Wie zorgt er voor onze ouderen?

Door gepubliceerd op Tuesday 28 April 09:08

Wie zorgt er voor onze ouderen?

Mijn opa kreeg op 86 jarige leeftijd een beroerte viel daarbij en brak zijn heup. Hij was al weduwe want mijn oma was zeven jaar daarvoor al overleden. De kinderen dus mijn moeder ook hielpen hem zoveel als ze maar konden maar die beroerte was zijn levenseinde. gelukkig is hij thuis gestorven en dat is voor hem een mooi einde geweest.

In die tijd stond familie nog voor elkaar klaar maar kijk nu anno tweeduizend vijftien wie staat er dan nog voor elkaar klaar? Mijn moeder is nu achtentachtig jaar oud en woont nog zelfstandig. Ze woont in een appartement en woont ook dicht bij de winkels en heeft eend ag in de week hulp. Ze ziet bijna niks meer en nu op dit moment helpt mijn zus en mijn broers haar omdat ik te ver weg woon.

Ik zie steeds minder dat familie klaar staat om de ouderen te verzorgen. Indien je met ouderen praat zijn er veel die helemaal geen contact meer hebben met hun kinderen. Ze zijn weggestopt in een verpleeghuis of aanleunwoning en niemand kijkt meer naar ze om.  ik ben van mening dat wij voor onze ouders moeten zorgen want zij hebben onvermoeibaar gewerkt om ons ene goed leven te geven. Wij als kinderen moeten hen op de oude dag bijstaan want ooit ben jij ouder en wat dan?

Onze ouders zijn onze eerste leraren, ze leren ons om lief te hebben, hoe om te zorgen, te vergeven, te accepteren en ze zijn de ruggengraat van ondersteuning. Zonder hun opoffering waren wij niet waar we nu zijn. Ouderen hebben meer wijsheid dan menig ander en ze hebben al heel wat turbulente stormen meegemaakt.

Ze zijn zo ver gekomen en wij hebben een verantwoordelijkheid om die wijsheid te koesteren. Het gaat zich om moraal, warden en principes waarmee ze ons hebben opgevoed. We kunnen leren van deze waarden het leren van goed en kwaad. Je moet inzicht hebben in deze regels van richtlijnen.

Onze ouderen houden van ons onvoorwaardelijk maakt niet uit wat je doet, waar je woont, wie je bent. natuurlijk zijn zij soms teleurgesteld of boos van tijd tot tijd maar die onvoorwaardelijke liefde gaat nooit over hoe je het ook went of keert.

Ouderen kijken naar ons falen en slagen, naar onze kidnerne hun kleinkinderen met ene glimlach op hun gezicht. Ze maken alle ups en down mee in ons leven en dan kunnen we op zijn minst wat respect tonen richting hun kant op.  We leren veel van hun erfgoed en eigenlijk moeten wij trots zijn op dat prachtige verleden.

De ouderen in onze maatschappij naderen hun levenseinde en zet jezelf maar eens in hun positie. Je lichaam wordt fragiel en er zit zoveel in hun hoofd wat zij niet meer kunnen uitdrukken. Het is onze plicht om hun de steun te geven die zij nodig hebben om de rest van hun dagen vreedzaam te leiden. Niemand wil zijn laatste dagen doorbrengen met spijt en teleurstelling.

De mensheid speelt een cruciale rol in de zorg voor ouderen en ook wij worden op een dag oud. Ze hebben onze steun nodig en dat betekent dat wij mens moeten zijn.

 
 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat bij jullie in Nederland ook een rol kan spelen, zijn de geografische afstanden:
- Als je op tig uur reizen bij je oude moeder/vader vandaan woont, wordt het moeilijk om er dagelijks of een paar keer per week op bezoek te gaan, laat staan om te delen in de zorg voor hen.
- Veel mensen moeten al lange reisuren maken van en naar hun werk en zijn aanzienlijk langer dan de 8 werkuren van huis. Om dan na het werk nog even bij Pa en/of Ma langs te gaan, is vooral voor mensen die zelf ook geen 30 meer zijn, misschien net een brug te ver.

Hier bij ons op Curaçao is alles veel kleinschaliger en zijn de afstanden korter. Mijn moeder heeft een aanleunwoning, Zowel ikzelf als mijn zoon wonen op minder dan een kwartier afstand.
Mama kan maaltijden betrekken vanuit het hoofdgebouw (een verzorgingshuis). Zij vindt het eten daar minder lekker, dus mijn schoondochter kookt iedere dag voor 1 persoon meer en mijn zoon brengt het in een "warmhoud-box" even naar haar toe.
Dank je Vandollum en dit is een zeer goed artikel.
Wat ik hier zie in het revalidatiecentrum ( ik ben hier de jongste) doet mijn hart soms huilen. Op Koningsdag was iedereen vrij, ineens was er ook veel bezoek en allemaal mee-eten, zou Wim Sonneveld gezegd hebben. De hele week zie ik weinig tot geen bezoek voor deze mensen, waar de oudste 96 jaar is. De meeste moeten een been missen, of heup gebroken, of arm, of dement. Maar wat ze missen probeer ik als vreemde te compenseren door iedereen maar met Moeders en Vaders aan te roepen. Ze glunderen, voelen zich nog bij de mensen en sommige dementen heb ik leuke gesprekken mee, ook als ze even helder zijn. De thuiszorg is een lachertje, met dank aan de bezuingingen van die staatspooiers uit Den Haag. Dat velen een eigen leven hebben wil niet zeggen dat je de ouders moet verwaarlozen!!Ze zitten hier ook niet voor de lol. Ze worden na ontslag meestal in een verzorgingstehuis opgevangen, terwijl ze altijd zelfstandig hadden gewoond voor de opname. Te triest voor woorden wat ik hier allemaal zie. Het personeel die zich de benen uit hun lichaam lopen om het iedereen naar de zin te maken, de vrijwilligers van het restaurant die elke avond maar weer het vlees voor velen snijden, voeding malen enz. Chapeau voor hen. Mooi stuk Vandollum. Dank voor het delen,
Hoi Leny, dit heb je heel goed geschreven. Als vader of moeder overleden is dan houden ze toch ook allemaal hun hand op waar ze zelf niets voor hebben hoeven te doen.
Het is vreselijk als ouderen erg weinig bezocht worden. Achter veel deuren zit veel eenzaamheid en verdriet. xxx