Niets nieuws onder de zon

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 22 April 23:29

Beurtelings zes uur waken

Dat loopt zaterdag al op niets uit. Mijn biologische klok laat zich niet foppen. Midden op de dag kan ik onmogelijk slapen en Broer kondigt plompverloren aan een paar uur naar huis te gaan. Niets nieuws onder de zon. Hoezo gelijkwaardig overleg? Rot maar op, stuk ongeluk. Als het er op aankwam liet jij mij altijd al alleen en ik weiger te protesteren. De onzinnige hoop ben ik voorbij dat het bespreekbaar zou moeten zijn. Van jou verwachten dat ik op je kan rekenen is enkel de pijnlijke ervaring van al die voorgaande jaren logenstraffen.

b4f2996420c1619cea6f68a2c6191dff_medium.

“Heb jij vannacht dienst?” vraag ik Erik hoopvol, maar hij schudt zijn hoofd.
“Als jij er bent lijkt het of ik vanzelf sterker ben,” beken ik. Hij legt even zijn hand op mijn schouder en glimlacht, weet waarschijnlijk dat hij die uitwerking op mensen heeft en trekt een gezicht alsof het wel meevalt met mijn zwakte. Volgens hem kan ma het sterven nog wel rekken tot de volgende week. Dat geeft me rust, want ik vertrouw blindelings op zijn vakkundige inzicht. Broer vertrekt, mijn dochter is aan het werk en ik moet mezelf niet aanstellen, een betrouwbare dochter zijn en niet klagen. Er komt tot vlak voor het avondeten geen verandering in de situatie. 

“Ze zal niet nog eens zomaar wakker worden, maar de wilskracht is nog te sterk aanwezig. Haar geest, maar ook het sterke lijf, wil het nog lang niet opgeven,” legt Erik nogmaals uit. “Ma, je hoeft niet langer hier te blijven. Het is goed zo, genoeg geweest. Laat het maar los, over ons hoef jij je geen zorgen meer te maken, ma,” fluister ik en denk even iets in haar gesloten oogleden te zien sidderen. Toch hoop ik dat Erik géén gelijk krijgt, dat ma er wel tussenuit piept voordat zijn dienst erop zit. Ik drink weer iets fris en onder het afdakje bij de ingang rook ik gehaast een sigaret omdat er nu niemand bij ma is. De rust om iets te eten heb ik niet, ook niet als Broer rond zeven uur- hij heeft bij zijn gezin gegeten- weer zwijgend verschijnt. Natuurlijk praat hij niet over wat er thuis zo belangrijk was, want zijn private zaken gaan mij nog steeds geen moer aan.

De nacht van zaterdag op zondag slapen mijn dochter en ik een flink aantal uren terwijl Broer beneden de honneurs waarneemt. Wonderlijk hoe snel een mens wennen kan, denk ik, om zeven uur zonder enige spanning haar kamer ninnen lopend. Daar ligt ze zoals ik haar achterliet, nog zwaarder brommend, met wijd open mond haalt ze iedere ademtocht van heel diep weg, maar haar handen en voorhoofd voelen verdacht warm aan. Het valt me mee dat Broer niet eens ongeduldig in de startblokken staat om meteen weg te lopen om boven te gaan slapen. Een uur later komt Erik binnen, kijkt verstoord naar de ravage die tijdens zijn afwezigheid is ontstaan. Vuile bordjes, half lege kopjes, rond slingerende tijdschriften, jassen en vesten die rommelig over alle stoelen hangen.
​Hij onderzoekt mijn moeder. “Ma heeft volgens mij koorts," fluister ik terwijl ik beschaamd besef dat hij gelijk heeft; ongemerkt is er een onwelvoeglijke puinhoop in haar kamer ontstaan. Kordaat doortastend neemt hij de leiding over. 

d90e385fada2689207a8e94b85990ac0_medium.

"Die darmperforatie zorgt voor ontstekingen en het is veel te rommelig hier. De kamer moet worden opgeruimd. Te onrustig zo met al die rondslingerende aardse zaken." Hij wijst naar mijn broer, “als u het aan kunt en daar geen bezwaar tegen heeft, had ik graag dat u mij helpt uw moeder te wassen.”
Broer lijkt door dit verzoek overrompeld en zwijgt.  
“We verwijderen de katheter. Die is niet meer nodig en uw moeder moet er fris bijliggen zodat ze waardig, zoals zij dat wilde, over kan gaan,” fluistert de verpleger zelfverzekerd. Als ik aanbied hem daarbij te helpen legt hij uit dat hij mankracht nodig heeft, “want je moeder geeft nu niet meer mee. Jij zoekt alvast haar beste pyjama en mooiste ondergoed uit.” Schuldbewust leg ik de spullen op de stoel naast haar bed en laat Broer bij ma met Erik achter om een tikje jaloers met de vuile kopjes en borden in de keuken te verdwijnen. Met een dubbel gevoel was ik onze gebruikte vaat af en zet koffie. Ik ben boos omdat Broer nu met zijn handen mijn naakte moeder beroeren zal. Dat staat me helemaal niet aan. Natuurlijk heeft Erik gehoord van zijn uitval toen ma net hier aangekomen was? Krijgt Broer de gelegenheid nu wel goed afscheid te nemen? Maar die laatste zorgzaamheid was ons voorrecht, van M**** en mij, poeh, maar wat er ook gebeurt: als ze dood is trek ik de overtollige haren van de kin zoals ik haar heb beloofd en ik kap ma's haar. Daarna maken M**** en ik haar samen op!  
De herkenbare voetstappen van mijn dochter op de trap met de dikke loper rukken me uit mijn gepikeerde mijmeringen en ik onderschep haar nog net op tijd.
“Je kunt daar nu niet naar binnen, oma wordt gewassen, kom maar, wij wachten met een kopje thee in de woonkamer." 

Rond tien uur komt Broer tevreden bij ons zitten.
“Zo, dat is gepiept. Ma ligt er netjes bij in die aparte fleurig pyjama. De katheter is er uit en volgens de verpleger begint ze nu aan het laatste stuk. Ik ga dus zo naar boven, wil proberen nog wat te slapen maar wek me wel even als Tekla er is.”
Mijn mond valt open. M**** kondigt aan dat ze bij oma gaat kijken, staat op en verdwijnt. Ik bied hem een kopje koffie aan, nu we ma door M*** bewaakt weten.

“Oh, komt Tekla toch? Hoe? Zomaar zonder jou?”
“Ja. Ik heb gezegd dat ze wel eens alleen hier naartoe kan komen. Tenslotte gaat ze ook vaak met een vriendin naar de stad voor haar eigen verzetjes als ik aan het werk ben. Als ze dat voor zichzelf zo makkelijk kan…,” bromt hij boos. Natuurlijk denk ik de zin af terwijl ik me onmiddellijk realiseer dat ik straks, als broer op zolder ligt, met een stugge ontevreden Tekla zit opgescheept. Wie ergens niet wil zijn kan een hoop onhandige last bezorgen en voor wie mij niet accepteert heb ik nu zeker geen spatje aandacht over. Ik verdom het om cateraar voor haar te spelen, haar met alle egards te omhangen omdat ze ma eindelijk ook eens een flinterdun laagje respect komt betonen. 

Er zijn nog geen bewoners aanwezig en we genieten zwijgend van de koffie.
Heb jij in de stilte van de nacht misschien ontdekt dat je vrouw jou niet op handen draagt? Je vaak alleen laat?  Ik hoor haar onwillige en barse opmerkingen zoals: "Het is mijn moeder niet, dit is jouw plicht.” 
Zou hij daarom plotsklaps naar huis hebben gewild? Ik kan het bijna niet geloven. Is eindelijk tot hem doorgedrongen wat ma en mij al zo vaak is opgevallen? Broer knapt in zijn eentje alle nare klussen op en Tekla speelt graag het afhankelijke vrouwtje om hem te krijgen waar zij hem hebben wil. Broer is een goedzak, geen moeite is hem te veel. Voor haar. Het zou wel zeer uitzonderlijk zijn, haha, mijn broer die zijn vrouw de wacht aanzegt en voor zichzelf opkomt.

Broer staat op, hij ziet zijn wederhelft in de tuin voor de erker langs lopen en vangt haar bij de ingang op. Mijn dochter komt de woonkamer tevreden binnen en fluistert dat ze voor mijn moeder gezongen heeft. Ja, daar zie ik haar best voor aan, denk ik met bewondering. “Kerstliedjes, ma, en ik weet zeker dat ze het heel erg fijn vond. Ik denk dat ik vanmiddag even naar huis ga, iets schoons aantrekken, goed?”

Wordt vervolgd: Ik mocht het wonder zien

Reacties (16) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat Nonnie zegt, zo voel ik het ook.

Een grote glimlach bij het beeld van je dochter die aan eht zingen is. een mooi contrast met het beeld van je dochter uit andere verhalen. Heel bijzonder.
Ja, veel zijden aan één en hetzelfde mens, die de moeite waard zijn om te beschrijven
wat fijn dat je dochter gezongen heeft voor oma!
En die Tekla ?!? raar menshoor!!
Ja, ik vond dat zingen ook zeer verrassend
zo prachtig geschreven..
Dank je wel
Die laatste loodjes zullen wel heel zwaar geweest zijn, met als enige lichtpuntje het fijne gedrag van je dochter.
Het gekke was: het woog niet eens zo zwaar omdat ik het gevoel had dat M**** en ik dichter bij elkaar kwamen, hierdoor.
Dat snap ik, op zo'n moment ga je natuurlijk ook gewoon door omdat je wel moet. Het is zo jammer dat het niet blijvend is gebleken tussen je dochter en jou.
sterkte met het laatste stukje, mooi samen met je dochter!
Inderdaad, mooi, dank je wel
Het laatste stukje met al de kleine en grote ergernissen.
Alsof ik er bij was, zo levendig heb je het beschreven.
Inderdaad. Nog maar een klein stukje
Dank je voor het compliment
Het doet toch goed dat je op dat moment toch iets aan je dochter had en dat ze het niet liet afweten.
Klopt, zeker weten.