De realiteit van oorlog

Door gepubliceerd op Saturday 23 May 08:55

De realiteit van oorlog

oorlog wordt altijd sterk geromantiseerd als een glorieus begrip net zoals ze in Hollywood ons dat laten geloven. Ze portretteren de helden en de overijverige soldaten krijgen een eremedaille omdat ze gestreden hebben in glorie. Ze hebben het niet over het zinloos doden van mensen en de verschrikkelijke bloedbaden. In  films en ook in shows heb je in oorlogen altijd een goede en een slechte. En de goeden veroveren de kwaden om de complete mensheid te redden.

 

Als zij naar huis terug marcheren dan worden zij aanbeden door het volk maar er in echte oorlogen bestaan er geen goede en slechte jongens. Geen van beide partijen is het kwaad nog bestaat er een bloeddorstig leger van demonen. Het zijn gewoon mensen, vaders, broers, zonen, zussen en dochters. Hen werd verteld dat zij het wapen moesten trekken tegen hun vijand. De held in de actiefilm offert zich ook nog altijd op en lijkt haast onverwoestbaar en doet er alles aan om de wereld te redden.

Soldaten aan de frontlinie worden een voor een neergeschoten zonder dat de ander er over nadenkt. Er vallen bommen, granaatscherven en er speelt geen tragisch lied als er een sneuvelt. Je ziet explosies aan de vervagende hemel, je wordt geraakt door een kogel; en je zal sterven. Deze sterfscène gebeurd niet in slow motion en er zal ook geen menigte rond je komen staan en je toejuichen. De wereld verdwijnt langzaam in een oceaan van pijn en jij als soldaat sluit je ogen voor de laatste keer.

 

Oorlogen blijven altijd bestaan en een dominante kracht explodeert over de mensheid. Sommigen beschouwen oorlogen als noodzakelijk allen om hun hebzucht te dienen. Oorlog is altijd het resultaat van verlies van eigendommen en mensenlevens en is NOOIT gerechtvaardigd.

Oorlog heeft altijd te maken met hebzucht, bitterheid, verdriet en eenzaamheid. Beide wereldoorlogen hadden een catastrofistisch effect op vele landen en er kwamen zevenendertig miljoen mensen bij om. De tweede wereldoorlog was nog destructiever als de eerste. De Koude Oorlog een dodelijk conflict duurde ook nog eens zes jaar en daar vonden zestig miljoen mensen de dood, allemaal onschuldige slachtoffers. Hiroshima en Nagasaki, het wegnemen van onschuldige levens door aanvallen van atoombommen.

Vanaf onze geboorten leren we de waarden van een land en als we ouder worden die van andere landen. Natuurlijk kunnen opvattingen dan verschillen, we spreken wel een andere taal, geloven in verschillende Goden maar we zijn allemaal het zelfde. Ik geef er niks om dat ze anders leven aan de andere kant van de wereld ze eten, dromen en lachen ent zoals wij. Aristoteles zei ooit dat oorlog gecreëerd werd om te leven en dat al duizend jaren geleden.

Ieder weldenkend mens op aarde verlangt naar crede en toch schijnt het niet haalbaar te zijn. Op dagelijkse basis zijn er schietincidenten, bombardementen die de wereldvrede geen goed doen. De cyclus van haat stapelt cih maar op en op en hoop verandert in haat. in een nooit edinigende cyclus.

Is een persoonlijke verdediging van je eigen land belangrijker dan het nemen van onschuldige levens, mensen die afgeslacht worden? Is hun leven minder waard dan de onze?

Mensen doen van alles om maar te overleven in deze gebrekkige wereld. Ik kan jaren nadenken over ethiek en moraal van oorlog maar ik zou zeggen stop allemaal met deze strijd. Er zijn andere manieren om geschillen uit te vechten.

 

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.