Waterlanders

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 27 April 02:08

Jij gaat er vanuit dat het geld, zoveel is het niet eens, geheel van jou is en dan probeer je ook nog op slinkse wijze mijn toestemming te krijgen voor je boekhoudkundige malversaties? Ik ben wel goed maar niet gek, Broer.9093b4ddc01b0166470d4b844bee9f18_medium.

Ik laat je voorlopig in de waan dat je overal mee weg komt, maar ik heb recht op de helft. Dat krijg jij  onder geen beding uitgegumd. Ben benieuwd of je óók nog zo doortrapt durft te zijn om ma’s woorden te verloochenen. Ik weet dat ze je verteld heeft dat ik wegens haar dit laatste jaar veel extra onkosten heb gemaakt, mafkees.

M**** heeft zich op EmjE’s logeerkamer teruggetrokken als ik daar woedend arriveer. Vanwege haar hoef ik me dus gelukkig niet in te houden, denk ik automatisch.
“EmjE,  ik ben ontzettend loeikwaad,” val ik met de deur in huis, "maar vertel jij eerst hoe jullie het samen hebben opgelost vandaag?" In vogelvlucht legt ze uit  dat mijn dochter zich kranig houdt, niet overmatig verdrietig was en "eigenlijk hebben we niet eens zoveel besproken. Ja, ze wil je moeders nagels lakken, daar was ze heel stellig in, maar voor de rest leek het een zondag als alle anderen.  Vertel, waarover ben je zo boos."

“Verdorie, had ik eindelijk wat tijd voor mezelf, ging thuis heerlijk uitgebreid onder de douch, want dat was erbij ingeschoten. Met een kliekje uit de diepvries achter de kiezen wilde ik plannen maken voor de begrafenis, de speech bedenken en zo,” leg ik nog redelijk rustig uit. Ze knikt meelevend en zegt dat het de eerstkomende dagen natuurlijk heel druk wordt.
“Je hoofd zal nu al wel omlopen, denk ik?”
”Zeg dat wel, ik krijg amper de tijd om adem te halen. Heb ik je niet voorspeld dat Broer moeilijk zou doen?” Ze knikt nogmaals.
“Gelijk krijgen is strontvervelend, wist jij dat? Als het tussen Broer en mij in harmonie verloopt raakt hij in paniek, geloof ik, want mijnheer stond om zeven uur voor de deur.” EmjE reageert goedkeurend.
“Ja, dacht ik ook: fijn, broer en zus even napraten want onze  moeder overleed toch wel op een heel bijzondere manier, maar dat was iets te positief ingevuld. Waar hij voor kwam had jij óók niet kunnen bedenken. Kennelijk had hij erg hoge nood, kon hij niet langer wachten. Verdomd, ma ligt amper in de kist of hij moet de misdeelde cijfers al komen corrigeren. Als ik het in een boek van een bekende schrijver zou lezen, zou ik het ongeloofwaardig vinden. Zo doen mensen toch niet met elkaar? Nou, mijn broer wel! Godgeklaagd dat hij op ma’s sterfdag al zijn jaloerse rekening komt vereffenen. Te schandalig inhalig.”

Natuurlijk fronst EmjE de wenkbrauwen, van dit cryptogram wordt ze niet veel wijzer.
”Ik kon me beheersen, dat hele uur, puur en alleen omdat ik me dat al weken geleden had voorgenomen. Wat een blamage, die kloothommel. Hoe durft hij te denken dat zijn emotioneel vastgelopen verleden is op te lossen door mij mijn eigen geld door de neus te boren? Ik heb voor ma de auto aangehouden, geweigerd daar haar geld voor aan te pakken, want dat zou ik met de erfenis wel verrekenen,” bries ik boos.
Mijn vriendin schenkt een drankje in, weet dat ik even nodig heb om stoom af te blazen en alleen omdat ik haar die kans ook altijd geef voel ik me er niet schuldig om.

Ik doe uit de doeken hoe Broer mij wil flessen en dat ik me tegenover hem voorlopig onthoud van commentaar, “want straks, als ik er de rust en de tijd voor heb, zal ik hem zijn eigen frauduleuze aanpak voorschotelen zodat hij niet weet waar hij blijft, zich de ogen uit de kop schaamt. Waar ik echter nog meer verdriet van heb is dat ze op vakantie gaan zodra de begrafenis achter de rug is. En hij wil dat ma's huis voor Januari leeg is, want het aanhouden van een leeg adres kost onnodig  geld.”

b512d26fb252590620ef33a96d9e9392_medium.Nu ik het mezelf hardop hoor vertellen staat het huilen mij ineens nader dan het lachen.  Het komt daardoor pas echt goed aan wat ik vanavond allemaal op mijn bordje heb gekregen. Emje’s hoofd begint langzaam maar zeker ook van afgrijzen te verschieten.
“Je moeders huis moet vóór Januari leeg? Over een week is het Kerst! Dan heb je nog maar vijf dagen! Is vanavond dan ook al besproken welke spullen naar wie gaan?” Ik schud mijn hoofd.
“Hij riep met zo’n vies gezicht dat hij van die troep niets wil, alsof dat het feit verbloemt dat wij ons  verleden op moeten te ruimen.”
”Begrijp ik het goed? Moet je dat huis in je eentje leeg halen?”
Ik knik met een brok in de keel.
”Wat een rotstreek,” laat EmjE zich ontvallen en het doet me op een vreemde manier goed dat ik niet de enige ben die er zo over denkt. 
“Ja, dat komt, zie je... zij zijn zo zielig, EmjE. Broer zei dat zij na al die sores echt heel erg aan vakantie toe waren. Het is toch niet te filmen? Welke sores? Hij heeft goddomme niets gedaan, behalve ma, op de dag dat ze naar de hospice was verhuisd, op de valreep de zeik zo lauw maken dat ze er die laatste weken over heeft lopen tobben. Hier jongen, doe jij de administratie maar en Syl, Terka krijgt die antieke diamanten ring, want zij waarderen dat hij zo waardevol is en zij zal hem wel dragen. Alles deed ma om hen te paaien. Ik vind het prima,want ik hoef die ring niet. Als ik die financiën had moeten regelen zouden zij mij ervan verdenken geld van hen te jatten, de viespeuken, want jdat ik niet ben zoals zij, krijgen ze nog steeds niet uitgedacht.”

“Hadden ze die vakantie al geboekt, of zo?” wil EmjE droogjes weten.
“Nee. Dan kon je het nog een ongelukkige samenloop van omstandigheden noemen, dan snapte ik wel dat ze me niet helpen, maar ze brengen, zoals ieder jaar, Tekla's moeder naar Boedapest. Dat heb ik ooit met hem samen gedaan in een weekend.”
“Kunnen zij daarmee dan niet wachten tot alles netjes en in alle rust is afgehandeld?”
“Natuurlijk kunnen ze dat wel, maar ze doen het niet. Die vrouw moet terug want het visum loopt af, of zo. Punt uit. Daar was ook niet over te onderhandelen. Ze gaan en blijven drie weken weg. Dan moet alles dus afgehandeld zijn en ik kon lullen als Brugman, maar Broer was niet te vermurwen."
Aan EmjE gezicht te zien is zij het spoor ook bijster.
"Het is egoïstische gemakzucht en over mij denken ze verder niet na. Dus meid, jouw oventje is kapot, jij krijgt die van ma en later moet je bekijken of er nog meer van je gading bij is," probeer ik het luchtig te houden, maar EmjE trapt er niet in.

"Jij hebt je leven op de zijlijn gezet, dacht dat je moeder geen chemo wilde. Dan was ze binnen drie maanden dood geweest. Nee, je Broer haalde haar over het toch te doen en stak er verder geen vinger naar uit. Toen het puntje bij paaltje kwam bleek hij niet te willen helpen zodat ze thuis kon sterven en nu drukt hij óók nog zijn snor als de boel moet worden opgeruimd?" Ik knik, verdrietig.
"Iedere les die bij mij in het atelier niet doorgaat kost mij een hap uit mijn budget, maar dat is te moeilijk om te bedenken voor Broerlief en zijn vriendelijke behulpzame vrouwtje. Hij zegt doodleuk: Dat is jouw keuze, mijn pakkie an niet, dan had je dat maar niet zo moeten doen. Ma verdient niet beter, omdat ze het dertig jaar geleden allemaal anders had moeten doen.”
Dan komen de waterlanders uiteindelijk toch voor den dag.
“Dat is dan mijn familie. Lekker fris. Zij zijn samen, hebben elkaar om één en ander te verwerken. Ze steunen elkaar, maar voor mijn situatie hebben zij zich ooit geïnteresseerd. Nee. Ik heb jou, gelukkig, want mijn puberende kind wil ik niet opzadelen met mijn volwassen problemen. Zij heeft niet door wat er zich allemaal in de familie afspeelt. Dat vind ik ook onnodig, maar toch… dit is wel heel erg confronterend,” snik ik voorzichtig zodat M**** niet gealarmeerd uit de logeerkamer komt.
”Dit  is onbegrijpelijk, Syl. Gemeen om jou nu ook nog alleen op te zadelen met al dat werk, want geloof me, je krijg je handen er aan vol om dat huis leeg te halen.”
“Ja en normaliter zou je als kinderen samen met het opruimen van je ouderlijk huis herinneringen delen. Dichter bij elkaar komen en het verleden bespreken, maar dat wil mijn broer nu ten alle tijden voorkomen. Het zou maar eens blijken dat ik aardig ben, begripvol en zo… Ik ben het zo ongelooflijk zat om alles alleen te doen, maar er zit alweer niets anders op.Atijd weer moeten voelen dat mijn directe familie zich niets aan mij gelegen laat liggen is slopend. Komen ze straks terug, is alles met hulp van anderen opgeruimd en zullen ze van alles te klagen hebben? Hij kan de pot op, die stomme zak. Morgenavond komen ze samen naar ma ’s huis om de sieraden te verdelen. Ik vind het prima, want wat moet dat moet, maar hij heeft nog helemaal niet in de gaten dat ik tien jaar geleden zijn deel van mijn lening bij ma al heb afbetaald,” gniffel ik vermoeid waarna ik EmjE het idee voorleg over de begrafenis, "want mijnheer mijn broer wil geen poespas, is bang dat hij er zijn eigen geld, dus dat van ma, in  moet steken, maar ik ga ervoor zorgen dat deze begrafenis wel respectvol verlopen zal, punt uit!"

 

 

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
"Als ik het in een boek van een bekende schrijver zou lezen, zou ik het ongeloofwaardig vinden. Zo doen mensen toch niet met elkaar? "

Helaas hoor ik dit zoveel. Meestal is het dan de 'kouwe kant' die zich als uitgehongerde varkens op de goedgevulde trog stort en er een spetterende en morsende schranspartij van maakt.

Hier houdt het verhaal op? Ik zit juist met gekromde klauwen in de aanslag om verder te lezen... ;-)
Die gekromde klauwen zijn een goed teken. Ik heb de rest nog niet herschreven, inderdaad....zat ineens in een dip wat dit verhaal betrof....maar het komt wellicht later weer op gang?
Die dip is natuurlijk voorspelbaar als je net zoals jij deed, in hele korte tijd een heleboel schrijft over dit ene onderwerp. De bron is er nog, maar is tijdelijk opgedroogd.
Het water verzamelt zich en zal na een tijdje weer genoeg druk opbouwen om te gaan stromen. ☺
gelijk heb je ... op je strepen staan betreffende het regelen van de begrafenis.
Ik ben ook benieuwd hoe je broer zal reageren als hij het te horen krijgt dat alles terugbetaald is :-)
Jouw leven ís ook echt een boek, van voren naar achteren. Lief mens toch ...
Met plezier gelezen, alhoewel; de term 'plezier' wellicht niet helemaal passend is. Je begrijpt het vast wel.
Triest is het toch dat bij een sterfgeval soms het slechtste in een hebberig mens bovenkomt. Al was het bij jouw broer natuurlijk te verwachten.
Ondanks alle triestheid vallen mij wat mooie details op..., de blikken van jouw ouders naar elkaar op die eerste foto, heel liefdevol. Dan de boom met de lampjes erin die kaarsrecht staan, alsof het echte kaarsjes zijn, het zegt wat over jouw moeder, althans, het bevestigd een beetje van wat ik allemaal uit jouw schrijven begrepen heb.
Die broer van jou is en blijft een vreselijke vent. Ik vind het heel erg dat jij een broer als dat hebt.
Hoe meer ik lees hoe gelukkiger ik mijzelf prijs met de mijne, die zo heel anders is. Niet perfect hoor bij lange na niet gelukkig maar wel een waar je op aan kan. Dus wanneer het zover komt (over een jaartje of twintig of zo) staan wij met zijn drieën sterk.