Malen en waken

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 20 April 11:37

Slapen lukt natuurlijk niet 

50612e5b132bd566132840567782b662_medium.

Mijn hoofd maalt 

De spanning die er in het begin was vanwege de angst der onwetendheid is gezakt. Ik maal niet over de dood, of over het feit dat ik wees word. Ik zal straks de vaste bezoekjes aan ma missen, maar de zorgen voor haar zal ik niet meer hebben. Ik heb mijn leven een tijdlang aangepast om er volledig voor haar te zijn. Alles stond in het teken van een waardig afscheid en om van deze periode heel bewust iets moois te maken. Ik kan me er nu al op verheugen, zonder enig schuldgevoel, dat we straks weer tijd voor onszelf hebben. Mijn hoofd wordt echter volledig bezet door Broer waar ik straks mee verder moet. Of niet?

Ik heb altijd van hem gehouden, hij vloeit wel door mijn bloed, maar ik niet door het zijne, zeg ik vaak. Voordat ik werd geboren was hij vijf jaar alleen met mijn ouders en opa van moeders kant. Al kwam hij die eerste maanden moederliefde te kort, die twee mannen waren stapelgek op hem, hoorde ik vroeger vaak en hij werd door en door verwent. Plotseling was opa echter dood en inmiddels heb ik wel begrepen wat mijn komst voor hem zal hebben betekend. De kroonprins, het eerste kleinkind moest zijn leven, de onverdeelde aandacht die hij genoten had, delen en zijn veilige wereld werd door mijn komst overhoop gehaald.
Dat trauma is mij bespaard gebleven. Voor mij was Broer in het begin, net als mijn ouders, een vast onderdeel van de veiligheid. Ik hield onvoorwaardelijk van hem. Er waren om hem heen echter altijd rare oneerlijke kinderstreken die ik als kleinste nooit begreep en eenzaamheid was een woord dat ik later pas begreep, toen het mij duidelijk werd dat ma altijd partij voor hem trok. Dat ze nooit navroeg of ik wel op mijn kerfstok had waar Broer over klaagde. Dat vond ik als kleuter al verfoeilijk. Dat heb ik op mijn manier opgelost met de wereld die ik voor mezelf creëerde, waarin ik mezelf gaf wat zij mij onthielden. Dat hielp me door de onrechtvaardige situaties heen. Die wereld heb ik nu al vijftien jaar niet meer nodig want de therapie na de scheiding heeft mij inzicht over de gezinsverhoudingen gegeven.

​Ook daarna bleef ik door hem genegeerd, niet serieus genomen en toch houd ik nog van hem. Door zijn onvermogen om te communiceren te accepteren hoopte ik dat hij me als gelijke zou gaan zien. Hij heeft zijn gezin echter als een fort bewaakt, mij of mijn dochter er nooit echt in gelaten en de afstand die hij nodig had is nimmer kleiner geworden al heb ik hun rigide regels, wensen en afspraken zonder morren gerespecteerd. Ook dat heeft niets geholpen. Tot op heden is onze broer-zusrelatie nog even ongezond als in onze jeugd en meer directe familie heb ik niet. Aangezien mijn dochter haar vader en zijn familie al moet ontberen heb ik Broer met zijn gezin in ons leven gelaten, altijd gehoopt dat we inniger konden worden, dat de tijd ons nader tot elkaar zou brengen. Meten met twee maten doet Broer nog steeds en ik kan me niet voorstellen dat hij als een blad aan de boom is omgedraaid nu ma’s dood onherroepelijk naderbij sluipt. Het kan nog dagen duren, heb ik begrepen, maar ik verwacht niet dat mijn broer nu ineens volwassen worden zal. Of wel?

Boekenwijsheid

e6fbc4aac56e60e6eda9094cd3afa1f6_medium.

Het boekje (Ik ben oké, jij bent oké) dat zo ontzettend simpel uitlegt hoe we in elkaar zitten, waardoor verhoudingen verstoord kunnen raken, staat al vijftien jaar ongelezen in zijn boekenkast. Mijn wens er samen over van gedachten te wisselen is genegeerd en wat er tussen hem en mij aan schort is hem dus nog net zo onbekend als altijd. Hij weet niet eens dat we uit drie delen bestaan. 

Emotioneel kent Broer maar twee wegen. Al ben ik drieenveertig, nog steeds doet hij alsof ik zijn domme, onwijze, kleine zusje ben waarover hij moet vaderen. Dat zou niet eens zo erg zijn, ware het niet dat hij vadert naar het voorbeeld zoals ma moest moederen, zich boven mij plaatsen, voor mij denken, beslissen en als een wals mijn eigenheid ter pletter pratend. Gelukkig is hen dat nooit gelukt, maar indien hij die overheersende rol niet spelen kan neemt de jaloerse misdeelde kleuter het over, die zich afzet tegen zijn verleden en gelijkwaardigheid tussen broers en zusters is nooit bereikt.

Het klopt dat ik hem al vanaf mijn vierde de baas was, zijn oneerlijke streken doorzag, maar wat mijn ouders hoopten, dat zijn huwelijk hem van dat jeugdtrauma af zou helpen, is op een teleurstelling uitgedraaid. Het werd door de jaren heen enkel duidelijker -hij heeft mij dat ook met zoveel woorden verteld- dat hij zijn familie ingewisseld heeft voor die van zijn vrouw. De verhouding met zijn ouders, die hij verantwoordelijk maakt voor al zijn falen, is nooit gelijkwaardig volwassen geworden. Ook met Tekla's steun, liefde, andere achtergrond en wellicht volwassen ervaring, heeft hij de jeugdschade nooit verwerkt. In tegendeel, ze heben het samen gekoesterd, zijn ontevreden boosheid heeft zich enkel opgestapeld en ligt altijd in de achtergrond op de loer. Met het verstrijken der jaren, sinds de dood van pa, heeft die verborgen woede steeds meer verstoord in de verhouding met ma en mij.

Wat zal er gebeuren als ma er definitief niet meer is? Zou hij nu tegen haar praten, wetend, hopend dat ze hem horen zal? Toen we naar de logeerkamer gingen waren de  kneepjes in mijn hand nog amper te voelen. Ik ben heel goed in staat hem zijn eigen verantwoording te laten, maar hem vertrouwen? Nee, dat doe ik Broer niet meer.

Slapen. In het andere bed ligt mijn dochter heel rustig te ademen. Het is maar goed dat zij mijn zorgen niet heeft, want over haar kan ik me soms net zo ongerust maken. Wanneer wil ze haar vader leren kennen? Ze heeft hem al elf jaar niet meer gezien, krijgt enkel een kaartje van hem op de verjaardag. Rond deze leeftijd hoort ze zich toch wel af te gaan vragen wie die man is, hoe dat het met ons in elkaar zit, allemaal. Pubertijd, zij houdt zich altijd groot en haar innerlijk is een goed bewaard geheim. Wat haar bezig houdt? Ik mag er niets over vragen. Ik moest er vanaf haar vierde al vrede mee leren hebben dat ze me na de ramp in Zwolle beslist niet meer vertrouwde en ik merk wel dat ze mij overal de schuld van geeft. Ze denkt waarschijnlijk dat ik niet door heb dat zij als een moeder paps en zijn kinderen beschermt. Ik vrees dat zij eerst op een rijtje moet krijgen wat het gemis van een vaderfiguur voor haar ontwikkeling betekend heeft. Wat dat betreft hoop ik echt dat ze snel het verlangen uit zal spreken om contact met hem op te nemen.

Ik lig al twee uur in het donker te draaien...

Vervolg: Ma de liefjes

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een 't' te veel, een 'b' te weinig, maar wie maalt er om? Het leest immers vlot weg.
Dank je wel
Ik kan mij voorstellen dat je de slaap niet vatten kan, de teleurstelling en je zorgen en een onzekerheid over dingen die nog komen gaan. Niet echt een rustige basis in je hoofd om je ogen te sluiten en te denken even niets denken. Juist in de stilte van de nacht klinken de gedachten harder en de woorden na te galmen. Mooie manier van schrijven, daarmee blij je ook indruk maken op mij
Klopt, in het donker komt je hoofd los, als je er overdag geen tijd voor had.
De slaap wil nooit komen wanneer je er het meest naar verlangd. Er is zoveel om over te piekeren.
Inderdaad. De spanning die er vanaf 's morgens ineens was en dan de rest van al die ervaringen... ik moet altijd eerst 'afwikkelen'zoals ik dat noem, ( de dag afmaken)
Dat woelen in bed, die gedachten die steeds maar door je hoofd malen, de vele vragen, dat onbekende, die toekomst ...
Het is zo herkenbaar!!
Ja, en natuurlijk net als je de slaap heel hard nodig hebt. Al die veranderingen die voor de deur staan, de onbekende reacties die dat op zal roepen. Het geld waar ik straks op moet letten. Haar huis moet ook leeg...en zo en zo
En juist als je tot rust komt beginnen je gedachten zich te roeren. Zoals ik het zie is het probleem met je broer voor een heel groot gedeelte gestoeld op zijn onvermogen om te praten en zijn, vermeende problemen aan te pakken. Ik zie dat bij je dochter ook gebeuren. En dat je ergens blij zal zijn dat het met je moeder voorbij is, vind ik ook niet meer dan logisch.
Ja, raar toch dat ik enkel lijkt te zijn omringd door mensen die niet willen praten en er het nut niet van inzien om eerlijk tegen elkaar te zijn.