Obsessie of aanstellerij

Door Weltevree gepubliceerd op Saturday 16 May 15:38

Doodvermoeiend 

Beheerst worden door iets waarover je geen controle hebt, maar waarvan je, ook als je voor afleiding zorgt, de godganse dag bewust blijft.

0a83f0a71b1322e3ce2b0051f684eedd_medium.

Een dagje Duitsland met Gonnie en EmjE? Ik neem voor mijn drankverslaving twee zeer koele flesjes bronwater mee. Gelukkig geniet Gonnie heel erg van dit uitje. Ze wil na wat aandringen het cadeautje aanpakken dat we onderweg tegen komen, maar ik word voortdurend op een onaangename wijze geconfronteerd met mijn lijf. Daar kan niemand omheen want we moeten altijd, ergens binnen vijf minuten, een toilet weten te vinden. Suikervrije snoepjes in allerlei vormen en maten inslaan omdat men zegt dat je daarmee de speekselproductie op gang houdt en zo het moment uit kunt stellen om iets te moeten drinken.

Ben ik geobsedeerd?

Omdat ik nergens anders meer aan denken kan dan aan ijskoude drank in welke vorm dan ook? Het haalt de dagelijkse gang van zaken volledig overhoop. Die vermaledijde moederdag vloog voorbij en ik heb voor kennisgeving aangenomen dat ik niets van familie hoorde, het beste bewijs dat onzinnige hoop op verbetering definitief is vervlogen. EmjE en ik verwennen elkaar met aardige oude vertrouwde aandacht, maar die droge keel blijft een crime en wat als straks blijkt dat…nee, niet doemdenken. Laat de hond uit!

41bae8e9edc7a2f04548485f25533810_medium.Hoewel ik me altijd voor honderd procent op een taak kon gooien en alle energie kon kanaliseren om het optimale resultaat te behalen, zou ik nu wel graag verstrooider willen wezen. Minder bewust zijn van mijn lijf dat schreeuwt om aandacht. Oplossingen zoeken, andere drankjes uitproberen. Wat verhevigt de dorst, wat verzacht de droge keel? Hoe krijg ik de controle terug over gemoedsrust, weer vrijuit kunnen schrijven zonder voortdurend dorst te hebben?

0c193f89bcc1d4dfe6a119d229add958_medium.Ik probeer mijn brein een andere kant op te dirigeren, de neuronen in mijn hersens aan het werk te zetten zodat er andere reacties in mijn lijf ontstaan.

Soms lukt het met de oude nieuwe Samsung, een krijgertje van Harry, de buurman. Ik heb nu dus ook een waaizwaai mobieltje en kan eindelijk Wordfeuten.
Als de keel om verlichting schreeuwt en rauw voelt als schuurpapier waaivinger ik minilettertjes over een schermpje … met de buurvrouw aan het eind van het Dolle Honden Pad zonder dat we bij elkaar aan tafel zitten. Ik doe het zelfs met twee wildvreemden. Leuk… Wat ik ook verzin, het is er altijd… dat wilde verlangen naar drank, water, sap, of bloedhete thee en het blijft verleidelijk om die fles steenkoud water niet aan de mond te zetten. Telkens moet ik mezelf dwingen niet in één teug een halve liter weg te slobberen.

Niet doen!

Pak een glas, slok voor slok, laat iedere teug eerst alle hoeken en gaten van je mond zien alvorens het langs je schrijnende amandelen te laten zakken. Ga eerst je kamer stofzuigen, broodbakken, je bed verschonen, de hond uitlaten en nee, laat dat flesje water daarbij  thuis zodat je niet ongemerkt toch weer te veel drinkt.

Sinaasappels uitpersen. Fruit blenderen voor smoothies met appel, peer en banaan. Vruchtenpuree door de Griekse yoghurt als romig toetje. Ik heb van zijn lang zal ze leven per dag nog nooit zoveel fruit naar binnen gewerkt als de laatste weken. Oergezond moet ik ervan worden, maar evengoed is er maandagochtend die vervelende kankercontrole, waar ik moet opbiechten wat er de laatste maanden met me aan de hand is. Ik hoop van harte dat het antwoord me rust zal geven.

Een onvoorziene situatie

De tijd vliegt... de vorige controle is alweer drie maanden geleden. Onschuldig liep ik de weg af naar de mamacare-verpleegkundige van Rijnstate. Huppelend bijna want ik was tevreden. Mijn rechter bovenkant bestond niet meer; de rotte plek weg-, de zenuwen doorgesneden. Het zag er van bovenaf stom uit alsof een ongeduldige naaister mijn vel had geplisseerd om een overgeschoten stuk stof weg te moffelen, maar ik had keurig mijn oefeningen tegen oedeem gedaan. De wond was dicht, zwellingen waren al aardig goed gereduceerd. Verder had ik geen klachten. De hoop dat er in mijn flank of de oksel nog iets van gevoel terug zou komen was door de weken heen weg gezakt en trots, onbezorgd stapte ik bij de onderzoekkamer naar binnen. Geen vuiltje aan de lucht. Tot bleek dat Katinka er geen genoegen mee nam er enkel naar te kijken. Ik was er niet op voorbereid dat ze me aan alle kanten zou kneden om te zien of er opgezette klieren waren of knobbels die aandacht verdienden. Het was op slag afgelopen met mijn onbehoorlijke kinderachtige onbezorgdheid en dat ze tevreden knikte dat alles goed leek, veranderde niets aan de zo overrompelende schrik die ineens had toegeslagen.

44ac92d79778a66df7c55d8fddc82a82_medium.

Nu weet ik dat ik maandag weer mijn eigen kastanjes uit het vuur moet halen en daar op de tafel zal liggen opdat  vakkundige vingers alle gebieden masseren om te zien of het nog steeds goed is… Eigenwijs bezweer ik mezelf dat ze niets vindt… maar... de verdomde waterhuishouding is nog steeds overbelast en dat moet toch een oorzaak hebben. Ouderdomsuiker is het niet, volgens mijn huisarts, maar wat dan wel? Ik wil me er niet druk om maken en iedere lotgenoot zegt: Zodra je iets voelt ben je bang dat de ziekte daar is opgedoken…

Niet bang voor de dood heb ik geen zin weer door de ziekenhuismolen te moeten. Rompslomp, me braaf onderwerpen aan deskundigen en wat als een internist iets vindt? Voorlopig hoop ik van harte dat die anti-hormoonpillen, ik hoef er maar één per dag, me parten spelen. Je kunt er duizelig van worden, raakt opnieuw in de overgang en je slijmvliezen kunnen aangetast raken, volgens de bijsluiter. Aangezien ik niet meer aan seks met zijn tweetjes doe is het oncontroleerbaar of ik droog loop in de onderste regionen. Bovenin is het echter een dagelijkse strijd om die perkamenten huig en verhitte amandelen niet te veel te verwennen.  Ik hoop zo dat ik maandag te horen krijg dat die pillen die idioot overmatige vochtafdrijvende werking hebben. Dat die kapotte mondhoek, die niet genezen wil, ook het gevolg is van Tamoxifen (bevat ook lactose)  

Kanker… ik wil doen alsof het niet bestaat, maar vanwege die te droge strot komen er toch eigenwijze verkankerde visioenen langs van een aangevreten keel en/of slokdarm. Stel dat….ze er weer in moeten snijden en ik daarna niet meer praten, eten of drinken kan? 

Reacties (47) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
hoe was de uitslag? of heb ik die gemist?
Ik denk het. Titel: Alles goed vooral met de protocollen
Ik ben geen medicus, maar weet dat diabetes II soms moeilijk te vinden is.

Even simpel prikken hoe hoog je glucose is, is lang niet altijd voldoende (want een betrekkelijk willekeurige momentopname). Is je HbA1c gecontroleerd? En zo ja, hoe hoog was die? Als ook dat niets oplevert, dring dan aan op een orale glucosetolerantietest (zie voor dat laatste: https://www.amc.nl/web/Zorg/Patient/Zoek-op-specialisme/Endocrinologie-en-Metabolisme/Patienteninformatie/OGTT-Orale-glucosetolerantietest-bij-verdenking-van-diabetes-mellitus.htm )

Er zijn daarnaast nog wat andere manieren om te kijken of je niet toch diabetes II hebt, maar die heb ik niet direct op mijn netvlies staan.
Dank je wel, ik zal er mee aan de slag gaan en er om vragen een uitgebreid onderzoek te doen
Mijn beurt nu om een kaarsje te branden. Maandag.
Het zwaard van Damocles....

Er wordt aan je gedacht, Weltevree.
Dank je wel Ieko...
Lieverd, die Tamoxifen is zeker voor mij een wondermiddel geweest, ondanks alle ellende die de bijwerkingen hadden. Liever die ( voor mij door jou beschreven) bijwerkingen dan retour cellen die er niet horen. Droge strot, liep altijd met een flesje spa, voelde me net een Amerikaanse. Droog aan de onderkant? Soms lukte het samen, vaak ook niet. Geduld in een relatie die ik heb was en is nog steeds een schone zaak. Mijn slijmvliezen zijn nog naar de kl*ten door de volgende pillen anatrazol, maar what the fuck, We leven nog Syl. Laat die bijwerkingen niet jouw leven beheersen, voor je het weet ben je daar veel te veel tijd mee kwijt. Zonde hoor. Geniet van je dagen, laat angst niet je raadgever zijn. Als ik nu op controle moet breekt het zweet mij nog steeds uit, terwijl ik al zoveel scans, mri"tjes, foto's enz, verder ben. Die angst zal altijd een deel van je leven blijven. Probeer eraan te wennen dat het een eeuwige logé is die je het liefste kwijt wilt. Maar die galbak gaat echt niet.
Liefs van die andere kneus
Je hebt helemaal gelijk, we leven nog en ik mag helemaal niet mopperen, maar vergeet niet:
Ik ben een beginner, jij een ervaren rot in die branche
Ik moet nog uitvinden welke gevolgen die pillen hebben... eerst horen van de deskundigen dat het erbij hoort...Is het wel goed om zoveel door te stromen en verlies je met al dat plassen tevens veel mineralen of andere belangrijke stoffen, bijvoorbeeld.
Ik vind dat dit wel thuis hoort in het kankerblog want ik kom het tenslotte tegen en wil de gevoelens en onzekerheden die je daarbij oploopt ook beschrijven zodat anderen het kunnen herkennen.
Heel veel sterkte! Ik denk ook aan je maandag! hoop op de beste scenario
Dank is groot. Zo fijn , mijn Plazilla familie
geneesmiddelen kunnen inderdaad veel bijwerkingen hebben.

Ik begrijp dat jij je zorgen maakt en er allerlei 'doemscenario's' door je hoofd spoken.
Maar ... jij hebt al zoveel overwonnen ... ik wil weer een 'vechtende Syl' en samen met EmjE en ons allemaal wordt het weer rustiger voor je.

De kaars deze avond brandt ook voor jou en je weet dat het gemeend is hé!
Ik laat er maandag ook een extra branden; een voor jou en een voor Ute. Zij moet voor een ingreep naar het ziekenhuis (dagopname voor diabolo's in de oortjes + poliepen)

Maandag kruis ik mijn vingers dat ze kraken .. voor 2 personen die me dierbaar zijn
XXXXX
Gaan we samen vingers kraken. Kuske van mij voor Ute
Heel veel sterkte maandag en in gedachten ben ik bij je
Fijn, hoe meer zielen hoe meer vreugd.