Opstaan voor iemand....

Door Singledaddy gepubliceerd op Thursday 23 April 17:04

Inderdaad! "Misstaat niemand." Deze oerhollandsche spreuk zag je vroeger altijd in de bus. Tegenwoordig niet meer helaas. Niet dat iemand het ook doet, behalve ik. En een jonge student die ik een paar weken geleden voor iemand op zag staan en nog een klein gedeelte van de nederlandse bevolking (hoop ik).

Maar goed, ik sprak deze student aan en vertelde dat ik het zo goed van hem vond dat hij voor een oudere meneer opstond. Hij was helemaal verbouwereerd dat iemand daar een opmerking over maakte. Eigenlijk belachelijk natuurlijk! Het moet gewoon een vanzelfsprekendheid zijn. Maar tegenwoordig is het helaas meestal van 'ikke ikke ikke'.

Vorige week stond ik op om een oudere mevrouw te laten zitten, de week daarvoor en vandaag ook weer. Ik kreeg elke keer een bedankje, maar vandaag dacht ik dat de meneer waarvoor ik mijn plekje afstond ter plaatse een standbeeld voor mij wilde laten opzetten, zo uitgebreid werd ik bedankt! Ik kreeg er een kleur van. Maar hoe meer ik bedankt werd, hoe erger ik het vond dat verder helemaal NIEMAND voor hem opstond! Toen hij even later bij zijn bushalte de bus uitstapte zag ik dat hij ook nog eens erg moeilijk liep. Een reden des te meer om deze man een plekje aan te bieden!

Jullie doen het natuurlijk vast ook al (toch?) maar ik hoop dat er ooit een dag aanbreekt dat IEDEREEN spontaan voor een ouder iemand (of gehandicapt) iemand op wil gaan staan! En dat rijmt.

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik sta altijd voor elke oudere persoon op.
Natuurlijk zal ik opstaan, maar het is voor mij lang geleden dat ik in een bus of tram heb gezeten. Nu halve wege mijn leven hoop ik straks hetzelfde te krijgen, maar dat is nog maar de vraag.
Ik rij niet meer met het openbare vervoer, vroeger was het normaal dat je opstond.
Toen ik in Nederland studeerde (1968-1972) was het zelfs verplicht, althans in de trams in Amsterdam.
Zo zeg! Dat gaat wel heel ver. En als je het niet deed? ;-)
Ik heb toen wel eens meegemaakt dat een jongere niet opstond; de conducteur (ja die was er toen nog in de tram) riep dan om: "wil die jongeman in dat groene jack opstaan voor die mevrouw met die hoed" of iets van gelijke strekking.
Meestal waren het de andere reizigers die zo iemand daarop aanspraken, of de oudere mevrouw in kwestie vroeg zelf: "Zou ik hier mogen zitten, of heb jij ook moeilijke voeten" o.i.d.
En dat was echt maar heel zelden. Meestal stond men spontaan op.
Jeetje, ik ben geboren in 72, wat voel ik mij nu nog jong :P
Maar herken je verhaal met die wat mijn vader mij dat zo vaak verteld. Soms wou ik dat die tijd weer terug kwam. Kinderen schreeuwden niet en criminaliteit lag erg laag door de respect die ze hadden voor elkaar. Wat is er gebeurd in zo'n korte tijd?
Kinderen hadden toen ook de neiging om te schreeuwen, maar wij ouders deden onze best om hen op te voeden tot evenwichtige mensen die rekening hielden met anderen.
Ook in deze tijd zijn er ouders die hun kinderen opvoeden met respect voor anderen: mijn kleinkinderen zouden het niet in hun hoofd halen om onbeschoft te zijn en zij zijn echt de enige niet.
Criminaliteit was idd een stuk lager. Volgens mij is de hoofdoorzaak het toegenomen materialisme.
De "goeie ouwe tijd" had ook zijn keerzijde:
Vrouwen hadden bij voorbeeld tot voor kort véél minder rechten:
- Pas in jouw geboortejaar '72, werd ons inkomen (bij de getrouwden) niet meer gerekend tot het fiscale inkomen van de man en werden wij zelf belastingplichtig.
- De ongehuwden onder ons ( bijvoorbeeld mijn tante en 2 van mijn nichten) kregen veel moeilijker een hypotheek dan een man met hetzelfde inkomen, die een huis van dezelfde prijs kocht.
- Ik heb als kind nog meegemaakt (in 1958) dat mijn moeder conform de wet handelingsbekwaam werd. Zij had een goede baan, maar om haar zelfverdiende geld van haar eigen bankrekening te kunnen opnemen, had ze tot die tijd iedere keer een handtekening van mijn vader nodig.

Wat er in die korte tijd is gebeurd, heeft volgens mij te maken met een toenemend egoïsme.