Papa

Door Harlinger gepubliceerd op Sunday 31 May 05:27

Papa                          Een luchtige gebeurtenis

Dat het niet altijd zonder risico is, om je echtgenote mee te nemen tijdens het jaarlijkse uitstapje van de zaak blijkt overduidelijk uit het onderstaande maar vooral waargebeurde verhaal.

Het gebeurde speelde zich af in het eind jaren zestig naar ik mij kan herinneren. Het bestuur van de personeelsvereniging van de instelling had in haar ondoorgrondelijke wijsheid besloten dat ook echtgenoten of andere aanhang als introducés mee mochten. Zo gezegd zo gedaan. De reis ging naar een van de Waddeneilanden. Het was hartje zomer en volgens de weersberichten zou het erg warm worden die dag.

Op het eiland aangekomen wachtte de koffie met…. op een terrasje aan de haven. Onder het genot van de koffie werd lekker gekeuveld, en de meeste introducés hadden tijdens de bootreis al kennis met elkaar gemaakt, op een echtpaar na overigens. Zij waren meer op zichzelf zogezegd. De man, in zijn dagelijks leven werkzaam in het mortuarium, had tijdens zijn dagelijkse arbeid niet zoveel contact met collega’s van andere afdelingen.

En wat zijn echtgenote betreft, die had de “broek” aan, zoals men dat wel eens pleegt te zeggen. Zodra manlief enige pogingen deed om juist op deze prachtige dag in gesprek te komen met zijn collega’s was het zijn vrouw die daar wel een stokje voor wist te steken. Of het was een glaasje water voor bij haar dagelijks pilletje, wat hij moest halen, een andere keer wist zij wel weer een andere smoes te bedenken om de aandacht op zichzelf te vestigen.

En jaloers dat ze was…. zo bleek spoedig. Tijdens de georganiseerde fietstocht over het eiland kon Hendrik, laat ik hem gemakshalve maar zo noemen, zijn ogen niet afhouden van al dat vrouwelijk schoon.

De reactie van zijn liefhebbende maar vooral jaloerse echtgenote laat zich raden. Dat was de voorzitter niet ontgaan. Toen gebeurde er iets wat bij de jaloerse maar ook wat verzuurde echtgenote van Hendrik helemaal het stoppen deed doorslaan.

Terwijl het gehele gezelschap al puffend van de warmte tijdens een ingelast pauze van de fietstocht op een terrasje gezeten waren om de door de personeelsvereniging aangeboden koele drank te nuttigen, verscheen als uit het niet een jonge maar vooral zeer knappe donkerharige dame met op haar arm een klein meisje van ongeveer anderhalf jaar oud. De vrouw in kwestie was nogal zomers gekleed. Behalve de korte broek waaronder een paar weelderig gebruinde benen uitstaken, mocht haar deels ontblote boezem welke deels verpakt zat in een bij de korte broek passende blouse er ook wel wezen. Op het voorhoofd van de vrouw zat een zonnebril van niet het goedkoopste soort geparkeerd. Ook de kleine meid zag er zomers uitgedost uit, inclusief een wit petje wat haar tegen de felle zonnestralen moest beschermen.

De onbekende dame met haar kind kwam in de richting van het terras waar we zaten. Niemand uit het gezelschap schonk enige aandacht aan beiden, tot op het moment dat de vrouw in kwestie Hendrik op het terras ontwaarde.

Zonder enige aarzeling liep zij op Hendrik af, intussen luidkeels zijn naam roepende wat nog niet het ergste was. Ook het kind op haar arm werd van deze verrassende ontmoeting ongewild deelgenoot.’Kijk eens wie we daar hebben’ riep de vrouw, gevolgd door ‘daar is papa’. Blijkbaar deed de vrouw dat zo enthousiast dat het kind op haar arm hevig begon te kraaien van plezier. Bij Hendrik aangekomen kreeg deze vervolgens een stevige knuffel van de vrouw, en wel zodanig dat Hendrik stevig tegen de boezem van de vrouw werd aangedrukt.

Hendrik geheel verbouwereerd wist niet waar hij het zoeken moest. Ook het gezelschap had inmiddels belangstelling voor dit plotselinge tafereel gekregen, maar ging er vervolgens van uit dat de vrouw en Hendrik elkaar blijkbaar kenden. Anders was dat voor de vrouw van Hendrik, die ter plaatse leek te ontploffen van woede en ergernis. Haar man, papa van een haar onbekend kind, daar paste wel enige uitleg bij zou je denken? Maar zo ver is het niet gekomen. Geheel over de rooie, wende Hendriks vrouw zich tot de organisatie en eiste onmiddellijk de bootkaart op.

En na deze in ontvangst te hebben genomen vertrok ze met gezwinde spoed naar de haven teneinde de middagboot nog te halen, met achterlating van haar liefhebbende echtgenoot, die geen enkele poging ondernam om zijn vrouw van een vroegtijdige terugvaart te behoeden, maar die de rest van de dag te midden van zijn collega’s ontzettend heeft genoten van al het schoons wat het eiland te bieden had.

De moraal van het verhaal is, dat een van de personeelsleden de vrouw met haar kind, die ook toevallig op het eiland verbleef kende, en vervolgens met haar medewerking het geheel in scene heeft gezet. En met welk doel dat eventueel is gebeurd is nooit bekend geworden.

Hielke Houtsma

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ben benieuwd, wanneer ik over twee weken naar Vlieland ga, of er voor mij ook zulke verrassingen liggen te wachten.
Ook dit is een prachtig verhaal met een moraal. Heel goed.