x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Welke spil?

Door Weltevree gepubliceerd op Saturday 30 May 10:01

Tien jaar was ik niet bij de huisarts geweest. Had nergens last van. Leefde gezond en gelukkig. De man die mij vanaf mijn dertigste begeleidde was al vijf jaar dood toen zijn vervangster samen met zijn partner naar een groot gezondheidscentrum verhuisde en me dwong om naar haar toe te komen. Omdat ze eerst kennis wilde maken alvorens het herhalingsrecept voor de inlegkruizen uit te willen schrijven.
(Alsof je aan die stomme dingen verslaafd zou kunnen raken, dacht ik nog) Die keer deed ze nogal afstandelijk en Weltevrees natuurlijke charme leek haar meer af te stoten dan dat galgenhumor de sfeer van de kennismaking prettig verlevendigde.

Kanker

Intuïtief koos ik daarom voor de dokter in opleiding die een half jaar bij hun gezondheidscentrum meeliep toen het een half jaar daarna foute boel was in de rechterborst. Zij deed het voortreffelijk, belde regelmatig op om me in het amputatieproces te begeleiden, maar nu is ze daar alweer weg. 

6c5a60ba2d42efae4e34d61538d9adf9_medium.

Inmiddels ben ik een expert in geblenderde drankjes van allerhande kakelvers fruit. Zelfs de milkshake heeft in huize "Dranktekort" zijn intrede gedaan terwijl ik in mijn hele leven bijna nooit melk gedronken heb. Alles om mijn lijf vol te pompen met stoffen die het gezond en sterk kunnen houden terwijl de heerlijkste vochten in een recordtijd worden doorgedraaid en het toilet overuren spoelt. Dat neemt niet weg dat de handen aanvoelen als uitgedroogde perkamenten tentakels zoals je ze wel bij een lijk ziet dat al drie dagen ligt opgebaard. Het maakt niet uit hoeveel ik drink, alle vingers zijn de hele dag door zo gerimpeld alsof ik drie uur in het zwembad heb gelegen en langzaam maar zeker ontstaan er ook kloofjes, schilferige roofjes, die over de zijden pyjama schuren.

De vorige keer ben ik met mijn dorstige klachten bij de volgende aspirant-arts te rade gegaan, die geen suikerziekte vond in de bloedprik, noch in het beetje urine dat ik meegenomen had. Nadat ze me een week later bij de mamacare geen bloedonderzoek voorschreven moest ik terug naar mijn officiële huisarts, die volgens hen de spil blijft in mijn gezondheid. 

De Spil...

De tweede keer dat ik dokter Speld en Kussen zou zien.b3b0295034df9c22b60abfb1bd927af5_medium.

Glimlachend vrolijk zet ik afgelopen dinsdagmorgen om negen uur mijn beste beentje voor, als de vrouw van rond de veertig me in haar kamer uitnodigt. Goede moed: ze gaat me geruststellen of wijzer maken over het waterige ongemak, denk ik opgewekt. Alsof ze nog niet in mijn kankerdossier gekeken heeft, moet ik vertellen waarvoor ik kom en ik weet het meteen: vandaag klikt het ook niet.

“Er komt evenveel uit dat er in gaat?” vraagt ze.
“Ja en dat is wel extreem veel. Soms vier liter, alles bij elkaar en ik vraag me af of de medicijnen dan nog wel helpen.”
“Het maakt niet uit hoeveel u drinkt,” zegt ze in tegenstelling tot de vorige stagiaire. Ik heb geen zin in wellis nietes of om wat jij zegt te weerleggen omdat de dokter in spe beweerde dat ik bij vier liter toch maar eens nader moest worden bekeken door een internist…
Het zijn die lege ogen. Op de één of andere manier wordt ik afstandelijk bekeken waardoor het idee me bekruipt dat ik me kennelijk druk maak om niets.
“De stoffen, minrealen en/of vitaminen verdwijnen echt niet uit uw lijf. Daar zorgen de nieren namelijk voor,” hervat de speld en ik denk. Ja, zoveel heb ik op de middelbare school ook van de biologielessen opgestoken, maar met die supersnelle doorstroming kan het natuurlijk toch wel zijn dat die niertjes overwerk verrichten, waardoor er belangrijke stoffen teloorgaan.

“Ik wil toch onderhand wel eens dat het bloed wordt gecontroleerd want zelfs voor de amputatie is dat helemaal niet gebeurd.”
“Nee, maar dat hoefde ook niet.” Alweer iemand die het gek vind dat ik dat als een vreemde gang van zaken ervaar.
De arts lijkt vanaf haar eigen eiland naar me te kijken.
“Ook geen urine gecontroleerd toen,” houd ik stug aan en raak toch al wat vermoeid ontmoedigd. 
“Dit soort borstkanker laat geen kenmerken in bloed of urine na, dus daarom hoefde het niet.” Ik val stil en denk: Och ja, snij in het wilde weg en als tijdens het opereren blijkt dat het bloed te dun is, of het klontert als dikke stroop, lossen ze dat al doende wel op, met of zonder teveel aan overgebleven vel?

“Dus... voor uw kanker was bloed of urine niet relevant.”
“Dat zegt men ja, maar nu, met dat vele drinken, moet er toch iets aan de hand zijn en in bloed kun je toch veel meer ontdekken? Bloedarmoede, cholesterol, andere kankersoorten, slechte nierfunctie, of zo? Hoge bloeddruk misschien?” De tien minuten zijn al bijna voorbij als ze dan toch het bekende papier uit de bureaulade graait waarop ze wat kruisjes zet.

“Bent u nuchter?” Doorgaans wel, maar nu wind ik me steeds meer op. 
“Nee, vanmorgen iets gegeten en vruchtensap gedronken.”
“Dan morgen nuchter bloed laten prikken. Na vijf dagen kunt u hier weer een afspraak maken, zodat we het kunnen bespreken.”
“Na vijf dagen?”
“Ja, zo lang duurt het doorgaans wel tot de uitslagen binnen zijn.”
“Maar als er iets ergs gevonden wordt zult u me hopelijk wel meteen bellen?” Ze knikt en omdat ik vertel over het ongeregeld zooitje dat na die amputatie op mijn borstkas is ontstaan wil ze dat wel even bekijken. De ingenieuze pleister van de oedeemtherapeute herkent ze niet, ze bekijkt hem met opgetrokken wenkbrauwen.
“Och, het ziet er anders wel mooi rustig uit.” Ik kan haar de ogen wel uitkrabben om die nietszeggende reactie.
“Ja, als die wond na driekwart jaar nog niet rustig zou zijn was het wel héél erg gesteld met de wonderbare snijkunsten van de specialisten. Weet u wat er de afgelopen maanden allemaal heeft moeten gebeuren vanwege dit flupje hier?” Ze schudt onaangedaan van niet.

“Die andere borst mocht er niet meteen af! Dat had heel wat narigheid gescheeld. Dan zat ik nu strak in het vel en hoefde ik over drie maanden niet weer onder die verdomde platen voor een foto. Dan had ik misschien ook die antihormoontabletten niet preventief hoeven slikken,"  word ik onderhand toch pissig en wijs naar het afzichtelijke onnodige puntje vet en vel.
"Dit hier had er niet horen zijn.” Ik som op voor hoeveel overlast (en dus ook weggegooid geld en moeite) dat stomme flubberende restje borst al heeft gezorgd.

“Als men de beide borsten tegelijk had verwijderd was ik overal vanaf geweest.”
Ze blikt of bloost niet en ik kan ook geen glimlach op haar gezicht toveren met: "Daar was ik echt niet meteen een jongetje van geworden. Ik vind het vreselijk dat niemand echt naar mij wilde luisteren, want ik heb om al die ellende niet gevraagd,” pruttel ik eigenwijs na. Ineens wil ze wel even de bloeddruk meten.

“Onder goed-boven te hoog,” zegt ze opnieuw achter haar bureau plaats nemend. Ja, dat zal inmiddels wel, denk ik opgewonden.
“U maakt zich zorgen, merk ik,” klinkt het neutraal en ik knik, sta op, geef haar een hand, want de moed om die zorgen over nieren, keel of slokdarm toe te lichten ontbreekt me inmiddels.

Woensdagochtend bloed geprikt. 
Donderdag bedenk ik me ineens dat de apotheek me bij het voorlaatste herhaalrecept antihormoonpillen van een andere fabriek heeft meegegeven. Die zijn kennelijk goedkoper, maar de dorst is ongeveer gelijk daarmee begonnen? 
Vrijdagmiddag (hoezo vijf dagen?) bel ik naar de assistente. 
"Ja hoor, de uitslagen zijn binnen. Zo te zien is er niets verontrustends gevonden, maar komt u donderdag om tien over negen even langs, dan kan de dokter de bloeddruk nog eens meten. " In mijn achterhoofd word het opnieuw obstinaat. Is het onwil? Puur gemis aan inlevingsvermogen van de huisarts of ligt het aan mijn vastberadenheid, dat de spil en ik elkaar niet liggen, vraag ik me af.

Miss Weltevree als melkkoe. Ja, lekker, ieder consult kan uiteraard worden gedeclareerd en als men mijn wens wel had gehonoreerd zou ik borst- en zorgeloos verder hebben geleefd en: 

  1. Geen lelijk bibberend slubbertje hebben overgehouden dat de thuiszorg schoon moest gaan spoelen.
  2. Geen therapie om de zwellingen weg te werken. 
  3. Zag ik bij het douchen die ene tiet niet hangen. 
  4. Zou er géén onbalans in mijn lijf zijn ontstaan waardoor mijn lichaam nu protesteert met rare spierpijnen en een onwillig rechter schouderblad, waarvoor ik krachttraining moet doen. 

Reacties (46) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Nieuwe reacties weergeven
Een heel banale vraag:
Krijg je met al die vruchtensappen en milkshakes wel voldoende zout binnen? Zonder voldoende zout kan je lichaam geen vocht vasthouden.
Probeer anders eens een halve liter zoute groentebouillon (van een blokje) per dag. Nog beter zijn ongeraffineerde soorten zout (zoals b.v. Himalayazout) waar nog veel mineralen en sporenelementen inzitten.

Het is maar een idee. Het kan zijn dat die tabletten toch een diureticum bevatten en dat je gezonde dieet daarnaast nog teveel andere vochtafdrijvende stoffen bevat.
Enkele natuurlijke vochtafdrijvende middelen zitten in diverse soorten fruit en groente:
Fruit, zoals: ananas, perzik, citroen, peer, meloen, aardbeien, druiven, vijgen, papaja, cranberry's, kiwi.
Groente, zoals: peterselie, asperges, tomaat, wortel, venkel, bleekselderij, selderij en komkommer.


Dank je voor het meedenken.
Ja, ik zorg voor voldoende zout, al was het maar om vocht vast te houden. Ik lust wel graag een haringkie, bijvoorbeeld en ik kruid het eten prima en ik gebruik expres weinig kant en klare producten, zodat ik zelf kan regelen wat ik binnen krijg.
Als ik al het fruit dat je hier noemt laat staan blijft er verdomd weinig lekkers over en wat de groente betreft die je beschrijft: die neem ik niet zo erg vaak meer. Kennelijk een natuurlijke reactie van mijn lijf.
Deze arts gedraagt zich meer als afstandelijke technicus (hoewel dat ook een stereotype is) dan als arts.
Kromme tenen, en Ieko heeft gelijk, dat ligt zeker ook aan jouw manier van schrijven.
Dank je wel.
Ik dacht eerst: Oh gelukkig, een vrouw, maar nu merk ik dat het geen bal uitmaakt.
Hahaha, valt dát even tegen! ☻☻
Wat een naar afstandelijk mens zeg .... zit me hier kwaad te worden. En dat laatste zegt dan weer iets over je schrijven.

Die huisartsenpraktijk scoort ook laag op de site die Lucifall van de week onder de aandacht bracht en ach, het kan ook zijn dat ik niet meer objectief ben, natuurlijk, maar in een kankerblog mag ik dat lekker wel ventileren.
Puh! ;)
Ja, lekker puh...
Wat kun je hierop nog zeggen.
Niet veel. Er zijn veel meer mensen die klagen dat de patiënt, die al die ellende op het bord krijgt, niet wordt gehoord. Protocollen, de wereld hangt aan elkaar van regels en beschreven handelwijzen, maar voor een patiënt die zelf meedenkt is geen plaats
Had je haar geen enorme mep willen geven? Ik had na zo'n behandeling serieus gaan denken om van arts te veranderen. Hoe haalt dat mens het in haar hoofd om zo met haar patiënten om te gaan. Goed nieuws trouwens dat er niets in je bloed gevonden is. Nu maar hopen dat het aan de medicijnen ligt. Had de arts daar trouwens ook niet aan moeten denken?
Kennelijk had ze zich niet voorbereid: "Ik zal eens nakijken of dorst bij de bijwerkingen van die tabletten staat," zei ze halverwege, alsof ik daar bij de vorige dokter al niet aan had gerefereerd.
Ik bedoel maar, niets is hinderlijker als ze je dossier niet kennen, en dat doel ik niet eens alleen op artsen. Het is toch heel vervelend als je steeds weer je verhaal moet doen terwijl ze dat zo kunnen opzoeken. Kunnen medicijnen overigens geen bijwerkingen hebben die nog niet bekend zijn? Omdat ze zich pas na alle testen openbaren? Ik heb geen idee of dat mogelijk is natuurlijk.
Ik ga er maar eens achteraan waarom ik die eerste niet gewoon heb gekregen. Daar had ik veel minder bijverschijnselen van
Da's een huisarts die meer van ziektes weet dan van mensen.
En volgens mij kijkt ze ook niet naar het dossier, want anders had ze wel geweten wat er de laatste maanden al allemaal is gebeurd.
Ze lijkt me niet echt een 'gemotiveerde' huisarts - gemotiveerd als in 'roeping'. De enige motivatie is hier wellicht de goed betaalde baan.
Ik denk dat je gelijk hebt
Owww, je zou dat mens toch over dat bureau willen sleuren om haar eens lekker te wurgen???
Wel goed nieuws van dat bloed, dan. Als er iets gevonden was hadden ze je de volgende dag al laten komen toch?
Wordt je urine nu ook nog gecontroleerd of lijkt dat ze niet nodig?
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
In het ziekenhuis moest er ook urine mee, maar ook daarin is kennelijk niets verkeerds gevonden.
Nu ga ik maandag naar de apotheek van het ziekenhuis om de nieuwe tabletten met de eerste te vergelijken. Van de eerste pillen kreeg ik amper bijverschijnselen, dus ik hoop dat het aan het andere fabricaat ligt.
laten we het hopen. Want dit is toch ook niets.
Weet je dat je van alle medicijnen alle bijsluiters (zowel die voor professionals als voor de patiënt gewoon op het internet kunt vinden? Die voor professionals vind je hier: https://www.farmacotherapeutischkompas.nl/ (en ja, geef mij maar de informatie voor professionals).