Levensvragen

Door Yneke gepubliceerd op Wednesday 27 May 22:12

38258d352d0ba678da07993449e7120c_medium.

een beginnende moeder

110e78d218412a53f12222dfc8013d03_medium.

blaast onschuldig een paardebloempluisenbol

daeaf9b32210de2559f8d0b7ffca06b0_medium.

Jong en onervaren, 23 jaar toen ik mijn prachtige dochter kreeg, twee jaar later een geweldige zoon. Vandaag ervaarde ik de gedachten van mijn zoon! 23 jaar is hij. 

Het begon met dat hij zich niet voor kon stellen dat iemand gaat zitten zonder te kijken waarop hij /zij zijn billen plaatst.

Even later is  het onderwerp de zin van het leven. Waarom doen mensen dingen die zij doen. Denken wij niet na? Wij zijn toch slim genoeg om te weten hoe wij gelukkig kunnen zijn? veronderstelde mijn zoon. Ja? Waarom laten mensen zich intimideren en vervolgens een constructie opleggen die niet bij hun past? Mijn dochter verzet zich enorm tegen deze methode en reageert negatief agressief naar haar omgeving, mijn zoon reageert negatief distructief naar zichzelf, hij wil niet worden naar dat wat dit teweeg brengt bij hem. Hij distansieert zich liever van het mens zijn, ik weet dat mijn dochter ook deze gedachte heeft gehad en zich vervolgens assertief heeft weten op te stellen, tot het negatieve toe. Mede door het ontoelaatbare onrechtvaardige maatschappelijke samen zijn. Hoe je daar mee omgaat is zo verschillend. Waarom gedragen wij ons zo? was de vraag van mijn zoon vandaag! De media die mensen weet te leiden tot marionettes. Als iemand iets beweerd gaan massa`s daarin mee, dat is toch eng, zei hij. Wat is ons doel? Ik begrijp dat mensen geloven en ergens is het toch heerlijk te denken een groter doel te hebben? vervolgde hij. 

Natuurlijk, maar misshien zijn wij enkel een onderdeel, missen wij de kern?

Nee hoor!! de kern zit in ons bestaan, beweerde hij. Maakt niet uit wat en hoe, wij zijn dus doen wij er toe. Ooit hoorde ik dat mijn denkwijze niet paste in het leven van nu, vertelde hij mij, door de leerkrachten op verschillende scholen. Dan zal je toch gedacht hebben  er uit te willen stappen, vroeg ik. Ja ik denk dat iedereen dat weleens denkt die voelt niet in dit leven te passen , was zijn antwoord.

Ik ben blij dat jij er bent , antwoord ik. 

20526ba151a1e71bd41ea0f62e0dc314_medium.

Mijn kinderen kennen hun eigen levensvragen, de antwoorden heb ik niet.

 

Ik ben hun dankbaar voor hun zijn!

 

-Yneke-

Reacties (37) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Soms zijn antwoorden helemaal niet nodig....of zelfs helemaal niet op z'n plek....
Heerlijk dat je zo kan praten met je zoon!
Je hebt helemaal gelijk, soms is antwoorden totaal niet noodzakelijk. Luisteren naar hoe hij het ziet is al voldoende, dank je Wimpie
Wat mooi dit Yneke je bent een gezegend mens
;-) zo voelt dat ook, dank je Vandollum
Heel mooi, zo'n gesprek tussen jou en jouw zoon.
Het zijn vragen waar niet zomaar een antwoord op is te geven, maar soms is het genoeg om de vraag te stellen.
precies, dat is de spijker op zijn kop! ik ben blij dat hij er over wil spreken en er niet diep in zichzelf mee rond blijft lopen. Dank Nonnie voor deze fijne reactie
Hoe negatief of zwaar sommige gedachten van je kinderen soms ook zijn, belangrijk is dat zij die bij jou kwijt kunnen en dat ook doen. Zegt iets over jou als moeder, en dat in positieve zin. Ze komen er uiteindelijk dan ook wel uit of op zijn minst leggen zij zich neer bij het feit dat sommige dingen zijn zoals ze zijn en daar niets aan te veranderen valt. Rust in zichzelf, dat is waar het om gaat, maar ja, vindt die maar eens, zelfs bejaarden hebben die soms nog niet gevonden.

Wees maar trots op die kids van je! xxxx
Mooie reactie, lief ook dank je Karina X
Dat zijn vragen die (gelukkig) steeds meer mensen zich afvragen. En niet alleen jonge mensen.

Je zoon heeft duidelijk door dat er iets niet (meer) klopt in de maatschappij en voelt aan dat de bijdrage aan het collectief iets persoonlijks is dat op een natuurlijke manier van binnenuit komt en niet (meer) opgelegd of gemanipuleerd mag worden.

Jonge mensen voelen veel beter dan oude(re) mensen dat de energie aan het veranderen is. Oudere mensen blijven echter vastklampen aan de ten dode opgeschreven 'oude' maatschappij, die vooralsnog wordt *gecontroleerd* door die steeds minder krachtig wordende 'oude' energie.

Je zoont denkt 'out-of-the-box' en dat wordt nu eenmaal niet geaccepteerd door de gevestige orde (de oude maatschappij).

Je hebt een zoon zoals iedereen zich zou mogen wensen.
Ja, accoord.
Behalve dat dat dit verschijnsel zich steeds weer op dezelfde wijze manifesteert, bij elke nieuwe generatie. De energie verandert voortdurend, maar de mensen verschillen niet zoveel.
Elke nieuwe generatie krijgt met een gevestigde orde te maken, en de volgende generatie eveneens. Het is niet anders.
Ik heb het hier niet over 'de generatie-kloof', waarbij elke jongere generatie zich afzet tegen de oudere.

Het gaat hier om iets heel anders, iets compleet nieuws: het (groeiende) inzicht dat een maatschappij waarin het individu gemanipuleerd en gecontroleerd, wordt niet meer werkt.

Die 'nieuwe energie' is in deze overigens geen metafoor.
De 'Sturm und Drang' bij jongeren (en dan bedoel ik jonge adolescenten tot ca, 30 jaar vind je o.a. bij Goethe en Schiller al, en dat was in de 18e/19e eeuw. Een geheel nieuwe maatschappij, zonder onderdrukking en controle, zonder manipulatie van het individu door de gevestigde orde. De 'vrijheidsdrang', de 'Befreiung von den Zwängen'. Het is zo oud als de wereld.
Sommigen noemen het de generatiekloof, anderen zien een nieuw tijdperk opdoemen. Het is maar waarmee je jezelf identificeert. Idealisten hebben de neiging om de ontwikkeling van de maatschappij als een stijgende lijn te zien, realisten kijken om en zien de realiteit.
De geschiedenis volgt nooit alleen maar de weg omhoog: het gaat in golven.
Ik zou haast zeggen: over dertig jaar spreken we elkaar weer. ;)
Dank u wel voor de les :)

Ben je van mening dat manipulatie en controle van het individu te allen tijde een kenmerk van welke maatschappij dan ook zal zijn?

Dat is de filosofie van iemand die zijn plaats in de maatschappij nog niet gevonden heeft en zoekende is. Als hij ouder wordt vallen de stukjes van de puzzel vanzelf op hun plaats, zodra hij zich als onderdeel van een menselijke gemeenschap gaat zien.
Vaak is het voldoende als iemand een baan en een gezin krijgt. Dan leeft hij van de ene pragmatische ad hoc beslissing naar de andere zonder steeds naar de diepere zin te zoeken, anders maakt hij het zich alleen maar moeilijk.
Het leven is uiteindelijk veel banaler dan jonge mensen soms denken.
Het is juist dat het banale van het leven inderdaad steeds meer doordringt bij het ouder worden en rustiger om niet de diepere redenen te zoeken. Toch merk ik dat zijn keuzes om niet te pragmatisch te worden sterk aanwezig is en hij zal waarschijnlijk altijd een reden van iets blijven zoeken. Toen ik zei tegen hem dat het niet te ver doordenken een stuk rust kan bieden, knikte hij en zij maar ja het zit nu eenmaal in het aard van het beestje, met een grote glimlach. Ik ben blij dat hij durft na te denken over waarom? Wel hoop ik dat hij zijn balans daarin weet te vinden, soms is het niet verder na denken en nemen zoals het voorgeschoteld wordt ook niet fijn, ik hou wel van zijn vrije geest. Zolang hij daarmee om weet te gaan en zijn eigen leven een richting op durft te sturen waar hij zich goed bij voelt in positieve zin ben ik trots op hem. Filosoferen kan ruimte scheppen in je manier van durven zijn, als je inderdaad op tijd weet te stoppen en niet te ver denkt en het niet door zal slaan naar iets negatiefs. Dank voor je reactie Zevenblad
Diep denken is verrijking! Mooi te lezen en te volgen. Kanjers die geboren zijn om zelf uit te vliegen. Moeders vleugels blijven bescherming......en geven schaduw waar nodig! xx
Dat heb je mooi gezegd, dank je jack