Flarden (3)

Door Gewoonieko gepubliceerd op Sunday 03 May 19:50

Vorige deel lezen?

 

“Hebben jullie nog ergens hulp bij nodig? Misschien bij uitleggen aan de kinderen?”
Het is tijdens het eerste gesprek al dat Marjan, de vriendelijke glimlach, dit aan ons vraagt. 
We kijken elkaar aan: “Nee hè?” vraagt Monique en ik schud mijn hoofd: “Nee, dat kunnen we zelf wel en verder …. zou nog even niet weten waarmee.”
Ze wijst ons op een aantal kinderboeken, geschreven voor kinderen in verschillende leeftijdsgroepen: “Kijk maar eens. Misschien hebben jullie er iets aan.”
Wanneer we eenmaal, door Marjan overgehaald, door een aantal boeken bladeren is het Monique die er eentje vindt die haar toch wel handig lijkt voor Kaj. ‘Gewoon pech als je moeder borstkanker heeft’ heet het en ik vind het nog te confronterend; niet voor hem, maar voor mezelf.
“Laten we die maar bestellen vanmiddag, bij de boekhandel,” besluit Monique. “En Jens?”
“Hm,” denk ik hardop, “die is denk ik nog te jong? Geloof niet dat hij er iets van meekrijgt?”
’s Middags gaat ze zelf naar de boekhandel om onze keuze te bestellen. 
De volgende ochtend ben ik al beneden wanneer Monique de trap afstommelt, Jens voorop. Wanneer hij op zijn tenen staat kan hij net de trapleuning vast houden en zo klimt hij, half hangend aan de leuning, voetje voor voetje naar beneden. Zijn stemmetje klinkt opgewekt als hij op de melodie van een bekend kinderliedje zingt: “Borstkanker, borstkanker, borstkanker is niet leuk” en nog diezelfde ochtend bestellen we ook voor de jongste spruit een boekje.

Door een ietwat knorrige radioloog worden we op de dinsdag ontvangen voor de punctie: “Het heeft mijns inziens niet zoveel nut; lymfeklieren zijn nu eenmaal niet allemaal even groot,” legt hij uit. “Bovendien, ik kan niet elke klier bereiken dus is het maar de vraag of ik wel een hapje kan nemen uit juist díe klier die we gezien hebben.”
Een twintig centimeter lange naald verdwijnt in het vlees onder Monique d’r armen en ondanks de verdoving hoor ik aan de gesmoorde geluiden die ze maakt dat het pijn doet. Het blijkt inderdaad lastig om de juiste lymfe te bereiken. Roerend met de naald in haar oksel gaat de inmiddels bezorgde radioloog op zoek. 
Het onbeheerst schudden van haar benen verteld me hoe zwaar en moeilijk ze het nu heeft en weer voel ik tranen branden. Mietje, foeter ik in mezelf, zo heeft ze niks aan je. 

Het lange wachten kan beginnen; maandag lijkt nog ver weg. 
“Blijf van het positieve uitgaan,” horen we telkens om ons heen, maar dat wordt met de opeenstapeling van slechte uitslagen telkens lastiger.
“De eerste die dat nu nog zegt sla ik op z’n bek,” mopper ik als we het ziekenhuis verlaten. Monique glimlacht en knijpt in mijn hand. 

Die donderdag ben ik voor mijn werk in Zwolle wanneer rond de klok van vier uur Monique me belt. Tranen.
“Marjan heeft gebeld. We moeten morgen al komen,” snikt ze. 
“Verder niks?”
“Nee. Alleen dat we morgen al moeten komen voor de uitslag.”
Het voelt letterlijk alsof de wereld onder me vandaan glijdt terwijl de metaalachtige smaak van angst mijn mond vult.  

Deel 4 

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
wow de emoties komen hier keihard binnen .ik voel de onmacht ... heel veel sterkte
Ingrijpend verhaal en zoals Ingrid al schrijft heel goed geschreven ook!
Dank je wel Yneke.
Gelukkig zijn er boeken, die dit uitleggen, want het is niet eenvoudig om dat zelf te moeten doen. Die boeken zijn dan een goed hulpmiddel.
Absoluut. We dachten het zelf wel even te doen.
Dat is een bijna onmogelijke opgave, als je eigen emoties nog overhoop liggen na zo'n mededeling. Er komt ontzettend veel op je af als je dat hoort en dat dan aan jonge kinderen uitleggen... ook kinderen van 4 begrijpen vaak meer dan wij denken. Daar zijn jullie op een verschrikkelijke manier achtergekomen, helaas.

Hoe gaat het nu met jullie? Ik zeg bewust jullie, want vaak vragen mensen wel naar de persoon ziek is, maar niet naar het gezin, die er ook mee worstelen.
Hoe het nu gaat .... Inmiddels is ze gestart met chemo. Door een infectie lag ze afgelopen weekend in het ziekenhuis, maar genieten nu van een korte vakantie op de wadden.
Dank je voor je belangstelling.
Dat is een fijne plek om uit te waaien. Geniet er van!
Je beschrijft alle emoties heel erg realistisch waardoor je de lezer heel dichtbij laat komen. Knap van je!
Dank je Ingrid.
Of dit ook lukt wanneer het fictie zou zijn ... ?
Fictie is nooit 100 % fictie naar mijn mening.