De zoon (3)

Door Gewoonieko gepubliceerd op Wednesday 22 April 22:32

Deel 2 eerst lezen?

 

Al na een kwartiertje rijden doet niets in de omgeving nog vermoeden dat de kust dichtbij is. Het boomloze landschap van hoge duinen en zand op de straten verdween uit zijn binnenspiegel terwijl het saaie grijze asfalt zich voor hem uitstrekte. 
Hij vraagt zich niet af waar naar toe; weet alleen maar het waarom van zijn reis en rijdt vastberaden naar het oosten, waar hij zich wil verstoppen in de bossen en absolute stilte om zich te wijden aan die ene, alles bepalende zin. Het begin. 
Hij reist door steden en langs dorpen waarvan hij nog nooit de naam hoorde terwijl een zich veranderend landschap aan zijn autoramen voorbij glijdt, zijn blik naar voren gericht. 
Hij stopt na ongeveer twee uren te hebben geluisterd naar niets anders dan het monotone zoemen van zijn wielen. Het is bij een klein hotel met een lege, door oude eiken omzoomde parkeerplaats. Het gebouw lijkt er altijd te hebben gestaan al weet hij dat niet zeker omdat hij er nooit eerder is geweest. 
Tevreden kijkt hij om zich heen, terwijl de wind het blad van de eiken zachtjes doet ruisen en er in de verte het gehamer van een specht klinkt. 

De hotelier – een oude en kleurloze man die zijn beste jaren al een tijdje achter zich heeft – wijst hem z’n kamer. Het is op de tweede verdieping aan de achterzijde van het gebouw.
Aan de linkerzijde, in het midden tegen de muur, staan twee door een nachtkastje van elkaar gescheiden eenpersoonsbedden. Er tegenover staan een klein bureautje en een stoel. 
De van licht eikenfineer gemaakte lambrisering vertoont groezelige vlekken; afdrukken van te ruste gelegde hoofden en graaiende handen, maar het beddengoed is schoon en de toiletruimte ruikt naar een fris schoonmaakmiddel. 
In de blauwe vloerbedekking naast het bed tekent zich een roestkleurige vlek. Er is duidelijk op gepoetst en geboend in een poging deze te doen verdwijnen, hetgeen heeft geresulteerd in een vage, maar in omvang grotere vlek dan oorspronkelijk. 
Hij kijkt er net lang genoeg naar om het de gastheer te doen opvallen.
“We kregen het er niet helemaal uit,” verontschuldigt de man zich en zijn stem klinkt bijna  samenzweerderig als hij verder vertelt: “Er is op deze kamer een man vermoord. Door een jaloerse vrouw,” voegt hij er aan toe. 
“Zo?” zegt hij omdat hij verder niets weet te zeggen. 
Wanneer je het de hotelier zou vragen dan zou hij je vertellen dat er een ongemakkelijke stilte volgde. 
De beide mannen staan er wat verloren bij op die hotelkamer met z’n geschiedenis en uiteindelijk is het de gastheer die de stilte verbreekt: “Misschien wilt u liever een andere kamer, bij nader inzien?”
Hij mompelt: “Ja,” zo onduidelijk dat je het zelfs als je dicht bij hem stond niet kon verstaan. Het is het langzaam knikken van zijn hoofd dat er voor zorgt dat de oude man hem begrijpt en voorgaat naar de naastgelegen kamer. Nadat hij deze deur had geopend en hem de sleutel heeft gegeven laat hij hem alleen achter op de kamer die, op de roestkleurige vlek in het tapijt na, identiek is aan de eerste.

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wel wel, wat zal hij hier dan aan inspiratie opdoen?
Je hebt het al gelezen zag ik. Hoef niets meer te verklappen.
Ik sla ze even op, ga ze binnenkort allemaal lezen, fijn om je weer te lezen hier, je eersten vergeet ik niet, die raakten mij enorm dat weet je waarschijnlijk nog wel.
Dat weet ik nog; ik voelde me geroepen je min of meer mijn excuses aan te bieden.
Fijn om weer terug te zijn. Dank je voor het lezen.