Emoties [Journal 22]

Door SharSjar gepubliceerd op Monday 25 May 12:43

Ik heb het er erg moeilijk mee, het idee dat mijn vriend gewoon MIJN vriend niet meer is. Ik zag het niet aankomen maar naar ons gesprek weet ik wel dat hij het nodig heeft. Donderdag vroeg hij aan mij op een paar dagen rust van whatsapp en natuurlijk omdat ik van hem hou wil ik hem die rust geven. Nu heb ik alleen bijna geen moment rust, voor een half jaar lang ben ik gewend geraakt om hem iedere dag te spreken en dit wordt de vierde dag dat we elkaar niet hebben gesproken. Het is niet dat ik hem controleer, maar ik vond het altijd leuk en fijn om te horen waar hij mee bezig was, hem aanmoedigen met zijn muziek, weten dat hij veilig was aangekomen bij een vriend en ook weer veilig thuis. Hij wilde ook altijd weten waar ik uit hing, dus liet ook altijd weten wanneer ik ergens heen ging, aankwam en weer naar huis ging, het idee dat iemand zoveel om je geeft, dus het vertellen waar ik uithing gaf een veilig gevoel. Gisteren ben ik van Tuinzigt naar Oosterhout gefietst, om te gaan hangen met een vriendin van me. We hebben ge-bier-ponged, raar spel maar ik was afgeleid. Alleen later op de dag werd er hiphop gedraaid, het enigste wat ik hoorde was mijn ex die mee deed met de beats, boom boom ka.. Mijn emoties sloegen kei hard terug, toen we eindelijk weg gingen om te poolen, werden daar alleen maar zielige liefdes liedjes gedraaid, dus dat was ook al te veel, ik was mijn party mood gewoon kwijt.

Ik mis hem en ik vraag mij af of hij mij ook mist, waarom het hem zo makkelijk af lijkt te gaan om afstand te nemen, het beangstigd me. We hebben besloten om vrienden te blijven tot het weer beter gaat met hem en ook met mij. Maar zo’n lange stilte creëert twijfel. Misschien heeft hij er veel meer moeite mee dan dat hij laat blijken. Maar ik mis hem..

Ik hou van hem en heel eerlijk zou ik hem in één hartslag terug nemen, zonder twijfels. Eindelijk 1x in mijn leven kreeg ik echt wat ik wilde en dat was hij, hoe fout het ook was aangezien hij echt net uit een relatie stapte, ik wilde hem en hij wilde mij, maar hij had de rust moeten nemen en ik had het hem moeten geven. We waren egoïstisch.

Een pauze, want ik wil niemand anders en hij heeft mij laten weten dat hij ook niemand anders wil, dat ik perfect voor hem ben en misschien klinkt het super naïef maar ik geloof hem. Hij wilt een beter hij worden voor zichzelf en voor mij want hij vindt dat ik meer verdien dan het gedrag dat hij begon te vertonen.

Gelukkig helpt hij mij nog met verhuizen, ik geef hem tot Woensdag, dan ga ik toch vragen of hij naar mijn muur kan kijken zoals hij had beloofd.

Volgende week Maandag is het zover, ik ga verhuizen en wat neem ik niet mee? Mijn ratjes en mijn ex. Mijn ex is er wel voor me maar het is anders. Ik zal hem voorlopig niet meer zien slapen, geen arm meer om mij heen, geen kusjes en plagerijtjes en nog zoveel meer. Het zijn voornamelijk de kleine dingen die ik mis.

Ik hoop dat hij alles snel op een rijtje krijgt, maar niet te snel. Leven ziet er zo somber uit zonder hem erbij. 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ja meis, luduvuduh zal ongetwijfeld een vreselijk gevoel zijn.
Dat geloof ik best, al ken ik dat gevoel niet.

Maar ... pak je leven op en toon niet teveel hoeveel je hem mist. Laat hem maar de eerste stap zetten. Hij wilde ruimte en tijd hebben. En dit kan hard klinken hoor, maar een man die om ruimte en tijd vraagt aan zijn vriendin, die moet je gewoon dumpen. Dan kan hij laten zien of hij nog steeds ruimte en tijd nodig heeft.

Maar voor relatieadvies ben ik de meest beroerde die er bestaat, want relaties zeggen mij niets.
Hij leest dit toch nooit. Ik moest gewoon even het van mij af schrijven. Hij is depressief en hij wilt aan zichzelf werken, was altijd al iemand die zich dan terug trekt. Ik denk dat hij de tijd echt nodig heeft. En ik denk dat ik te veel van hem hou om hem ineens af te sluiten, ik ben daar ook gewoon niet klaar voor.
Dat begrijp ik wel hoor.