Flarden (2)

Door Gewoonieko gepubliceerd op Wednesday 29 April 23:24

Eerst deel 1 lezen?

 

Het zelfde kantoor. Dezelfde glimlach. 
Het is de maandag na de MRI scan, één dag voor de operatie.  
“We zijn toch wel geschrokken van wat de scan ons heeft laten zien,” begint Marjan voorzichtig en de stilte die er op volgt lijkt minuten te duren. 
Misschien moeten wij nu iets zeggen, vraag ik me af, maar wat dan? 
Wijzer geworden van de vorige keer dat we hier zaten hebben we nu bij voorbaat al elkaars hand vast.
“De tumor is zo’n zeven en een halve centimeter. Het is onmogelijk uw borst te sparen.”
Zo groot? Een tennisbal … nee, groter nog waarschijnlijk, en in mij gedachten ben ik op zoek naar iets van deze omvang, alsof het visualiseren van zoveel centimeters nodig is om de ernst van de situatie te kunnen beseffen. 
Mijn maag begint heftig te protesteren en lijkt zich om te willen draaien terwijl naast mij Monique zachtjes snikt. Tranen vloeien over haar wangen als me aankijkt. 
Ik ben een borstenman; natuurlijk weet ze dat. Ooit, toen alles nog onbezorgd en zonnig was kwam het onderwerp van de nachtmerrie waarin we terecht lijken te zijn gekomen, eens ter sprake. Ik geloof dat het was nadat we de film ‘Komt een vrouw bij de dokter” hadden gezien. 
“Ik weet niet of ik daar mee om zou kunnen gaan,” schijn ik toen gezegd te hebben. Ik kan het me niet precies meer herinneren, maar het geheugen van Monique werkt als een goed geordende dossierkast. 
“We hebben ook een vergrote lymfeklier gezien in de oksel, maar die vertoonde geen kwaadaardige symptomen.”
Gelukkig. Met een woest gebaar veeg ik een vuist door mijn ogen.
“Wel willen we voor de zekerheid nog even een punctie nemen van die lymfeklier. Dat kan morgen al.”
Twee braaf knikkende hoofden: ja, natuurlijk is dat goed. 
“En dan vrijdag terug voor de uitslag. Of nee, wacht … doe maar maandag: meestal hebben we van die afdeling de uitslagen zo snel nog niet terug. Maandag dus,” en ze kijkt ons vragend aan. We knikken allebei.
De voor morgen geplande operatie gaat dan ook niet door; het verschil tussen en borstbesparende ingreep of een amputatie is niet alleen emotioneel, maar ook technisch te groot. Bovendien wil men nu eerst de uitslag van de punctie afwachten. Er wordt een nieuwe datum afgesproken; de dinsdag nadat we de uitslag van de punctie gaan krijgen.

“Ik heb altijd gezegd dat wanneer ik voor de keus kom te staan ik niet zou hoeven na denken.” 
Het is Monique die de stilte verbreekt. 
“Maar nu … ik weet dat ik geen keus heb, maar … oh God, wat is dit moeilijk …”
Wat zeg je tegen je vrouw wanneer ze zojuist te horen heeft gekregen dat de kanker al zo ver is uitgewoekerd dat haar linkerborst geamputeerd moet worden om haar leven te redden? Welke woorden van troost kun je nog verzinnen die het vooruitzicht op de ziekmakende chemo iets verzachten?
Ik hou haar machteloos in mijn armen. Minuten lang. 

Deel 3

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
soms is niets zeggen en elkaar vastpakken duizendmaal krachtiger dan welk woord je ook spreekt.. jullie begrijpen immers elkaar taal nietwaar ..laat het gevoel maar spreken zonder woorden .. dat zegt meer dan genoeg ..
Begrijpelijk dat je niet weet wat je zeggen moet. Ik zou het ook niet weten, maar soms kan je zonder woorden ook heel veel zeggen. Sterkte ermee, nogmaals.
Je hebt helemaal gelijk Bokita. Dank je wel!
Ik heb 3 jaar contact gehad met de moeder van een jongen die aan kanker overleden is. Ik leerde hen kennen via een rubriek in de krant waarin om kaarten voor Bart gevraagd werd en je je kon abonneren op een nieuwsbrief die ze 'kamankement noemden. Ik heb me daarop 'geabonneerd', een keer een dagje uit voor het hele gezin naar een paar musea in Den Haag geregeld en keer op keer getracht ze te bemoedigen. Daar ontstond een heel intensief e-mailcontact uit. Vaak had ik geen idee wat ik moest schrijven. Ik ben christen en bad er dus voor, maar het is onbeschrijfelijk om iemand te moeten bemoedigen die haar kind gaat verliezen.

Voor jullie is het even confronterend, omdat je zelf voor de taak staat je kinderen te vertellen dat hun moeder ernstig ziek is. Voor wat het voor jullie waard is: ik bid voor jullie, want ik geloof dat God kan genezen, ook van kanker. Ik heb dat bij ons in de kerk een keer zien gebeuren en daarom heb ik ook veel hoop voor jouw vrouw, naast dat wat de artsen uiteraard kunnen doen.
Intens geschreven Ieko.
Heel veel kracht, liefde en licht toegewenst.
Mooi en pijnlijk geschreven.........heel veel moed toegewenst..
'Twee braaf knikkende hoofden' Je kunt niks anders dan met de stroom mee. De betekenis van machteloosheid weet je heel goed te beschrijven. Naast alle sterkte die ik jullie wens probeer ik toch ook af en toe maar wat over je schrijven te zeggen.
Graag Ingrid. Juist over het schrijven zelf.
Dank je.
Heel veel sterkte, voor Monique en ook voor jou.