Mijn vaders dochter

Door gepubliceerd op Tuesday 09 June 09:06

Mijn vaders dochter

Mijn vader met mijn oudste dochter

 

Uiteindelijk worden wij allemaal door het leven gevormd. Je hebt er goede en slechte momenten bij zitten op die weg en toe mijn vader dertig jaar geleden stierf toen pas kwamen in mijn leven de grote veranderingen. Je leven staat stil en er gebeuren buiten de dood  ook nog andere dingen waardoor je belemmerd wordt je leven te leiden. Je wordt gevormd.

 

De goede en slechte tijden in ons leven moedigen ons aan en valideren ons. Ik kan me nog goed de gesprekken herinneren met mijn vader in de weken voordat hij stierf en dat waren best heftige gesprekken. over het leven, over hem, hoe hij in elkaar stak. Hij sprak een citaat uit, een zin die bij mij is blijven hangen. Terwijl hij in zijn geliefde stoel zat ze hij tussen neus en lippen door: Geef nooit de hoop op Vandollum,  want zodra je dat opgeeft geef je alles op.

 

Veel herinneringen vervagen na dertig jaar dat hij al dood is maar deze zin is altijd blijven hangen. Als ik verdriet heb dan denk ik terug aan deze woorden, als ik mij eenzaam voel. Ik was zesentwintig toen mijn vader stierf en mijn oudste dochtertje was drie jaar oud. Mijn vader was al jaren ziek na vele hartaanvallen was zijn hart op, het sloeg niet meer die rikketik. Maar met zijn dood begonnen alle wrok gevechten, je gooit boze woorden de ruimte in.

 

Maar wat je ook e ruit leert is de ware liefde die hij voor je voelde. Ik wist en hij wist dat zijn leven ten einde ging, ik voelde het en hij zei het. Je wordt gebeld dat de ambulance bij je moeder is en als je aankomt weet je als je hem op de grond ziet liggen hij is er niet meer.  Er was geen laatste adem meer wat ik kon aanschouwen het leven was uit hem weggevloeid.

 

Hij wilde altijd pijnloos sterven end at is hem gelukt, ingeslapen op weg naar God, hoe mooier kan je het hebben. Nu ik terugblik op die kwetsbare jaren spookt er nog steeds veel door mijn hoofd. Hij had er voor gezorgd dat je nooit grote zorgen had als kind maar hij zelf had altijd grote zorgen. Hij wist ons echter voor te bereiden op moeilijke tijden want hij wist dat die er aan zaten te komen,

 

Toen mijn vader overleed was ik al volwassen. ik kon op eigen benen staan, mijn eigen kost verdienen, voor mijn kind zorgen. Maar hij leerde mij schrijven, lopen, vis vangen en mijn hoofd omhoog houden en mensen diep in de ogen kijken en vast te houden aan mijn moraal. Hij leerde mij altijd vriendelijk te zijn en gelukkig met je zelf. Natuurlijk zijn er goede en slechte dagen maar ik zal altijd zijn warme glimlach onthouden die hij mij dagelijks gaf.

Ik heb de passie van mijn vader geërfd om te strijden tegen onrecht en die passie blijft altijd. Ik denk nog vaak aan zijn troostende woorden, opbeurende woorden om altijd een beter iemand te zijn. Door hem ben ik vastberaden geworden en wat ik nooit opgeef is hoop.

 

 



 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.