17 jaar, Geconstateerd met kanker

Door Meneer Borst gepubliceerd op Wednesday 29 April 17:53

348587911ef553a78d92e565642605e8_medium.

Het was de periode van de eindexamens op de middelbare school. Begin mei 2014, ik voelde op mijn linker teelbal een klein bobbeltje. Ik maakte me niet direct zorgen maar hield het wel in de gaten. Een paar weken later voelde ik opnieuw aan het bobbeltje, het was gegroeid. Ik maakte me zorgen en zocht op het internet naar verschillende oorzaken wat het zou kunnen zijn. Wat direct in mijn zoekresultaten kwam te staan was het woord kanker, ik schrok hier van. Ik las over verschillende mensen die een bobbeltje op hun bal hadden, de een was naar de dokter geweest de ander durfde niet naar de dokter omdat het een plek is waar je je voor schaamt. Ik las dat sommige mensen terug kwamen met de diagnose kanker, ik maakte me hierdoor zorgen en besloot zelf ook naar de dokter te gaan.

media_xl_890364.jpg

Na een bezoek aan de dokter kon der nog niet veel gezegd worden, ik moest maar een echo laten maken, dit zou meer duidelijkheid scheppen. Ik zat met de eindexamens en toch een gevoel van schaamte dus heb het erop laten wachten. Begin augustus begon mijn moeder er weer over, ze vond het toch belangrijk dat ik naar de dokter ging voor een echo. Ik was nu net 17 jaar geworden. Ik zette me over mijn schaamte gevoel heen en besloot om maandag er naar toe te gaan. Na de echo ging het erg snel, de volgende dag werd ik opgebeld door mijn huisarts dat ik even langs moest komen, hij wilde het nog een keer bekijken. Ik ben er meteen naartoe gegaan en kreeg te horen dat ze wat bloed wilden prikken om te testen of er wat was te zien aan mijn bloed. Ook had hij een afspraak gemaakt voor de volgende dag in het ziekenhuis, dan zou ik van een dokter de uitslag krijgen van de echo.  Die middag ben ik naar het ziekenhuis gegaan om me te laten prikken. Je zit dan in de wachtkamer, er spookt dan toch een hele hoop door je hoofd. Allerlei verhalen van mensen op het internet, wat zou je kunnen hebben? Zal het ernstig zijn? Eenmaal thuis aangekomen vroeg in mijn bed gekropen, want morgen was een spannende dag.

Woensdag vroeg ging de wekker om 8uur , om half 10 had ik de afspraak in het ziekenhuis. Rustig gegeten en met gezonde spanning vertrokken naar het ziekenhuis. Om half 10 precies liep ik het kamertje binnen, waar de dokter recht voor me zat. Hij liet de foto’s zien er vertelde dat wat er zat niet klopten, het was teelbalkanker vertelde hij. Het moest zo snel mogelijk weg. Er werd direct een afspraak gemaakt voor op de OK wat waarschijnlijk vrijdag al plaats zou vinden. Direct na het heftige gesprek doorverwezen naar de anesthesie, hier werd mijn lengte en gewicht gemeten wat belangrijk was voor de operatie. Hierna mochten we naar huis, en hoe kom je dan thuis. Volstrekt verslagen, er gaan zoveel vragen door je hoofd. En nu? Aan wie vertel ik dit, waar moet ik dit kwijt? Dan word je donderdag wakker, opnieuw een dag naar het ziekenhuis, vandaag word een CT-scan gemaakt waarop eventuele uitzaaiingen te zien zijn, alweer een spannende dag, de zoveelste. En dan, de vrijdag. Vanaf 8 uur in de ochtend mocht ik niet meer eten, 10 uur mocht ik niet meer drinken. De operatie zou om 4 uur plaats vinden. Om half 1 kwamen we aan in het ziekenhuis, vol zenuwen en nog niet wetend hoe de dag zou verlopen. Ik kwam op de kinderafdeling aan in het MCA, waar ik zelf een beetje van schrok. Ik voelde me al een grote jongen, wat moest ik nou op een kinderafdeling? Ik kreeg een bed toegewezen in eigen kamertje, alleen ik lag daar, niemand anders. Ik was niet van plan om nog anderhalf uur in het bed te gaan liggen dus besloot samen met mijn moeder op een bank te gaan zitten op de afdeling. Om half4 begonnen de zenuwen op te spelen. Ik zou nu elk moment geroepen kunnen worden om in het bed plaats te nemen, en mezelf om te kleden voor de operatie. Naast de zenuwen was de honger en dorst ook aanwezig. Ik werd nog niet geroepen.. het was wachten, wachten en wachten. Om kwart voor 7 werd er gebeld naar de afdeling dat ik me snel moest omkleden, een pil moest slikken en moest plaatsnemen in het bed. Het ging allemaal erg snel en chaotisch. Ik werd naar de OK gereden waar het verhaal zou beginnen en eindigen. Ik hoopte in ieder geval zelf dat het daar zou eindigen, los van deze verschrikkelijke ziekte waarvan je eigenlijk teveel weet. De doktoren waren erg goed voor me en wisten me redelijk te kalmeren. Ze stelde veel vragen en voordat ik het wist was de operatie over. Om half 9 kwam ik bij, ik mocht een nachtje blijven, dat was beter.operatie_ziekenhuis312.jpg

De week daarna had ik veel pijn, maar het was te doen zo lang ik rustig in mijn bed bleef liggen. Twee weken verstreken, het moment van de waarheid brak aan. Het eind gesprek, is de operatie succesvol verlopen, zijn der op de scan uitzaaiingen gevonden? We kwamen opnieuw binnen in het kamertje waar alles was begonnen, er werd ons verteld dat de operatie succesvol was verlopen, alle bloedwaardes goed waren en er niks was gevonden op de scans. Wel zou ik 5 jaar lang onder intensieve controle blijven. Elke maand word mijn bloed gecontroleerd, en heb ik een controle gesprek. Ook krijg ik om de 3 maanden een scan. Omdat ik nog erg jong ben zou het zo kunnen zijn dat het terug komt en het dan erg snel groeit. Omdat het een soort is die niet te zien is wanneer het niet actief is moet ik onder strenge controle blijven. We kwamen dolblij thuis, een grote last van onze schouder. Ik heb die avond flink gevierd met vrienden en familie. Schoon verklaart! Betere woorden dan dat kon ik niet horen.

51f0eaa02a416a949b35c1e517029867_medium.

(deze foto hiernaast is genomen nadat we het goede nieuws tehoren hadden gekregen)

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (35) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Oei, wat een verhaal. Dat was knap angstig en heftig allemaal. Wat zul je benauwd geweest zijn en wat zul je blij geweest zijn om schoon verklaard te worden (op de foto zie je er ook heel blij uit). Goed dat ze je voorlopig in de gaten houden. Je hebt er trouwens een goed verhaal van gemaakt!
Het zal je maar overkomen, geweldig dat je je verhaal deelt met anderen, sterkte.
Je bent een kanjer! Super jouw verhaal! Heel goed dat je naar een arts bent gegaan!
Super lief, veel dank voor je reactie
Heel moedig! Raakte echt mijn hart. Zo blij dat het weg is, en ik hoop dat het zo blijft!
Veel dank voor je reactie, geeft me toch een erg goed gevoel dit! Dank dank dank
Moedig om het te beschrijven. Héél fijn dat je geen uitzaaiïngen had en goed dat je frequente controle hebt.
Veel sterkte en geluk!
Heel erg veel dank!
Wow wat een verhaaal, ben zelf ook 17 jaar en moet er niet aan denken hoe het zou zijn om in jouw schoenen te moeten staan. Ben blij dat je nu helemaal schoon bent verklaard en er hopelijk een goede tijd aan komt!
Jemig, wat ben jij sterk zeg! Niet alleen omdat je het lichamelijk hebt overwonnen, -gefeliciteerd!-, maar vooral ook geestelijk, hoe je hier mee om gaat en omgegaan bent.

Je schrijft goed, vooral doorgaan!
Super om zo iets moois te horen , heel erg bedankt! :)