Dra-Kin (Deel 1) Ver 1.2

Door SharSjar gepubliceerd op Monday 11 May 11:37

Aangezien ik veel problemen had om een leuk verhaal te schrijven voor Doortje's opdracht en op laatste moment met een leuk idee kwam, had ik wat tijd gebrek. Daarom heb ik deel 1 opnieuw geschreven. Iets meer details en uitleg, hopelijk bevalt het. Hier is de webstrijd versie!

eed3cddf6693be28492204d7d412fc4e_medium.

De dag leek mooi in het dorpje Fudrial, de lucht was mooi blauw en helder, de stralen van de zon raakte de rietendaken en de vogels floten een heerlijk kalm deuntje. Maar dat duurde hooguit een uur voordat de vogels in pure angst weg vlogen. Een van de bewoners van Fudrial zag het gebeuren en keek toen verder omhoog. Zijn ogen sprongen wagenwijd open als hij een gigantische zwarte gedaante door de lucht zag vliegen, erger nog, het kwam steeds dichterbij. Hij bleef een tijdje naar het vliegende silhouet kijken, toen realiseerde hij wat het was. “DRAAK! EEN DRAAK! REN VOOR JE LEVEN!” schreeuwde hij paniekerig door het dorp, in hoop iedereen het zou horen.

c1b295626191a48d62ad1d4e1300bae1_medium.

Miranda, een alleenstaande moeder hoorde de waarschuwing door het openstaande raam waardoor ze een stenenschaal op de grond liet vallen. “Draak?” zonder verder na te denken rende ze naar haar zoon. “Milo! We moeten weg, NU!”

Milo lag op een dikke mat gemaakt van stro, op zijn rug met zijn handen onder zijn hoofd. Maar toen hij zijn moeder hoorde schreeuwen, schrok hij gelijk wakker. “W-Wat is er aan de hand?” Vroeg hij terwijl hij slaap uit zijn ogen wreef.

“Dr-a-ak!” antwoorde ze in angst, meer leek ze ook niet uit te kunnen spreken. Ze stormde op haar zoon af en pakte hem stevig been bij zijn arm en trok hem naar buiten. Het eerste wat ze zag was dat de rieten daken van bijna alle huizen in brand stond.

4c1405638941b4033bc95c67c85f7eeb_medium.

Milo’s ogen scande zijn omgeving en merkte op dat iedereen van het dorp weg rende. Hij draaide zijn hoofd richting de lucht en zag hoe dat een van de bewoners naar beneden storten en lande naast zijn moeder.

“Oh.. Mijn god..” Milo’s moeder begon te hyperventileren, haar handen begonnen te trillen en ze durfde geen stap meer te zetten.

“Mam! Kom op, de draak komt zo terug!” hij probeerde haar mee te trekken aan haar mauw, wat al snel haar pols werd toen hij bijna geen beweging van haar kreeg. Milo keek rond en zag dat de draak inderdaad weer terug kwam waardoor hij meer kracht gebruikte om zijn moeder mee te sleuren.

De draak zag hoe de vrouw was versteend in angst en greep zijn kans, hij dook met een sierlijke duik naar beneden en voor dat hij haar in zijn klauwen vast greep zag hij wie het was en als hij kon grijnzen op dit moment dan had hij dat gedaan. Hij klauwde zich stevig en krachtig aan haar armen vast en vloog weer omhoog. Eenmaal in de lucht smeet hij haar over zijn kop heen en opende zijn bek, als hij haar lichaam op zijn slang achtige tong voelde, sloeg hij zijn kaken weer op elkaar en begon te kauwen. Hij genoot van het bloed dat zijn bek vulde en verlangde naar meer.

“MAM!?” Hij stond verbijsterd naar de draak te staren die nog in de lucht hing, het bloed droop van zijn tanden. Tranen gierde over Milo’s wangen. “MONSTER!!” Schreeuwde hij uit kwaaiigheid.

Hongerig keek de draak naar de 17 jarige jongen. [Een toetje moet kunnen] sprak hij hard op zonder zijn kaken te bewegen. Maar toen realiseerde hij zich dat hij zojuist de moeder van de jongen had vermoord en lachte lichtjes.

“Vindt je dat leuk?!” riep hij naar de draak terwijl hij zijn vuisten tot een bal vormde. “Ik heb niets meer..” Hij zakte door zijn knieën toen het echt tot hem door begon te dringen. “EN DAT KOMT DOOR JOU!”

[Ik zou niet zeggen dat je niets meer hebt mijn zoon] Sprak de draak in een klierige toon. Hij liet zichzelf zakken tot dat zijn poten de grond raakte.

“Zoon? Ik ben jouw zoon niet! Dat is onmogelijk. Jij.. jij bent een draak en ik ben een mens” Hij keek naar de zwart geschubde draak met bloed rode ogen. “Dat is onmogelijk” zei hij ditmaal iets zachter.

De draak was stil voor een korte tijd en leek ineens te veranderen, niet lang daarna nam hij een menselijk postuur aan, sterker nog, hij leek precies op een mens. “Jouw moeder wist niet beter. Zij dacht dat ik een mens was met een rare oog afwijking, rood is namelijk niet echt.. Hmm.. Menselijk” Zei de sportief gebouwde man met lang zwart haar en rode ogen. “Het is maar goed dat jij geen uiterlijke trekjes hebt van mij, behalve je lichaamsbouw en de kleur van jou haar” Zei hij plagerig.

Milo was geschokt, zijn lichaam was stijf en er zat een gigantisch brok in zijn keel.

“Wat is er mijn zoon? Op je tong gebeten?” Vroeg hij met een schaterende lach. Voorzichtig en toch dominerend liep hij naar hem toe. “Ren zoon, ren voor je leven en ik zal je sparen maar als ik je nog een keer zie, kan ik jou niet beloven om mijn liefdadigheid te herhalen.” een dikke grijns speelde op zijn lippen.

Het duurde een paar seconde tot het hem door drong en rende ineens van zijn vader vandaan. Hij was helemaal in de war, hoe was dit mogelijk? Betekende dat hij half draak was? Maar deze gedachte hield hem niet tegen om zo snel mogelijk van de draak vandaan te rennen, angst in zijn ogen en verdriet omdat hij zijn moeder was kwijt geraakt. Hij had niemand meer, zijn moeder was vermoord door zijn vader, OPGEGETEN!? Zijn vrienden waren waarschijnlijk ook dood gemaakt door hem en het dorp waar hij was opgegroeid was compleet verwoest.

Na tien minuten rennen was Milo buitenadem, hij zakte door zijn knieën, hijgend en happend naar lucht om zijn hart weer gerust te stellen, maar de kalmte kwam niet terug ook al was hij herstelt van zijn lange sprint naar vrijheid, zijn vlucht naar veiligheid. Als hij eenmaal recht op ging staan zag hij ineens eens een spierwitte gedaante van een paard en staarde er naar.

fc67b628c841e8a798040d549d3a4d4f_medium.

[Je bent veilig jonge Dra-kin] zei een vriendelijke vrouwen stem.

Milo schrok lichtelijk wanneer hij een stem hoorde. “D-Dra-kin?” nogmaals keek hij om zich heen en zijn ogen bleven hangen bij het paard.

[Dra-kin, een geboren draak met een menselijke huid].

“Maar! Hij had een menselijke vorm?!” het duurde dan ook niet lang voor hij weer in paniek raakte.

[Rustig.. Een Dra-kin komt op de wereld als een mens, maar later komen de eigenschappen van de innerlijke draak naar boven.] Legde ze zachtjes uit.

Milo kon het paard alleen maar aan kijken, geen woord kwam uit zijn mond.

[Als je het mij toelaat, dan breng ik jou naar een veilige plek, waar jij tot rust kan komen, herstellen van wat er is gebeurt en als je wilt kan ik je nog een aantal dingen uitleggen.] Vleugels die tegen haar lichaam gedrukt waren sloegen ineens open. [Klim op me rug]..

Hij aarzelde een beetje, maar wat had hij nog te verliezen? Hij was zijn moeder al kwijt en de plaats waar hij was opgegroeid was compleet verwoest. Dus voorzichtig stapte hij naar haar toe, klom op haar rug en zodra hij goed zat, zag hij hoe haar vleugels op en neer begonnen te slaan en steeg langzaam de lucht in, waardoor hij haar alleen maar steviger vast hield…

Wordt vervolgd...

Plaatjes zijn niet van mij, ik ontvang hier geen credit over.

27060aefaadb4e4cffb1dfadfd86db79_medium.

Draak Pegasus Dra-Kin Brand Moord

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.