Voor mij graag een pasta zonder rookworst alstublieft

Door Tovenaer gepubliceerd op Thursday 28 May 15:06

Het eten in Nederland valt zwaar. Het is belastend voor de spijsvertering, het is ingewikkeld en het is vet. Ik had moeite met het naar binnen werken  van machtige stamppotten en frikandellen en had stelselmatig last van een opgeblazen gevoel of krampen in mijn buik na het eten. Totdat ik in Italië kwam.

Afgelopen oktober ben afgereisd naar Venetië, de stad van het water, de stad van de muziek en de stad van de risotto. Slechts 4 dagen verbleef ik er, het was een stedentrip met een van mijn beste vrienden.  Helaas niet langer, anders had ik absoluut elk hoekje en gaatje van de Venetiaanse keuken willen uitzoeken. Aangezien ik graag kook en in de vakanties in een restaurantkeuken werk, heb ik een passie voor eten gekregen die niet alleen aangeboren was maar ook uitgebreid is ontwikkeld in de loop der jaren.

We hebben er gegeten. We hebben er gedronken. We hebben overal overheerlijke espresso geslurpd en we genoten gigantisch. Ik heb daar pizza’s naar binnen gewerkt, zoete broodjes over de toonbank laten rollen en pasta gegeten alsof het lucht was. Maar buikpijn? Geen seconde!

Natuurlijk, het psychologische aspect erachter is  dat ‘ik er even uit was’ en de ‘problemen van thuis’ achter heb gelaten en het laagste stressgehalte heb gekend in jaren, maar het doet niets af aan het feit dat Italiaans eten veel minder vet is en met veel zorg en passie is bereid. Italianen koken met passie, ze leggen hun hart erin en koken zoals ‘mama’ het zou doen: simpel, met lokale ingrediënten en overheerlijk. Je zult zelden een Nederlander zien die zijn aardappel uit de grond trekt en met vol liefde in de ogen de aardappel in zijn handen ronddraait omdat hij zo trots is op zijn product. Italianen houden van het leven. Italianen houden van eten. Bijna alles is in Italië is lekkerder dan in Nederland.

Een Italiaan kiest één ding uit, een vak, een product, en wijdt zijn hele leven daaraan. Hij kiest dat enkele vak en zorgt ervoor dat hij er heel erg goed in wordt en bemoeit zich verder weinig met andere producten. Deze passie en trots herken je overal in de cultuur. Zo ook het fastfood in Venetië. Er viel geen McDonald’s hamburger op straat te bekennen en er zal geen enkele lokale Venetiaan er ook maar eentje kopen. Ze vinden het niet te eten en de ene McDonald’s die ik gespot heb was er puur omdat er veel  toeristen in de stad te vinden zijn. Het fastfood dat er in Venetië aangeboden werd waren ‘ opgerolde’ pizza’s en pizza Calzone’s. Ze werden in elke straat wel verkocht. Maar deze pizza’s waren absoluut niet vet, en ze waren overheerlijk. Maar dan ben ik nog in het meest toeristische gebied van Italië geweest, wat niet te vergelijken is met het landelijke gebied van Italië. In Jamie Oliver’s Italië-tour komt hij in een stad waar de McDonald’s na een aantal maanden al gesloten is, omdat er gewoonweg niemand kwam. Zo zie je maar hoe het groot het verschil is tussen de Nederlandse en de Italiaanse voedselcultuur.

Na deze ervaring ben ik meer in Italiaanse stijl gaan koken en heb ik het fastfood volledig in de ban gedaan. En het resultaat is: minder buikpijn. Het voedsel is gewoonweg minder belastend,minder vet en simpeler dan de ‘stamppotcultuur’ die we in Nederland hebben. Wanneer ik weer in Venetië ben, zal ik meer de lokale cultuur en geschiedenis uitzoeken. Het was tenslotte maar een korte trip, en we hingen daar vooral de toerist uit. Helaas heb ik de echte lokale gerechten gemist, zoals de risotto bianco, tiramisú en de ‘pasta con mare’, pasta met zeevruchten. Ook ben ik erg benieuwd naar de etensstijl in andere delen van het land. Maar ik heb nu al een voorproefje gehad van het meest verrukkelijke land ter wereld, Italië.

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Lyrisch geschreven. De Italiaanse keuken is inderdaad bijzonder. Hier op Bali kook ik regelmatig Italiaans.
pasta en pizza is niet gezonder dan het Nederlandse eten
Onderbouw, mijn beste ! De Italiaanse pasta en pizza is tenslotte niet te vergelijken met de Nederlandse uitgemolken gedroogde pasta en verzouten in frituurvet gedrenkte pizza Texas. Ook ligt het erg aan het klimaat welk voedsel goed voor je is, dus zowel pizza als een gehaktbal kan niet verkeerd zijn.
Diabeten mogen dat sowieso niet eten. Laat het je vooral smaken.
Volgens mij zet je nu een eenzijdig beeld van het Nederlandse menu en de Nederlander op de kaart :) Je hoeft namelijk geen rookworst of fastfood te eten. Mensen met een eigen moestuin kunnen volgens mij dolgelukkig zijn met het eigen gerooide maaltje.
Zijn alle Italianen zo hartstochtelijk als het om voedsel gaat? Werkelijk? Of is dat een beeld die jij in je hoofd heb gekregen?

Dit gezegd hebbende ben ik blij voor je dat je minder last van je buik hebt.
Het is zeker niet mijn intentie een eenzijdig beeld van het Nederlandse menu neer te zetten. Ik doel hiermee ook vooral op het beeld dat kinderen hebben van het voedsel. Vraag een kind van 5 in Nederland hoe een aubergine er uit ziet, en 9 van de 10 keer zal hij het niet weten. In Italië, vooral op het platteland, ligt dat heel anders. Het gros van de Italianen herkennen voedsel zoals het is, in plaats van maar alles naar binnen te stouwen wat ze kunnen vinden en zogenaamd 'lekker' is.

Natuurlijk, de moestuintjes! Zelfvoorzienend leven! Ik vind het fantastisch en ben er gigantisch fan van. Op mijn thuisbasis hebben we ook een grote moestuin en het is prachtig om te zien hoe iets van kiem naar ui groeit. Hoeveel mensen zouden dit in Nederland doen, 1%? Hooguit 2? De eco-projecten groeien inderdaad maar valt makkelijk over het hoofd te zien, helaas. En natuurlijk zullen ook lang niet alle Italianen hartstochtelijk over hun eten denken, sterker nog, er zullen heel veel het niet doen. Maar het eten en de mensen die eten in Italië hebben een identiteit, en die lijken in Nederland grotendeels flets geworden.
tegen Tovenaer
3
Ik heb simpelweg een hekel aan generaliseren en zeker wanneer je dan ook nog gaat vergelijken.
Of kinderen in de grote steden van Italië ook weten hoe een aubergine er uit ziet weet ik niet, maar het is logischer omdat die groente uit die hoek van de wereld komt. Nederlandse kinderen weten eerder bloemkool of spruitjes te herkennen.
Eetcultuur heeft alles met geschiedenis te maken. Met de ligging van het land, wat er groeien kan en wat voor vlees en vis er voor handen is.
Zonder generalisatie kun je onmogelijk een onderzoek doen of een conclusie trekken... Of je moet letterlijk elk Nederlands kind vragen hoe een aubergine eruit ziet. Maar dan heb je nog steeds niet de essentie van de tekst begrepen die gewoon puur over mijn enthousiasme over Italië gaat en niet per se de Nederlandse voedselcultuur afkraakt! Want uiteraard zijn er uitzonderingen
tegen Tovenaer
1
Daar ben ik het niet mee eens. Juist door generaliseren krijg je een vlak beeld. Net zoiets dat alle vrouwen van winkelen houden en niet in kunnen parkeren.

En ik heb het wel goed gelezen, er waren gewoon een paar dingen die me opvielen.

Zullen we er maar over ophouden??
Je hebt blijkbaar nog maar 1 land bezocht waar de locale keuken minder met verzadigde vetten is doordrenkt, in vergelijking met Nederland.
Dan heb ik heugelijk nieuws voor je:
In Europa loopt de (denkbeeldige) knoflookgrens door Frankrijk:
Ten zuiden daarvan kookt men met o.a. knoflook, olijfolie en drinkt men wijn.
Over alles ten noorden daarvan onthoud ik mij van commentaar, niet alleen mbt het eten.
Ik kom zelf uit een land waar wij voedsel alleen prakken voor baby's die nog geen tandjes hebben, :)

Bon appetit.
Hoe kom je er toch bij dat ik in 1 land geweest ben waar met minder verzadigd vet gekookt wordt? Niet alleen in Italie, maar inderdaad ook Frankrijk, Griekenland, Spanje maar uit eigen ervaring ook in Zweden en Noorwegen wordt er over het algemeen veel gezonder over eten gedacht dan in Nederland. En Nederland is alweer een tienvoudige verbetering ten opzichte van de V.S.

Dan is mijn punt dus blijkbaar niet duidelijk: Italië is voor mij een nieuwe ervaring (buiten Frankrijk, Spanje e.d. om) waar ik een passie voor heb gekregen en waar ik me op wil focussen (qua cultuur en voedselcultuur). Er is niks mis mee om een passie voor Italië te hebben in plaats van meteen álle knoflookculturen, toch? :) Bedankt voor je feedback!
Uit het enthousiasme dat in je artikel naar voren komt, had ik abusievelijk en blijkbaar voorbarig de conclusie getrokken, dat je kennismaking met de authentieke keuken van een land ten zuiden van de knoflookgrens nieuw was. SORRY!
Italië heeft idd een veelzijdige eetcultuur: de gerechten in het noorden zijn bijvoorbeeld heel verschillend van die van het zuiden.

Met eten in de USA heb ik een andere ervaring dan jij kennelijk hebt. Maar dat komt hoogstwaarschijnlijk omdat ik er niet in restaurants heb gegeten, maar bij de ouders van mijn schoonzoon. Zijn vader is van geboorte Italiaan (uit Palermo) en gepensioneerd chef-kok.
Excuses aanvaard! ;) Mijn enthousiasme wil blijkbaar nog wel eens verkeerde illusies kweken. Trouwens, naar mijn idee kunnen ze in Palermo ook behoorlijk lekker koken! :-D
Je kan in de States uitstekend gezond eten hoor. Weet er alles van af. Ze hebben een uitstekende keuken. En dat zeg ik die geen vlees, vis, kaas, aardappelen, groenten en Pizza eet.

Overigens vind ik eten nou het minst belangrijke van elk land.
Hou er niet van, dus sla ik dat als het even kan over.