blijft nemen. Deskundigen schatten dat de helft van alle vrouwen in de Verenigde Staten eens in hun leven een echtscheiding hebben meegemaakt. In Nederland wordt dit jaarlijks bijgehouden door het CBS en het percentage lag in 2012 op 37%. Een andere alarmerende statistiek is dat het aantal buitenechtelijke kinderen met 158 procent is toegenomen.          Ook de veranderende houding ten opzichte van het doel van het huwelijk is verontrustend. Steeds meer mensen zien het huwelijk als 'een relatie die in de emotionele behoeften van de volwassenen moet voorzien, en niet als een instituut om kinderen op te voeden.' Het najagen van zo’n relatie met een 'zielsvriend(in) kan het huwelijk als instituut om kinderen groot te brengen, verzwakken'.

     Een andere verontrustende ontwikkeling voor het gezin is dat kinderen steeds minder gewaardeerd worden. In veel delen van de wereld worden steeds minder kinderen geboren. Abortus is waarschijnlijk het duidelijkste teken dat mensen geen kinderen willen. Ongeveer een kwart van alle zwangerschappen in de hele wereld wordt door abortus beëindigd. De percentages variëren van bijna vijftig procent in Europa tot zo’n vijftien procent in Afrika.

                  

     Volledig wederzijds vertrouwen verrijkt een huwelijk zeer. De kern van het onderlinge vertrouwen wordt niet zo ernstig beschadigd als door ontrouw. Overspel is nooit gerechtvaardigd. Af en toe overleeft een huwelijk deze vernietigende ervaring en blijft het gezin intact, maar daarvoor heeft de gekwetste partner onvoorwaardelijke liefde nodig die groot genoeg is om te vergeven en te vergeten. En de ontrouwe partner moet zich in alle opzichten willen bekeren, nederig om vergeving vragen en het kwaad daadwerkelijk verzaken, is mijn getuigenis in Jezus naam. Amen. 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
De cijfers in de westerse wereld spreken idd voor zichzelf.
Een van de vele redenen waarom ik er niet zou willen wonen, ondanks de materiële voordelen.
Natuurlijk komt echtscheiding ook hier voor, ik denk dat het soms een "noodzakelijk kwaad" is: ouders die voortdurend met elkaar bekvechten (of erger) dat zal voor kinderen toch ook niet goed zijn.
De reacties van mensen uit bijvoorbeeld Europa zijn voor mij een eye-opener:
Men vindt het "bijzonder" dat ik 47 jaar getrouwd ben (met mijn 1e vriendje). Bij ons is dat eerder regel dan uitzondering, er kijkt niemand vreemd van op.
En wat betreft kinderen: over het algemeen zijn de gezinnen hier wat groter. Wij hebben er twee, meer zouden welkom zijn geweest maar we tellen onze zegeningen: Ze zijn allebei getrouwd en we hebben 4 kleinkinderen, dus uiteindelijk bestaat ons gezin toch uit 10 mensen. :)

Gods zegen toegewenst.
Dag Soberana,

Bedankt voor deze aanvulling op mijn zilla. Ik wens u met uw gezin het aller beste.

Met broederlijke groet,

Jan Cornelis