Betoog voor Euthanasie

Door Tessa Ijmker gepubliceerd op Wednesday 13 May 12:01

Hulp bij zelfdoding bij mensen met een psychisch uitzichtloos lijden moet makkelijker gemaakt worden.

Euthanasie: opzettelijk levensbeëindigend handelen door een ander dan de betrokkene, op diens verzoek.

Tot op heden liggen de eisen erg hoog als het gaat om hulp bij zelfdoding. Wanneer er sprake is van lichamelijk uitzichtloos lijden, kan er euthanasie worden gepleegd. Echter, het is nog niet zo lang het geval dat euthanasie ook mogelijk is bij psychisch uitzichtloos lijden. Wanneer iemand de wens heeft euthanasie te doen, is het zaak dat hij of zij twee artsen vindt die persoonlijk achter hem staan. En dat is niet voldoende: er moeten nog een aantal onderzoeken en gesprekken plaatsvinden, voor er daadwerkelijk een datum geprikt kan worden. Ik vind dat het makkelijker moet worden. Het is aan een ieder zelf te beslissen of hij of zij het leven nog waard vind, en niet aan een vreemde arts die nog nooit een gesprek heeft gehad met de betrokkene. Daarom vind ik ook dat er nadat er uitgekomen is dat de betrokkene de euthanasie echt zelf wil (en geen gevolg is van chantage of iets dergelijks), een datum geprikt kan worden en er twee artsen op de zaak gezet gaan worden. Hierbij wordt de datum in overleg tussen de betrokkene en de artsen vastgezet. Voor mijn mening heb ik de volgende argumenten:

Ten eerste: een vreemde arts zou niet moeten mogen beslissen over het wel of niet beëindigen van iemands leven. Hij kent de betrokkene niet persoonlijk, en weet dus ook niet hoe deze zich voelt, en of het lijden wel of niet uitzichtloos is. Een mens kent zichzelf immers beter dan wie dan ook.

Ten tweede: wanneer iemand zo wanhopig is dat hij zijn leven wil beëindigen zal hij dit hoogst waarschijnlijk doen, euthanasie of niet. Het is dan zowel voor de betrokkene als zijn of haar nabestaanden wel zo menslievend wanneer dit op een nette manier als euthanasie gedaan kan worden, in plaats van andere manieren van zelfdoding.

Ten derde vind ik dat mensen zeggenschap over hun leven moet hebben tot aan hun dood. Je hele leven lijdt je op je eigen manier, maar wanneer je beslist dat het lang genoeg geduurd heeft, gaat de overheid zich er mee bemoeien. Ik vind dat je een einde aan je leven moet kunnen maken wanneer dat je zelf goed dunkt. Het is in mijn ogen niet eerlijk iemand na een leven vol eigen keuzes en verantwoordelijkheden op het laatste moment zijn zeggenschap over het leven af te pakken.

Mensen die denken dat de regels voor euthanasie hetzelfde moeten blijven, of misschien zelfs strenger moeten worden omdat de middelen die ervoor nodig zijn duur zijn, wil ik er graag even op wijzen dat ook zelfmoord de nodige kosten met zich mee brengt, evenals medicijnen en zorg die de persoon in kwestie zou krijgen wanneer hij of zij blijft leven.

Er zijn verscheidene geloven en culturen die tegen zelfdoding zijn, op welke manier dan ook. Ik vind echter dat iedereen het recht heeft op eigen mening (vrijheid van meningsuiting), en dat dit geen invloed moet hebben op mensen buiten deze culturen. Vanzelfsprekend hoeven mensen die tegen zelfdoding zijn geen euthanasie te doen, maar dat neemt naar mijn mening niet weg dat mensen uit een andere cultuur (waar men niet tegen zelfdoding is) vrij moeten staan tot het maken van zulke beslissingen. Een ieder staat vrij gebruik te maken van deze wet, maar ook om dat niet te doen.

Ik vind dus dat het makkelijker moet worden om euthanasie te krijgen op basis van psychisch uitzichtloos lijden, omdat een arts nooit helemaal zal begrijpen hoe een ander zich voelt, en nooit zal weten of hij of zij uitzichtloos lijdt. Bovendien zal zelfdoding in veel gevallen toch gebeuren, of de overheid hier nu aan meehelpt of niet, en ben ik van mening dat iedereen het recht heeft de regie over zijn leven te houden tot aan zijn dood, en dat die niet op het laatste moment afgepakt moet worden.

Bovendien: hoe kun je tegen euthanasie zijn als dat de oplossing is voor alle pijn en verdriet in iemands leven?

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
De uitkomst is hetzelfde, maar euthanasie is toch echt iets anders dan hulp bij zelfdoding. Euthanasie is actieve levensbeëindiging op verzoek d.m.v. een injectie. In geval van hulp bij zelfdoding reikt de arts alleen het drankje aan.
Als het gaat om psychisch ondragelijk en uitzichtloos lijden gaat het bijna altijd met een drankje. Dit om de wil van de patient te onderstrepen.

Ik ben voorstander. Er is verandering gaande, maar er worden nog steeds te weinig verzoeken van psychiatrische patienten ingewilligd. Tot aan 2010 gebeurde het hooguit 0-2 keer per jaar. In 2011 ging het om 12 mensen en in 2012 om 13 mensen. In 2013 werden 43 verzoeken ingewilligd en de cijfers over vorig jaar komen ongeveer ook weer tussen de 40 en 45.
Nog steeds erg weinig.

Een aantal van deze casussen zijn uitgevoerd door huisartsen. Het hoeft niet perse door een psychiater. Maar de huisarts moet zich wel houden aan de richtlijn 'hulp bij zelfdoding' van de NVVP. Hij dient een onafhankelijk psychiater te raadplegen en een scenarts.
Het niet kennen van de persoon (arts) schept objectiviteit en is dus absoluut noodzakelijk bij euthanasie. Gevoel is een slechte raadgever en betrekkelijk. bovendien. Ik ben absoluut voor euthanasie, maar wel met richtlijnen, wetende dat er altijd grijze gebieden zullen blijven.
Het niet kennen van de persoon schept zeker objectiviteit, maar dat is mijn ogen niet het belangrijkst. Het wel of niet willen sterven gaat juist om gevoel, en niet om feiten.
Ik ben het niet helemaal met je eens.

Ik ben absoluut voor euthanasie. Daarom was ik ook zo ontzettend blij met het eerste paarse kabinet.
Ook als je uit een cultuur komt dat er van uitgaat dat het leven een geschenk is, is het mogelijk om je mening zo bij te stellen dat wanneer het leven niet meer als geschenk voelt, je het recht moet hebben om er afstand van te doen. We zijn wezens met vrije wil en geen marionettenpoppetjes of robots tenslotte.

Wat je zegt over de rol van de arts, daar verschil ik van jou. De meeste mensen - zeg maar bijna iedereen - heeft een hoop blinde vlekken als het gaat om de eigen gevoelens en motieven. De eigen intuïtie en de zogenaamde zelfkennis wordt schromelijk overschat. Juist een onafhankelijke professional met kennis en ervaring van vergelijkbare gevallen is dan een belangrijke waarborg. Dat het bij een euthanasievraag in geval van psychisch lijden een psychiater dient te zijn, lijkt me logisch.

Ik ken twee artsen die regelmatig bij euthanasievragen betrokken worden. In een aantal gevallen zijn ze er achter gekomen, met flink doorvragen, dat de 'patiënt' eigenlijk niet dood wilde, maar zelf geen uitweg vond. Totdat zij met alternatieven kwamen, die toen met beide handen werden aangegrepen.
In een groter aantal gevallen hebben ze geholpen met euthanasie en ik kan je vertellen dat het ook bij de artsen niet in de koude kleren gaat zitten. Een van de twee is een dag niet aanspreekbaar na euthanasie, omdat hij het zelf moet verwerken.
Ja, niet alleen voor de naasten is euthanasie heftig, ook voor de artsen is het vaak erg heftig om te doen (of aanwezig te zijn).

Ik ben het met je eens dat een mens een hoop blinde vlekken heeft als het gaat om de eigen gevoelens. Echter vind ik niet dat een reden is om het zelf niet meer te mogen bepalen.
Ik heb het enkele jaren terug van heel dicht meegemaakt, het blijft een emotioneel en pittig onderwerp.
Ja, dat is zeker waar. Sterven, en dan in het speciaal euthanasie is een heftig onderwerp.