Het geheim van ome Joop

Door Lab Rat gepubliceerd op Thursday 18 June 13:41

“Mama, ik weet het zeker, er is iets met ome Joop! Merk je nou nog steeds niets aan hem?”
“Nee, Maartje, NEE! Ome Joop is een normale, doorsnee man. Helemaal niets mis mee. Je moet niet geloven in die gekke waanbeelden van je.”
“Ik weet het zeker, kijk dan hoe hij daar voor het raam staat te zwaaien, kijk naar die blik. Er klopt iets niet!”
“Er is niets, hou er over op!”
Mama smeet de autodeur harder dicht dan normaal en startte boos de motor. Ik kon het niet laten om toch nog te zeggen dat ik hem een engerd vind. De hele weg naar huis zweeg ze en de radio bleef uit. Thuis zei ik niets, ik dekte de tafel en mama at stil haar brood op. Ik ruimde af en terwijl zij de afwas deed, ging ik naar buiten. Ik wilde even wandelen, even alles verwerken. Ik weet niet wat me bezielde, maar ik stond ineens bij de bushalte. Alleen een paal in de grond met een geel bord van de enige buslijn in het dorp. De motregen bij ome Joop was veranderd in een flinke regenbui en de wind blies flink om zich heen. Lijn 28 kwam vrijwel direct aanrijden en stopte. Ik bleef verdwaasd staan.
“Nou, komt er nog wat van jongedame, ik ben al overtijd!”, sneerde de chauffeuse naar me.
Ik stapte in, kocht een kaartje en lachte vriendelijk naar haar. Maar waarom ik instapte, geen idee. Ik zocht een stil plekje achterin en tuurde wat naar de grond.
 

44f4562915afdb11af3072f0735d2ca8_medium.


Een half uur later stapte ik drie dorpen verder uit de bus. Vanaf daar was het nog een dikke tien minuten lopen naar het huis van ome Joop. Het regende nog steeds pijpenstelen, maar het waaide wel stukken minder. Ik keek op mijn telefoon, 2 gemiste oproepen van mama. Die vroeg zich vast af waarom ik zo lang buiten in de regen was. De achtergelaten voicemail was vast weer een smeekbede om naar huis te komen, alwaar ze me zou overladen met excuses. Maar zolang die excuses niet oprecht waren en alleen maar een troef om mij bij zich te houden, kon ze nu heus wel even wachten. Ik was ondertussen op missie. Op naar het huis van ome Joop.


31891c28ad20f83748626e0db133cdf4_medium.


Die avond lag ik in mijn eigen bed. Ik kon de slaap niet vatten. Mama was dolgelukkig dat ik weer thuis was. Ik was tenslotte vijf hele uren weggeweest. Ze moet echt leren dat ik al zestien ben, ze moet leren om mij los te laten. Mijn klasgenoten zijn elke zaterdag in de stad te vinden, of op hun bijbaan. Die zijn ook uren van huis, vaak genoeg in het donker. Waarom zit ik dan elke zaterdag met haar opgescheept? Waarom gaan we elke zaterdag naar ome Joop? Hij heeft toch ook zijn eigen leven? Ja, hij is alleen, het welbekende verhaal wat mama zo vaak heeft verteld. Ome Joop heeft nooit de liefde gevonden, ome Joop kan niet zo goed vrienden maken en daarom vindt hij het fijn als wij elke zaterdagochtend bij hem op visite gaan. Bla bla bla… En daarna begint ze altijd over mijn vader. Of ‘papa’, zoals zij zegt. Ik weet helemaal niet wat dat betekent. Ik heb nooit een vader of papa gehad. Nou ja, heel eventjes dan, maar daar heb ik geen herinneringen aan. Toen ik nog geen jaar oud was heeft hij zelfmoord gepleegd. Dat is wat mama zegt. Maar ik geloof daar niet in. Ik geloof niet dat mijn vader zelfmoord heeft gepleegd, dat kan toch niet met zo’n wolk van een dochter?! Ik ken hem van foto’s. In mijn babyboek heb ik er een paar, maar het is vooral mama die met mij op de foto staat, of ik alleen. Bij oma staat een foto op de schoorsteenmantel van hun overleden zoon. Ik lijk wel op hem zo te zien. Bij mij thuis staat er alleen een foto van hem op het nachtkastje van mijn moeder. Een van toen hij nog jong was, een jaar of 20 denk ik, toen ze elkaar leerden kennen. Ergens best raar, ik denk dat ik hem zeker een mooi plekje in de woonkamer zou geven. Boven de bank bijvoorbeeld, waar nu een canvas van Luke, onze overleden herdershond hangt. Vloekt wel een beetje met die schrootjes als achtergrond. Maar als Luke zo’n plekje verdient, dan zou de liefde van mijn moeders leven dat toch zeker ook moeten hebben, en niet alleen op het nachtkastje? Ook bij ome Joop staat zijn foto niet in de woonkamer. Gek, het is toch zijn broer. Wel een foto van zijn vader, want mijn opa is vorig jaar overleden. Een vader is zeker meer waard dan een broer. Ik heb geen broer, altijd enig kind geweest. Ik had alleen mijn moeder en Luke. Ome Joop was ook gek op Luke, hij ging vaak mee als ik hem uitliet, hij vond dat gezellig. Naar mate ik ouder werd nam dat wel af. Geen idee waarom eigenlijk. Ome Joop heeft geen foto van Luke in zijn woonkamer. Wel een collage met foto’s van mijn opa en oma, en van mijn moeder en mij samen. Omdat ik zijn favoriete nichtje ben. Ook zijn enige, maar ach. Als hij daar gelukkig van wordt, mag hij best een foto van mij ophangen. Ik blijf het een rare kwast vinden. Maar waarom hij had wat ik die ochtend had gezien…

 

bc67bbf90ad719e3c01cc55349b8e167_medium.

 

De ochtend erna zat ik met wallen tot op mijn kin aan het ontbijt. Mijn haar zit normaal al verschrikkelijk als ik net uit bed stap, maar nu leek het wel alsof ik mijn vingers echt in het stopcontact had gestoken. Mijn blauwe pyjama leek mijn gezicht alleen maar kouder te maken en het verschil met mama haar vrolijk gekleurde bloemetjesjapon was extra groot. Mama was blij, dat kon ik zo aan haar zien. Zij had vast wel goed geslapen.
“Slecht geslapen meisje?”
“Zou je denken mam?” Het sarcasme droop eraf.
“Nou, gelukkig is het zondag, dan kun je even een dagje bijtanken en morgen weer vol energie naar school.” Ze legde haar hand op mijn bovenarm. Alsof dat hielp, zij wist donders goed waarom ome Joop zo is.
Ze at haar boterham terwijl ik voor de zoveelste keer mijn lepel door mijn kom cruesli bewoog. Zompiger kon deze niet worden, maar die eerste hap kon ik maar niet nemen.
“Waarom heeft ome Joop eigenlijk geen foto van papa ophangen?”
Mama liet pardoes haar stukje brood uit haar hand vallen. “Omdat ze elkaar niet zo lagen schat.”
“Mocht hij opa wel dan? En mag hij ons wel? Soms denk ik dat hij een hekel heeft aan alle mensen, hij kijkt soms zo boos, ik kan het niet goed plaatsen.” Ik loog. Ik weet dat hij geen hekel heeft aan alle mensen, ik weet dat hij wel van zijn vader hield, en dat hij ons ook mag. Ik wilde weten wat er speelde tussen ome Joop en mijn vader, en waarom hij er nu niet meer is.
“Zo heb je wel weer genoeg gevraagd, Maartje, ome Joop is geen mensen-mens, maar hij mag er wel een aantal. Vlak voordat je vader stierf ging het niet goed tussen die twee. Meer weet ik er ook niet van.”
Ik zweeg. Mama zweeg. Het gevoel dat ome Joop zijn eigen broer om het leven had gebracht bekroop mij voor de zoveelste keer. En dat was zijn geheim, niemand anders die dat wist. Het gevoel speelt al een jaar in mijn hoofd. Maar waarom liep hij dan nog altijd vrij rond? Waarom wilden mama en opa en oma dan nog met hem omgaan? Ik zou het wel weten. Als ik twee zoons had waarvan de ene ‘zelfmoord pleegde’ en hij ruzie had met zijn broer, ik zou wel weten wie ik even heel goed in de gaten zou houden en mogelijk uit mijn leven weren. Liever geen kinderen meer dan één die zijn eigen broer van het leven berooft. En als mijn man zou overlijden, toevallig nadat het niet lekker liep tussen hem en zijn rare broer, dan zou ik zeker niet wekelijks gezellig op de koffie gaan bij hem. Mama en oma kunnen het gewoon niet weten, dan zouden ze nooit zo doen. Misschien was het wel echt zelfmoord, maar dan hang je toch wel een foto op? Dan voel je je toch juist schuldig dat het contact niet zo goed was in zijn laatste levensdagen? Er wordt ook nooit over mijn vader gepraat als ome Joop erbij is. Ook zo apart.

 

13a37e45e75356903ad99d50dd6b4b18_medium.

 

“Waarom heeft ome Joop een fotoalbum met foto’s van mij?”
Mama verslikte zich bijna in haar soep. De vraag die ik die ochtend al wilde, maar niet durfde te stellen, kwam er eindelijk uit.
“Jij bent zijn favoriete nichtje, hij heeft graag foto’s van mensen die hem dierbaar zijn.”
“Maar… het is een heel album. Niet zo’n simpel plakboek maar echt een heel chique album met allemaal lieve bijschriften. Niet over zijn dierbaren, maar over mij!”
Mama stopte met eten. “Hoe weet je dat?”
“Ik heb het toch zelf gezien! Weet je nog dat ik een fles cola uit de berging moest gaan halen? Daar lag ‘ie! Een luxe roze fotoalbum. Ik was nieuwsgierig, ik dacht dat hij misschien eindelijk een vriendin had. Hij lag daar gewoon bovenop de stapel. Een beetje scheef, hij trok mijn aandacht.”
“En toen moest jij er natuurlijk even in kijken…”
“Ja, is dat zo gek? Maar ik had geen kopie van mijn babyboek verwacht! Waarom heeft hij dat?”
Mama stond op en liep kwaad weg. Fijn. Daar had ik dus niets aan. Nu ging zij hem vast opbellen om te vragen waarom hij mij in zijn berging had gelaten. Ik was daar ook nog nooit geweest. Hij ging altijd zelf. “Verboden terrein voor kleine kinderen”, zei hij altijd, “daar staan alleen mijn fiets, een emmer, een fietspomp en de voorraad frisdrank en kattenbrokjes. Je weet van alles hoe dat eruit ziet dus dat hoef je niet te zien.”

 

Ik kon die ochtend maar heel vluchtig kijken, ik kon natuurlijk niet te lang weg blijven. Ik probeerde zo gewoon mogelijk terug naar het huis te lopen, en volgens mij hebben ze ook niets aan mij gemerkt. Toch bleef het in mijn hoofd aanwezig, en die middag heeft mijn onderbewuste mij er terug heengebracht. Onder de bloempot wist ik de reservesleutels vandaan te halen en gelukkig zat ook de sleutel van de berging daarbij. De ingang van de berging was niet te zien vanuit zijn huis, dus ik kon vrij ongezien mijn gang gaan. Ik heb het album gepakt en doorgebladerd. Die bijschriften had ik die ochtend niet gelezen, maar ze waren net zo lief als in mijn babyboek. Er stond nergens dat ik zijn nichtje was, steeds mijn naam.

 

e90e795ac12f1249e8a4b8bcce20a72c_medium.

 

Mama kwam de trap af en vertelde me dat ik even op de bank moest gaan zitten. Ze kwam ernaast zitten en ze had een envelop in haar handen. Zou ik het nu eindelijk te weten komen? Of zou ze me willen omkopen?
“Lieffie, je loopt al maanden te vissen, en je hebt gelijk. Er is wel iets met ome Joop. Soms maken mensen fouten en is het beter dat geheim te houden. Maar je bent nu al 16 en hebt door dat er iets is. Ik denk dat je nu de waarheid maar moet weten. Heb je zelf al een idee wat er is gebeurd?”
Eindelijk! Eindelijk zou ik er dan achter gaan komen welk geheim ome Joop met zich meedraagt! En mama weet het blijkbaar ook! Wat een kutstreek dat ze het altijd ontkend heeft!
Ik raapte wat moed bij elkaar, want wat als mijn theorie niet waar was? “Ik ehm… ik denk dat ome Joop papa heeft ver… ver… vermoord.” Ik kon het bijna niet zeggen en ik moest ervan huilen. Terwijl mijn moeder mijn hoofd op haar schouder legde, snikte ik “maar ik snap niet waarom wij dan nog contact met hem hebben, als jij het weet…”
Mama keek er niet eens zo gek van op en drukte me dicht tegen zich aan. “Hij heeft hem niet vermoord meisje, er is echt sprake van zelfmoord. Maar de oorzaak daarvan ligt wel deels bij hem.”
“Deels?”
“Ik was met jou een stukje gaan wandelen. Toen ik thuis kwam, vond ik deze brief op tafel.” Ze hield de envelop iets meer omhoog, maar niet zo ver dat ik hem kon pakken. “Nadat ik de brief las, wist ik dat hij mogelijk niet meer in leven zou zijn. Ik wilde naar boven lopen om te kijken of hij daar was, eenmaal op de trap zag ik dat hij zich aan de zoldertrap had verhangen. Ik voel me nog elke dag schuldig. Je mag de brief lezen, maar beloof me dat je niet direct wegloopt, ik wil je daarna nog iets zeggen.”
Ze overhandigde me de envelop en ik maakte hem voorzichtig open. Het papier was verfrommeld, ze had hem weg willen gooien, maar toch bewaard. De inkt was op sommige delen uitgevloeid. Tranen, maar van wie die geweest zijn… Ik begon te lezen.
 

Diana,

Ik ben erachter gekomen dat Maartje niet mijn dochter is. Dat jij een kind hebt van een andere man doet mij ontzettend veel zeer. Dat jij hierover niets tegen mij verteld hebt, maakt de pijn alleen maar erger. Dat jij niet meer van mij houdt is voor mij een ondraaglijke last.
Weet je nog wat je vorige week zaterdag om 20:38 uur deed? Ik wel, ik heb het gezien en toen vielen alle stukjes op hun plaats. Het beeld van hoe jij innig verstrengeld met hem in de auto lag krijg ik nooit meer van mijn netvlies af.
Joop heeft alles toegegeven. Ik zal jou en Joop niet meer in de weg staan. Ik heb altijd van jou gehouden, ik hoop dat mijn overlijden bijdraagt aan jouw geluk. Dat is toch wat je wil, gelukkig zijn? Van mij heb je geen last meer.

Paul.

 

“Dus… hij is mijn vader? Dat is het geheim?”
Mama beaamde het. Ze legde uit dat ze nadat ze getrouwd was een moeilijke tijd had. Misschien had ze nooit moeten trouwen. Ze voelde net zoveel voor haar zwager als voor haar man. Mensen maken fouten, en ik ben dus zo’n foutje. Ze hield van allebei, zegt ze. Ze besloot om hun geheim geheim te houden, alleen zij en Joop wisten ervan. En ik nu ook. In de jaren die volgde is hij mij als zijn dochter gaan zien, al zag hij mij maar één keer per week. Hij hield van alles van mij bij. Foto’s, tekeningen, hij heeft zelfs videobanden van mij. Ik moet hem van mama nog steeds als ome Joop zien, en niet als vader. Hij hoeft niet te weten dat ik het weet. En zijn moeder al helemaal niet. Maar of ik dat geheim kan bewaren… 

Reacties (26) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen
Gelezen.
Goed en spannend geschreven en met veel genoegen gelezen. Zeker (al is het maar af en toe) mee blijven doen. Was zelf ook aan een verhaal begonnen, maar heb momenteel ook zoveel andere dingen te doen, dat mijn verhaal nog steeds veel te kort en te onaf is om in te zenden, maar het is zo leuk om er aan te beginnen...en lukt het niet ook prima toch! Alles mag, niets moet!
Je kan hem natuurlijk altijd nog later in een eigen zilla publiceren, publiek krijg je heus wel, gewoon een keertje afmaken!
Helemaal waar en zo denk ik er inmiddels ook over. Komt het niet op tijd af voor de opdracht...opslaan en in een later stadium wat mee doen!
Gelezen en beoordeeld!
Prachtig!
Welkom bij de schrijfopdrachten. Dat belooft wat.
Heel goed geschreven. Ik kon het niet wegleggen toen ik er eenmaal aan begonnen was.
Mooi verhaal zeg.