Overvallen op het fietspad...

Door Jack-Hage-Sr gepubliceerd op Sunday 19 April 15:10

De overval...

 

Ze had haar judo lessen gevolgd vanavond.

Veel (bij) geleerd. Daar genoot ze van.

Nu op de fiets naar huis.

Gelijk naar huis want iedere avond is het vroeger donker.

Wel over het verlichte fietspad terugkomen had moeder nog geroepen na het eten.

Ze deed het.

De donkere 'Achterweg' langs de bosrand was geen optie op dit tijdstip.

Daarbij, ze had het moeder beloofd om dat niet te doen.

Natuurlijk het was korter- toch maar niet doen.

Daar ging ze.

Handen aan het stuur de kraag omhoog.

Ze was blij dat ze haar sjaal in de fietsmand had gedaan. Hij was nodig.

Raar eigenlijk in september, bedacht ze.

Vanmiddag kon ze in de tuin haar manuscript nog doorlezen en nu al zo koud ’s avonds.

Heerlijk zo op de fiets. Het zweet opgedaan in de sporthal lost hier weer op. Ook zo mooi in het leven… zweet verdampt ook!

Ze was één met haar omgeving. Altijd eigenlijk. Femke grinnikte op haar fiets.

Moeder vroeg wel eens of ze nooit moe werd van haarzelf.

Werken, studeren, een lieve vriend, sporten op top niveau en dan ook nog aandacht voor anderen.

Moeder had met een bezorgde stem gevraagd of het wel verstandig was dan ook nog een eigen boek uit te geven?

Misschien was een jaar later beter in deze drukke periode.

Ze fietste harder, ze wou vanavond nog wat hoofdstukken in haar originele manuscript zetten.

Haar blik werd naar een auto toe getrokken. Raar een auto in de berm naast het fietspad. Misschien iemand van de Gemeente? Misschien iemand van de straatverlichting of zoiets?

Misschien de dierenambulance?Het fietspad ligt immers vlak langs de Provinciale weg.

Misschien is er weer een poes of een hond aangereden?

Het vergezicht kwam dichterbij…nee- ík kom dichterbij-  flitste het door haar hoofd…

Zal ik doorfietsen of omdraaien, het bleef raar.

 

Ze schrok zich rot!

Zomaar uit het niets sprong er een gedaante uit de bosjes. Hij hield iets vast, het leek groot ...Ze keek nog eens…Haar hart sloeg over. Ze stond aan de grond genageld…

Ze sprak niet, ze mompelde iets onverstaanbaars..... ze barste in tranen uit…

'' Flik me dit nooit meer klootzak maar ik hou wél van je''…stamelde ze...

Huilend viel ze in zijn armen…

 

''Ja''  riep ze keihard!

 

 

 

 

 

 

 

 

00a1d443c2c0fb0ea73a7f81f7074117.jpg

 

http://www.jackhage.nl/mijn_publicaties.htm

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Had ik zoiets al niet eerder gelezen? Maar hij is mooi. *_* XXX
Liefdevolle ontknoping, dat wel.
jep.........Niets is zoals het lijkt..........soms ;)
Heerlijk geschreven.
Nou lekker zeg.