Therapieland 2 : Ik heb mijn verleden vermoord

Door Berna gepubliceerd op Saturday 16 May 18:46

1a49dddc43f1753a9dfde340a9821713_medium.

Anno 2015.

In mijn nieuwe huis bloei ik even snel op, als al de bloesem in de mega tuin. Ik kijk mijn ogen uit en ik verwonder mij over al het pracht en praal. De tuin is wijds en er is legio ruimte om verder open te bloeien van een knop tot een helder roze roos.  Ik loop dagelijks enkel rondjes rondom de vijver waarin zeker vijftig vissen zwemmen. Er zo maar bij gekregen! Ik visualiseer dan het moment van NU waarin ik voel dat alles toch op zijn pootjes terecht is gekomen. Plotseling weet ik een mooie titel voor de weekopdracht. Zinderend schrijf ik hem op terwijl er wederom een knop tot springen staat.

 

Vele tranen heb ik gelaten

Niemand had het in de gaten

Ieder stukje kind werd afgebroken

Ik heb er met niemand over gesproken

Want de tralies waren te smal

 

Je doet het niet goed, ik hoorde het aan

Ik wist niet welke kant ik op moest gaan

Rechtsaf was niet goed

Evenmin rechtdoor of linksaf

Punten die mij onzekerheid gaven

 

Tergend langzaam werd ik vermoord

En er was niemand die het heeft gehoord

Want mijn hulpvraag bleef steken

In iedere vezel, ik slikte het in

Een verkeerde start

Een hopeloos begin

 

En toen zestig jaar later

Loop ik daar in mijn grote tuin

En ik heb mijn titel voor de weekopdracht

Ik heb mijn verleden vermoord

Ik heb mij zelf eindelijk gehoord

Terwijl de prachtige sering naar mij lacht

 

Eindelijk mag ik er zijn

Maar ik heb mijn verleden wel vermoord!

f5fad9fa494d31fa358e4531f095a3c8_medium.

Fragmenten van mijn eerdere schrijven.

De verloren film ( een boze droom )

Ik draai de film nog eenmaal af, terwijl ik op de operatie tafel lig. Stukjes verleden uit mijn hersenen worden weggesneden en weggegooid. Mijn angst, mijn pijn, de koffer, het je doet het niet goed, de afwijzing dus. Ik word wakker na de langdurige film, van liefst vijftien jaar. Ik voel mij naakt, herinner mij niets meer en ik eis dat ik de film meekrijg omdat dit een stukje van mezelf is en blijft.

“Helaas mevrouw, we hebben uw verleden weggegooid”, zei de arts en ik gil, ‘’Je hebt mij weggegooid verdomme, geef terug’’. De arts spuit mij plat en ik verzink in een droomloze slaap waaruit ik een dag later ontwaak.  Het voelt rustig in mijn hoofd. Eigenlijk voel ik helemaal niets meer. Ik voel mij ‘’lichaam’’ zonder ziel.

De volgende dag mag ik naar huis.

Terugblik in de woorden die ik geschreven heb

Iedere letter heb ik bewaard. Van het harde werken aan mijzelf. Ik kan er niet genoeg van krijgen om het te lezen en een glimp emotie glipt mijn ziel uit. Het laatste restje misschien? Terwijl ik dit overdenk bij mijn prachtige tuin, besef ik dat de letters die boven op de vliering liggen, langzaam aan het oplossen zijn. Het is goed zo, waarom zou ik nu weer alles oprakelen? Om aan de wereld te laten zien dan een verkeerde therapie in staat is om iemand verder om te leggen? Is dit het waard, terwijl ik me nu juist gelukkig voel. Ach, die letters eten geen brood, ik laat ze lekker sudderen.

Mijn ouders en mijn tante

Hoe is het ontstaan dat ik zo enorm kort gehouden ben? Dat ik niet het onderwijs kreeg waar ik recht op had?  Ik zal mijn bevindingen proberen uit te leggen, zodat u het beter begrijpt.  Bij mij is in ieder geval het kwartje gevallen. Wel enorm jammer dat er driekwart van mijn leven voorbij is. Anderzijds is dit nu het moment om te mogen genieten.

Ik ben het zevende kind en werkelijk zeven te veel. Dus vooral ik had beter mijn ogen open moeten houden terwijl ik mijn standplaats uitzocht om op te groeien. Ja, het schijnt zo te zijn dat je zelf je ouders uit kiest. De eerste fout was dus gemaakt, terwijl ik samensmolt tot een foetus. Ik merkte in haar buik al dat ik niet welkom was. Ze keek nauwelijks naar mij om terwijl ik mij bewoog in haar buik. Dit was het eerste echte moment dat ik mij eenzaam voelde. Er werden verwoede gesprekken gevoerd. Mijn tante hoorde ik gillen dat ze het niet aan kon om er nog een kind bij te verzorgen. Ik hoorde de wanhoop in haar stem, terwijl ze zich maar moest schikken want er was niets meer aan te doen. Ik ben de enige die in het ziekenhuis is geboren, mijn vader was er niet bij. Mijn tien jarig broertje bracht mijn moeder lopend naar het ziekenhuis en ging daarna door naar het internaat. Ja, hij moest plaats maken voor mij! De bevalling verliep moeizaam, want ik lag in stuit. Ook dat nog! We mochten redelijk snel het ziekenhuis verlaten, zonder maar één moment geliefkoosd te zijn.  Tante stond al klaar en nam mij met een zucht over. Aangezien mijn voelsprieten overmatig ontwikkeld waren voelde ik mij niet veilig in haar handen. Dit zou in de loop van de tijd uitmonden tot een zeer angstig mensje. Ik lag in mijn bedje te huilen, wat wel meer baby’s doen en ik voelde iets zachts op mijn neus/mond gedrukt, zodat het huilen mij langzaam verging. Het kussen smoorde mijn ademhaling, terwijl ik een harde schreeuw hoorde, ‘’wat ben jij in vredesnaam aan het doen’’? Het bleek mijn oudste broer te zijn die mij graag wilde zien. De perfecte moord was mislukt en tante zat de rest van mijn kindertijd aan mij vast. Mijn dromen werden steeds heftiger en in de loop van de jaren voelde ik dat ik iedere nacht gekild werd. Ik kreeg het Spaans benauwd en kon mij niet bewegen terwijl ik in bed lag. Met gevolg dat ik in een diepe kuil viel en radeloos wakker schrok en mijn keel bevoelde. Ik voelde de striemen van haar handen. Ik voelde het touw die als een lus aan mij geketend zat. Ik zat gevangen in mijn eigen angst en iedere dag werd ik ongezien voor de buitenwereld langzaam vermoord.

Door therapie heb ik uiteindelijk mijn verleden vermoord

Praten schrijven, schrijven praten. Hypnose om mijn afkomst te ontdekken en de ontdekking was zeer confronterend. Ik was in mijn vorige leven als zes jarig kind opgehangen, omdat ik te bijdehand was. Een gevaar voor de oerbewoners. Ik was een heks met een enorme gave om te zien en te constateren. Ik probeerde mijn talent over te brengen, maar ik was te bijdehand en daardoor een gevaar voor de bewoners van de stam waarin ik opgroeide. Ik vond het een hele openbaring dat ik dit zag en ik begreep nu beter waarom ik klein gehouden werd in mijn huidige leven als kind. Mijn gaven werden onbewust door tante onder de duim gehouden. Dit gebeurde in het geniep en niemand die het zag. Mijn ouders zag ik zo goed als nooit en als ik mijn moeder zag snauwde zij. Ook door haar werd ik systematisch vermoord en ik gaf het op, om mij te laten zien. Ik kroop terug in een hoekje, ik liet mij niet horen en niet zien. Vriendjes vriendinnetjes, ik mocht ze niet hebben. Een normale school, nee, natuurlijk niet, ze moet niet te wijs worden. Kleding die ik graag droeg, nee yoh, laat haar lekker voor gek lopen. Op school werd ik gepest, want een zonderling was ik wel. Hier werd mijn laatste stukje eigenwaarde die ik bezat langzaam uit mij geknepen en ik was zo ontzettend bang en onzeker.

De therapieën heb ik met zorg uitgekozen en ook hierin heb ik dikwijls het gevoel gehad om de rest van het leven te verliezen. Ik heb beekjes vol gehuild. Ik heb mij zo verlaten gevoeld als er weer een stukje verleden boven kwam drijven. De angst voor mensen nam toe omdat die getriggerd was en dat resulteerde tot twee keer een flinke burn-out. Na de tweede keer besefte ik dat ik een weg moest vinden om mij staande te houden. Dit deed ik in de vorm van schrijven, uitwerken en analyseren.  Ik stippelde mijn therapie uit. Zo kwam na al het praten de beweging en de stem aan de beurt. Het mij laten zien, het mij laten horen. Verder zocht ik een manier om meer bij mezelf te blijven en kritiek en de gevaarlijke beren op mijn weg te killen. Ik heb dus in feite mijn buitenwereld en mijn verleden vermoord, door naar mezelf te luisteren. Mindfulness is één van mijn beste stappen geweest om mij zelf te accepteren zoals ik ben. Ik heb al enige jaren al schrijvend ontdekt dat ik niet kan samenwerken met collega’s en ik heb hierin mijn weg gevonden. Gewoon solo als ZZPer werken en zodoende kritiek en afwijzing te voorkomen. Dit werkt heel goed en is de enige manier om aan het werk te blijven . Ik heb dus heel wat moorden gepleegd, heel bewust en toch zit ik niet in de gevangenis. Ik heb mij namelijk bevrijd van invloeden vanuit mijzelf en invloeden van buitenaf.

En nu loop ik dagelijks rondjes in mijn tuin

Ik heb mij zelden zo gelukkig gevoeld. Twee boeken geschreven, een kei in mijn werk ( volgens de mensen waarvoor ik zorg en hun naasten) een prachtig huis met die prachtige tuin.

Maar vooral tevredenheid over mij zelf! Het was het moorden wel waard. Ik ben eindelijk ontsnapt uit mijn eigen gevangenis en ik zal de rest van mijn leven vogelvrij zijn.

88c3d1ea60af8a571f17da6e6faa462d_medium.

 

 

 

 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
schitterend gedicht.
Dank je wel.
Je zou bijna denken dat dit autobiografisch zou kunnen zijn. Goed verhaal.
Dank je wel.
Goed verhaal, je gedicht vind ik ook prachtig!
Geweldig geschreven.
Dank je wel Candice