Als het einde nadert

Door Ruud-de-Vries gepubliceerd op Thursday 04 June 22:04

Eind April is het begonnen. Iemand uit mijn vriendenkring ging zich wat vreemd gedragen. Ze liet zonder enige aanleiding spontaan dingen uit haar handen vallen. Ze kwam niet meer goed uit haar woorden, en werd vergeetachtig.

Als vrienden waarschuwden we haar. Ga eens naar de dokter was ons advies. We maakten ons ernstige zorgen. Dit gedrag was niet normaal. Naar lang aandringen en mede onder druk van haar kinderen ging ze uiteindelijk naar de huisarts. De huisarts had gelijk door dat het niet goed zat. Ze werd gelijk doorgestuurd nar het ziekenhuis. De zelfde dag werd er nog besloten dat er een scan van het hoofd gemaakt zou worden. Prachtig dat dit allemaal zo snel kon, maar ook zeer verontrustend. Als het snel kan is het vaak zeer ernstig.

De uitslag van de scan sloeg in als een bom. Er was een zeer forse tumor te zien die op de hersens drukte. Daardoor liet ze dus dingen vallen en sprak ze verward.

De arts was zeer duidelijk. De tumor is niet te behandelen. Ze heeft niet zo lang meer. Het zal je maar gezegd worden. Het nieuws sloeg in als een bom. Niet te bevatten eigenlijk. De kanker was terug. Deze keer in het hoofd.

Tien jaar geleden was er ook kanker bij haar geconstateerd. Een borst werd verwijderd evenals een deel van de lymfeklieren. Na vele chemokuren was de kanker genezen. Langzaam pakte ze haar leven weer op. En vijf jaar geleden werd ze geheel schoon verklaard. De kanker was overwonnen.

En nu dit dus. Na tien jaar is de kanker terug. Dit keer gaat het snel. Na de verschrikkelijke uitslag zijn we gelijk bij haar op bezoek geweest. Ik weet nog hoe ze vermoeid in een stoel zat. Maar nog wel vrolijk en strijdbaar. Ik zal vechten verklaarde ze. Dat was op een vrijdag.

De maandag was haar rechterkant verlamt en kon ze niet meer praten. Ze begreep nog wel alles. Met haar goede arm kon ze ja en nee aangeven op vragen die de artsen haar stelden. Met spoed werd ze opgenomen. Op de IC werd er vocht uit afgetapt om druk op de hersens te verminderen. Helaas zonder resultaat.

De tumor groeit ondertussen maar door en veroorzaakte een hersenbloeding. De artsen staan machteloos. Als vriend ga je zo vaak mogelijk langs. Ze herkent je nog wel. Een glimlach is je beloning, maar als snel valt ze in slaap. Communicatie is bijna onmogelijk.

We zijn nu een maand verder. De vrolijke vrouw van een ruime maand geleden ligt nu in een hospice te wachten op het onvermijdelijke. Hoe snel kan het gaan.

Zo vaak als mogelijk bezoeken we haar. Het contact wordt steeds minder. Zou ze het nog merken als we er zijn. Op de lange rit naar huis zwijgen we meestal. Wat kan je zeggen in deze situatie. Eigenlijk zijn er geen woorden voor.

Het einde van haar leven nadert.

De vriendschap zal doorgaan. Daar zal nooit een einde aan komen. We zullen haar nooit vergeten.  

  

Reacties (23) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Sterkte voor iedereen en goed dat jullie blijven komen...
......... sterkte voor iedereen die van haar houdt.
Dank je.
Vreselijk en mooi dat jullie haar steunen♥
Heel veel sterkte en kracht toegewenst, de komende tijd. Jullie zijn echte vrienden voor haar en dat is heel waardevol voor mensen als het einde komt. Juist in een tijd dat het moeilijk is, komen mensen erachter wie hun echte vrienden zijn. Jullie zijn heel waardevol voor haar.
Dankje voor deze mooie woorden
Graag gedaan, Ruud. Ik heb zelf ook mensen in mijn omgeving aan deze ziekte zien sterven, dus ik denk dat ik wel begrijp hoe jullie je moeten voelen, al is dat voor ieder mens natuurlijk anders.
Toen ik genezen verklaard werd was het voor mij emotioneel nog niet voorbij. Het is nu een heel tijd geleden dat ik kanker had, maar je bent daarna nooit meer hetzelfde. Het leven en hoe je erin staat wordt anders, je vertrouwen in je lichaam is weg.

Dat jullie deze vrouw zo trouw blijven vind ik zeer te bewonderen, veel mensen haken af omdat a) te confronterend is en b) ze niet weten hoe zij ermee om moeten gaan. Jullie zijn trouw en dat is voor jullie vriendin nu van onschatbare waarde. Respect!
Als je van dichtbij met deze verschrikkelijke ziekte word geconfronteerd ga je het leven pas waarderen.

Uiteraard blijven we haar steunen tot het einde. En ook daarna nog. Er blijven twee kinderen en een man achter die hun verdriet maar ook de woede over de machteloosheid die iedereen nu ondervind kwijt moeten.
Fijn voor haar om een vriend als jou en jouw vrouw te hebben Ruud. Dit is vreselijk, en het kan je dus zomaar overkomen. Heel veel sterkte voor alle betrokkenen toegewenst.
Het is een rot ziekte die plotseling toeslaat.
Dat doe je goed, Ruud.
Dankje