De zoon (2)

Door Gewoonieko gepubliceerd op Wednesday 22 April 22:02

Eerst deel 1 lezen?

 

Het eerste hotelletje waar hij een kamer nam was ergens in de vorige eeuw gebouwd in een klein dorpje aan de kust. Vanaf zijn kamer zag je tussen de bomen door nog net de Noordzee, die met witte, schuimende koppen op het strand aanstormde.  
Na een lange wandeling kon je even op adem komen in één van de restaurants waar ze voortreffelijke visgerechten met uitstekende wijnen serveerden en waar de bediening nog wist wat het woord ‘gastvrij’ betekende.  
Je kon er in alle rust, verzonken in je eigen gedachten, over de zee staren tot aan de horizon  en met een beetje fantasie keek je zelfs nog verder, voorbij de einder.  
Je kon stiekem luisteren naar de conversaties van andere gasten aan de belendende tafeltjes. Gesprekken die het leven en de liefde als onderwerp hadden. 
Maar hij bleef op zijn kamertje met uitzicht, zwoegend op die ene eerste zin. 
Het was zojuist, toen hij het bureaublad schoonmaakte dat er iets borrelde en hij voelde dat hij op het punt stond nu, na alle pogingen, eindelijk iets magistraals te schrijven. 
Het zou die ene zin zijn, die paar verzamelde woorden die het begin van de rest van zijn leven zouden moeten inluiden. En oh, wat zou zijn moeder trots op hem zijn geweest.
Naast zijn schrijfblok en een pen is zijn bureau leeg: geen memobriefje met daarop in een haastig handschrift onverwachte ingevingen, bang ze te vergeten. Geen paperclipje, potlood of gummetje. Geen tabaksresten, de laatste koffiekring weg gepoetst.  
Nu kan hij werken en hij laat zich op het oude stoeltje ploffen dat met veel gepiep en gekraak zijn gewicht opvangt. 
Hij haakt zijn vingers in elkaar alsof hij een gebed wil doen, maar beweegt zijn handpalmen van elkaar af. Een luidde ‘knak!’ van zijn vingerkootjes bezorgt hem dat bevrijdende gevoel waarna zijn linkerhand met liefde, teder bijna, de pen opneemt.  
Een luidde bons op de deur belet hem om de punt van de pen op het papier te drukken. Verstoord kijkt hij op. 
“Huishouding,” klinkt een opgewekte vrouwenstem.
Hij staat op, zo wild dat zijn stoel achterover valt en hij baant zich met grote passen een weg naar de deur om deze te openen. 
“Uw kleren meneer,” zegt ze vriendelijk terwijl ze hem de klerenhanger aanbiedt met daarop in plastic verpakt zijn gereinigde kostuum. 
Hij grist ze uit haar handen en sluit zonder een blijk van dank de deur, zich de moeite besparend dit zachter te laten klinken dan zou kunnen, maar het is al te laat: zijn inspiratie is door de open deur weg gewandeld en hoe lang hij ook nog naar het papier staart, het komt niet meer terug. En zo besluit hij om verder te reizen. 

 

 Naar volgende deel

 

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heerlijk beeldend! ☺☺
Dat knakken van de vingers, dat doe ik al sinds mijn vijftiende. Het is inderdaad lekker.
Zou het niet doen waar Weltevree bij is .... ;)
Ik ben best bereid om rekening met haar gevoeligheden te houden. ☺☺
Er zijn meer mensen die er echt niet tegen kunnen.
Dat knakken met de vingers, ik blijf het een enge gewoonte vinden, vooral het geluid, maar je houd de spanning er wel in. Alles voor handen om geïnspireerd te raken, maar nee, op je kamer blijven zitten. Noemt men dat niet 'uitstelgedrag'' ?
* KNAK* :)
Uitstelgedrag ... als er maar geen afstel van komt dan.
Je kunt erg goed een situatie schetsen, knap!
Ach, je schrijft gewoon op wat je hoort en ziet. En wat er niet is verzin je er bij. Toch?
Tuurlijk...:-))
Hoe was het ook al weer ? Zitten en tikken....toch?
Juist. Zitten en tikken. Maar jij wist dat al getuige je boek, je column, diverse publicaties .... je gaat als een trein!