Nooit meer

Door Marjowrites gepubliceerd op Monday 18 May 20:07

Wanneer iemand over de oorlog praat, hoor je altijd de cijfers. Hoe veel doden, bij iedere slag. Het laat je schrikken en je probeert je zoveel mensen voor te stellen, maar dat kan je niet. Een half miljoen mensen, dood. 

Maar wanneer je op de begraafplaats staan, en je ziet de uitgestrekte velden. Graf, na graf, na graf. Belgen, Engelsen, Canadezen, Australiërs. Een mengelmoes van nationaliteiten.

Het moeilijkste is denk ik nog de namen te op alle graven. De gezichten in je gedachten hebben ineens een naam. Je bent geconfronteerd met de waarheid: dit is oorlog, dit is een half miljoen doden. Vaders, zonen, mannen, mensen

En ik denk aan het feit dat een op de tien mannen in Frankrijk niet meer thuis kwamen. En ik probeer me het voor te stellen, maar dat kan ik niet. En dan de graven zonder naam met alleen de tekst 'A soldier of the Great War. Known unto God.' 

De monumenten met de duizenden namen van vermiste soldaten die misschien nooit een begrafenis hebben gekregen, waarvan hun lichamen misschien nog steeds in het veld liggen waar nu gewoon mensen wonen. Op een graf staat 'Gone, but not forgotten.' en ik leg mijn hand op dat graf. Ik leg mijn hand op dat graf en maak een belofte.

Een loze belofte misschien, maar ik maak hem toch. De belofte die ze bijna 100 jaar geleden ook maakten, maar niet langer dan een paar jaar volhielden.

Ik beloofde hen: "Nooit meer."

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Inderdaad heel goed geschreven.
Net zoals ik in de bus zei, ongelooflijk mooi en goed geschreven. Succes ermee en ga zo door!
Mooi geschreven. Echt mooi.