De graaiende aap uit de mouw

Door Weltevree gepubliceerd op Saturday 25 April 10:37

Een beetje ruimte en rust is me niet gegund, denk ik geïrriteerd als die zondagavond om zeven uur de  deurbel klinkt. Tot mijn verrassing staat Broer onder aan de trap. Zoals gebruikelijk onaangekondigd, terwijl ik dat bij hen beslist niet hoef te proberen, want dan breng ik hun zorgvuldig opgebouwde verdediging in de war. Ik wil graag de fijne ervaring van die morgen met hem delen, dus zet ik mijn ergernis opzij.
3254d9e016d1c881c0f99e7af3d24154_medium.

Oh hallo, zeg, kom boven, wat een fijne verrassing,” lieg ik voor de fragiele lieve vrede die ik zeker in de eerstkomende weken zal trachten te handhaven.
​“Ik heb net iets gegeten, zal meteen koffie zetten, ga maar vast naar de woonkamer” deel ik in mijn eigen huis de lakens uit als hij de trap op stommelt en ik achter de keukendeur verdwijn. Ik vraag me af wat mij de eer verschaft van zijn bezoek en tegelijk met het aftellen van de schepjes koffie- ik ga niet, hoezo niet, jawel, toch maar niet... bakkeleien over hoe we de begrafenis vorm moeten geven- probeer ik voorbereid te zijn op wat hij van plan is.
“Zo, koffie is in de maak, fijn om  over vanochtend te kunnen praten," stel ik me  kwetsbaar op. "Dacht je echt dat ma expres zou sterven net als jij er niet bij was?” Hij lijkt verbaasd, alsof hij vanmorgen niets in die richting heeft gezegd.
Of kom je hier niet om iets van onze ervaring te delen? 
Met het bekende wegwuifgebaar schuift hij mijn vraag ter zijde.
“Je weet dat ik de financiën beheer?” Nu frons ik op mijn beurt de wenkbrauwen.
“Natuurlijk weet ik dat.” Moet jij me dáár op dit moment mee lastigvallen?
“Dat is een hele verantwoording en ik wil het allemaal heel correct en netjes afhandelen,” zegt hij aan zijn vingers frunnekend. Met grote ogen zie ik dat hij zich van geen kwaad bewust is. Dit onderwerp nu al willen bespreken vindt hij echt de normaalste zaak. Syl, sta nou niet meteen met je moralistische commentaar klaar!
“Ik zag namelijk dat ma de studieboeken voor jouw kind heeft betaald.” Oh Jezus nee, hij is niet alleen een lompe boer... Ik klem met knarsende kracht mijn kaken op elkaar, maar dat moet hij ook nog bewijzen zonder één kostbare seconde van zijn misdeelde tijd te verspillen?
“Nu ma dood is komt er een polisje vrij van ongeveer hetzelfde bedrag. Vind jij het goed als ik dat tegen elkaar weg streep?” Mijn mond hangt inmiddels wel open.
Ik moet mijn fiat geven over je absurde vergeldingsactie, broertjelief?
“Broer, sorry hoor, maar ma is amper koud en je komt hier al centen verdelen?”
Hij bloost, stottert iets over onnodig tijdverlies.
“Mijn hoofd staat niet naar triviale zaken zoals geld, jij doet wat je goed dunkt, maar ik heb helemaal geen haast en ik weet zeker dat jij de boekhouding naar jouw eer en geweten af gaat handelen, dus... ”Het dubbelzinnige compliment komt aan en hij knikt tevreden.
“Het lijkt me eerlijk gezegd urgenter om te bespreken hoe we de begrafenis regelen.” Hij knikt en eist een aantal bezigheden op: kaarten schrijven, als ik hem tenminste wel vertellen kan of er een lijst met adressen is en hij zal bij het mortuarium als gastheer aanwezig zijn. Zodra ik echter een voorstel doe over mijn visie op die dag kijkt hij donker, waar ik me echter niet aan wens te storen.
“Laten we het organiseren zoals ma het zelf zou doen.”
“En hoe zou zij dat doen dan?” Het klinkt kleinerend, alsof het niets zinnigs kan zijn.

“Naderhand met een gekozen stel intimi, haar trouwe vrienden, in het restaurantje gaan eten waar ma met de alleengaanden graag kwam. Ter nagedachtenis.”
“Ho ho, het is een begrafenis! Ik weiger er een feest van te maken. Het moet sober zijn en verder geen toeters en bellen.” Ik schrik van zijn zelfverzekerde toon.
“Heeft ma met jou dan wel besproken hoe ze de begrafenis wil?” vraag ik verbaasd, maar hij ontkent dat.
“Met mij heeft ze ook niets besproken, maar ik kende haar door en door, heb er een goed beeld van hoe zij het graag zou zien.” Hij schudt bars zijn kop. Jaja, denk niet dat je er deze keer zo makkelijk vanaf komt.

298b25a2e16d31bad7d2dcfe30987230_medium.

“Broer, bij de dood van pa had ik geen enkele inspraak. Dat moest perse op jullie manier en hoe ik het wilde werd van tafel geveegd. Alsof het niet mijn vader was die we de laatste eer bewezen. Die begrafenis hebben jullie helemaal samen geregeld.” Hij knikt tevreden.
“Maar een toespraak kon er niet af. Niet vóór pa, niet over hem en destijds is er ook niemand bedankt voor hun komst. Ik heb me dood geschaamd daarover en toen heb ik meteen al besloten dat ik dit nooit meer toe zou laten, dus dergelijk respectloos gedoe overkomt me deze keer echt niet, punt uit.”

Even knipperen zijn ogen

“En wie zou dat dan wel moeten betalen? Dat etentje, bedoel ik?” 
Ja, ga er maar niet op in dat jullie die begrafenis hebben verknald, rundvlees.
“want ik, eh wij, weigeren dáár onnodig geld in te steken.”
Even moet ik de losse draden bij elkaar graaien voordat ik het begrijp. Hij denkt via geld het alleenrecht op te eisen over de hele organisatie! Nu word ik doortastend, lieve vrede of niet.
“Hallo, zeg ik dat jullie dat betalen moeten of zo?"
Sprakeloos loert hij me aan alsof ik van plan ben hem te beroven.
“Ma heeft voldoende gespaard en zij zou haar geld daar graag voor uitgeven.”
“Nee, ik doe daar niet aan mee." Je bent bang dat er niet genoeg overblijft?
"Stemmig, netjes en zonder veel ophef, zo wil ik het en trouwens, weet jij waar ze de rest van haar administratie bewaart? Ik heb wel afschriften gevonden van de laatste vijf jaar, maar waar is de rest?”
“Oh fijn, dan is het je nu duidelijk dat ik nooit door haar ben gespekt,” stel ik tevreden vast, maar ook hierop reageert hij niet, zegt daarentegen geërgerd dat het hem daar niet om gaat en ik moet niet zo kinderachtig doen. Oh nee?
“Nee, ik zoek de papieren van die vijf jaar daarvoor.” Ik ben met stomheid geslagen. Omdat op de avond van haar dood het gewroet in moeders financiële leven te misselijkmakend triest is schiet ik in de lach en schud grimassend mijn hoofd.
“Hoezo tien jaar? Haha, tien jaar, die is goed, haha.” Jij kijkt alsof je niet eens tot tien kan tellen, man en ik maak er een sport van doodkalm te blijven terwijl ik vanbinnen bijna kook.

“Iedereen moet zijn papieren tien jaar bewaren,” poneert hij stellig.
“Ga weg, Broer, dat is echt absurd, hahaha. Tien jaar? Dat ben je verplicht als je een eigen zaak hebt, maar particulieren hoeven hun administratie echt maar vijf jaar te bewaren.” Hij kijkt op zijn neus dat ik van wanten weet en ik vertrek lachend naar de keuken om koffie in te schenken, blij dat ik zijn kop niet langer hoeft te zien.
Dat jij je zo kortzichtig graaiend, zonder enig cachet, bezondigen zou aan dit achterlijke hebzuchtige denken had ik niet echt ingecalculeerd, maar het is te komisch om serieus te nemen. Vergis je niet Broer, ik heb er toevallig al lang over nagedacht, haha,. Je hebt jezelf verraden met die discriminerende vette ster op ma's afschriften.

"Maar hoor eens," zeg ik met de dampende kopjes binnen komend.
"Geen man over boord, jongen, ik heb de afschriften van de laatste tien jaar wel bewaard, vanwege mijn bedrijf. Ik zal ze voor je halen, dan kun je daar precies in zien dat ik alles aan ma heb terug betaald, keurig, al die jaren, een vast bedrag per maand." Even hoop ik dat hij dat weigeren zal, maar hij kijkt zowaar tevreden. 

 Wordt vervolgd: Waterlanders.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (25) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
zielige man die broer van je, bah.
Ja, helemaal mee eens
[[Deleted]]
Ja, op de dag dat ma is overleden. Pffft, dan heeft iemand toch wel erg weinig respect, vind ik
Gezellig, zeg, zo'n familiebezoekje.
Ja, daar heb je dan echt behoefte aan
Je broer zoals we hem kennen en liefhebben... (ik liet even de sacast in mij los)
Ja, inderdaad, maar toch is het heel vervelend om gelijk te krijgen
Verbaasd me allemaal niet dat hij zo zou gaan doen. Sta er wel van te kijken dat hij er geen gras over laat groeien?

P.S. moet je je administratie 5 jaar bewaren?
Heb wel de administratie van mijn bedrijf, maar van mijn privé dingen heb ik nooit iets bewaard, -))
Ja, ik ook, waarom moet dat diezelfde avond nog? En van wie?
Het had helemaal geen haast. Het loopt niet weg en op deze manier toonde hij wel heel erg weinig respect voor je moeder en ook voor jou.
Klopt, maar wie weet "moest" hij van zijn vrouw?
Ja dat kan ook nog natuurlijk.
Dan ontbreekt het hem aan drie belangrijke eigenschappen.
1. Ruggegraat, 2. eigenwaarde en 3. hersens.
Wat hier voor mij uitspringt is dat hij zijn nichtje, jouw dochter dus, niet eens die schoolboeken gunt, dat hij dát moet verrekenen, is niet te begrijpen. Daarnaast, als jouw moeder bij leven dit aan jou gegeven heeft is het een gift aan jou, en daar heeft hij dan niets over te zeggen neem ik aan. Totaal verknipt die man, als ik het zo mag uitdrukken...

Ja, zelfs voor mijn kind mocht ma niets doen. Dat is toch te gek om over te praten
Reikhalzend keek ik uit naar het vervolg. Vreemd: ik verwachte al zoiets als dit. Je schreef immers al vaker over hem.
Ik wordt zelfs kwaad nu. Dan heb je het goed beschreven.
Mooi compliment, maar denk niet dat dit het enige is. Sommige mensen moeten echt tot het gaatje gaan en denk maar niet dat er verstandig over te praten is