Niet van deze wereld.

Door Leny gepubliceerd op Monday 04 May 10:49

Ik ben niet van deze wereld, ik hoor hier niet thuis. Mijn roots liggen in een ander zonnestelsel, maar ik ben hier naar toe gestuurd om te kijken of de mensheid nog te redden is van de eeuwige ondergang. Dat betekent dat ik als mens door het leven moet gaan met al zijn hebbelijk en onhebbelijkheden. Ik ben een ster die schijnt voor hen die het licht willen zien. Met hen kan ik praten over wat hen dwars zit, wat hen zo bezighoud in het leven dat hun hersenen het niet meer bevatten en dan worden ze door een gestudeerd iemand, die zich dan dokter mag noemen,  worden die mensen opgeborgen, geïndoctrineerd, moeten medicatie slikken die ze niet willen hebben. Want als ze te druk zijn krijgen ze een pil, zodat ze rustig en als een zombie door het leven gaan.

 

Als ze te stil zijn, of in zichzelf gekeerd, dan krijgen ze pillen zodat ze weer vrolijk in het leven staan. Maar de mens vergeet een ding, althans die dokter die al die rommel voorschrijft. De mens heeft twee helften van een hersenpan en samen maken die de stemming van de dag uit. Dat de mens dat zelf niet kan bedenken, daar moet je dokter voor zijn. Gelukkig zijn er tegenwoordig ook mensen die luisteren naar die mensen die willen praten maar er moeite mee hebben, Dan is er vaak iets in hun jeugd gebeurd en dat trauma zo de mens het noemt komt toch altijd naar boven.

 

Maar de kunst van het luisteren is al een vak apart. Dat vereist rust, kalmte in de stem, het rustig kijken naar je medemens of gewoon zitten en alleen maar luisteren, dat helpt vaak zoveel meer dan een medicijn dat de hersenen niet normaal laten functioneren, dan zijn de sprekers al vaak een stukje intense spanning van binnen kwijt.

 

De mens denkt de mens te kennen. Nee, dat dachten wij lichtjaren geleden ook, maar wij dachten verkeerd. Geloof in het goede, blijf het kwade altijd vooruit en wees geduldig met alles wat je doet en voor wie je het doet. Je wordt terugbetaald in goedheid. Al zal het jaren duren, zo zijn de wetten nou eenmaal, alleen weet niemand wie die wetten heeft opgesteld.

Wij kunnen er mee leven, wij kunnen zien dat de mens langzamerhand steeds meer een ontevreden wezen wordt, oorzaken zijn de oorlogen die geldverslindend zijn, de jaloezie onderling, de ziektes die steeds maar erger worden, door eigen schuld.

 

Mens en natuur horen samen te gaan, dat is een natuurwet. Maar op deze aarde schijnt dat niet te kunnen of niet te mogen van diverse rijke industriële landen en Presidenten of Machthebbers. Die zorgen dat hun bankrekening goed gevuld is en dan maken ze dat ze wegkomen, of laten de puinhoop achter voor een ander. Ik ben niet alleen op deze aarde, met mij zijn vele engelen die geduldig wachten op de grote klap.

 

De big bang, want dit doemscenario zit er aan te komen als de mens niets doet aan het behoud van de regenwouden, de dieren in de zee, die het langste bestaansrecht hebben. Wij waren vroeger als mens ook al zo hebberig. Alles werd gekapt en dieren werden om hun huid en vlees vermoord, Zij die van de visvangst leefden hebben nu al de dagen dat ze met honger naar bed gaan, omdat een grootindustrieel land al hun vissen al heeft weggehaald. Als mensen denken dat ze slim zijn, moet ik de mens teleurstellen, zij maken de aardbol vuil en verrot. De dood is langzaam aan het intreden. Maar de mens heeft zelfs daar al een naam voor gevonden, ze doen het nu alleen nog bij dieren en mensen die terminaal zijn, maar hetzelfde blijft. Men is de aarde aan het euthanaseren.

En als engel kan ik hier niets aan doen, alleen met lede ogen mijn best doen zolang ik hier op aarde mag zijn om alleen goede dingen te doen, in de hoop dat de mens goed met mij doet. Dan is er misschien nog hoop.

Maar de aarde is zo groot en de geloven, er zijn er zoveel en de agressie het wordt alleen maar erger. Ik wacht maar totdat ze mij komen halen, samen met de andere engelen, want onder de mensen zijn goede mensen die het goed bedoelen, denk aan hen als je twijfelt of hij of zij wel goed bij zijn/haar hoofd is, wij willen de rommel proberen op te ruimen die mensen altijd maar achterlaten.

 

Hier, kijk eens naar dit bankje. Gewoon als oud vuil achtergelaten door mensen die te lui zijn om met hun auto dit even naar een stortplaats te brengen of een recyclepunt. Ik ga zitten op dit vochtige mensending en voel gelijk de nattigheid van de zure regen die naar beneden is gevallen tijdens de nacht.

Zo een soort bank zou je nooit kunnen bewaren, misschien in een museum in de loop der eeuwen, dan zou het een stuk antiek zijn die voor altijd bewaard gebleven zou zijn.

 

Maar nu is de bank even verlaten, doch niet vergeten. Zeker niet door mij dat er nu even dankbaar gebruik van maakt door er even uit te rusten en te bedenken wat mens en natuur zichzelf allemaal aandoen.

Er was geen begin en er is geen einde aan. Nog niet.

En momenteel denk ik maar zo—Lieve bank, je bent niet verlaten, maar ook zeker niet vergeten. Je wordt gerecycled door hen die hier toevallig even langslopen en misschien met hun zere wandelvoeten even een rustplaats willen zoeken op jouw zitting. Zou toch zomaar kunnen?

Het enige dat wij als mens kunnen doen is zuinig zijn op al wat leeft en al wat ademt, wij hebben de lucht zo nodig. Adem in, adem uit, maar vergeet vooral niet waar die lucht vandaan komt.

 

 ©

Leny kruis

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Niets aan toe te voegen.
Mooi, je zou maar een engel zijn.
Toch zit de wereld geniaal in elkaar.
die overleeft de mens nog wel.
Heel rakend geschreven.
Ik ben het 'unaniem' met je eens. D!