Zelfmoord bespreekbaar maken.

Door Shasja Angel light gepubliceerd op Friday 17 April 20:56

Naar aanleiding van een schrijfsel van Jane Martha, over zelfdoding, kwam deze gedachten bij me naar boven. Over zelfmoord word niet makkelijk gepraat omdat de nabestaanden vaak met een vals schuldgevoel en schaamte zitten. Ik heb zelf al op hele jonge leeftijd meegemaakt wat zelfmoord voor een impact kan hebben op de nabestaanden. Ik was zes jaar toen mijn tante zelfmoord pleegde. De wonden die dit achter laten zijn zelfs tientallen jaren later nog te voelen bij de familie. Mijn tante was 32 toen ze een eind aan haar leven maakte. ze liet twee kleine kinderen en een man achter. Het waarom? Blijft altijd hangen, en had ik niet dit, of als ik dat gedaan had, was het misschien niet gebeurt. Maar wanneer mensen het punt bereikt hebben dat alleen de dood nog de enige uitweg is, kun je in mijn ogen weinig doen, vooral wanneer er geen provisionele hulp geboden word.

e9321d3f1d1088453b8e2398787e0894.jpg

Ze zullen een eind aan hun leven maken want dat is het enige wat hun leven nog beheerst. Zelfmoord is iets wat bij het leven hoort er zijn door de eeuwen heen zijn er altijd mensen geweest, die op deze manier uit het leven gestapt zijn. Dus het is beslist niet iets waar de nabestaanden zich schuldig over hoeven te voelen. Het is de keuze van de gene die een eind aan zijn of haar leven maakt. Ik vind dat zelfmoord bespreekbaar moet blijven juist omdat het iets is wat veel voor komt. En juist door het bespreekbaar te maken kun je het misschien voorkomen.

c6d8d83cedff6904ddfa22220ac8f9ba.jpg

Toen ik een tiener was kwam ik met een meisje in aanraking die nogal vaag deed over de dood van haar moeder, toen ik er wat dieper op in ging en haar vroeg of haar moeder misschien zelfmoord gepleegd had. Was ze met stomheid geslagen en knikte slechts. Ik vertelde haar dat ze zich daar niet voor hoefde te schamen, en dat het de keus van haar moeder was geweest. Maar het blijft een moeilijk punt, omdat het toch als iets onnatuurlijk wordt ervaren. En in sommige geloven word ook gedacht dat deze zielen in de hel zullen komen omdat ze het leven niet hebben afgemaakt. Ik persoonlijk geloof daar absoluut niet in, omdat het vaak een daad van wanhoop is. En de gedachten van het slachtoffer zo vertroebelt is dat hij of zij niet meer weet wat het doet.

bfed66162ef79e1f82df845661bb367d.jpg

En wie kent deze gevoelens niet? Wanneer je in de problemen zit en geestelijk zo in de war bent, en het leven je tegen zit? En je hebt het gevoel dat er niemand is die van je houd of begrijpt. Zulke slechte dingen meegemaakt hebt en dit je blijft achtervolgen, je er niet meer van kunt slapen. En je geen uitkomst meer ziet uit je situatie? Veel pijn hebt zowel geestelijk en of lichamelijk, Wat doe je dan? Precies je trekt de stekker eruit en stapt uit het leven. Ik heb begrip voor de gene die een eind aan hun leven willen maken, omdat ik zelf vorig jaar zelf op het punt gestaan heb. Mijn geestelijke pijn was zo erg dat ik geen uitweg meer zag. Toen zag ik mijn kinderen en besefte dat dit niet de oplossing was, ik ging mijn gevecht aan met mijn schimmen. Deed ik het eerst voor mijn kinderen al spoedig deed ik het voor mezelf. Je hebt een kracht en wil nodig om het te overwinnen, maak het bespreekbaar praat over je problemen, want er zijn er altijd wel mensen die willen luisteren en willen helpen!

5f21a22cef64f24b7a02019716da63f1.jpg

Want niet over je problemen praten lost niets op. En de dood is echt definitief er is geen weg meer terug. En er zijn altijd wel mensen die van je houden en je niet kunnen missen. Zoals ik al schreef, zelfmoord blijft bij de nabestaande altijd hangen toen ik 32 werd en mijn tante aan de telefoon kreeg die me feliciteerde, ze vroeg hoe oud ik geworden was en ik zei 32. Toen antwoordde zij, ik vind dat toch zo rot leeftijd. En toen ik vroeg waarom? Omdat tante Maria net zo oud was. Ik voelde me toen zeer ongemakkelijk en besefte dat de wonden bij de nabestaanden nog steeds niet geheeld waren, zelf nu niet tiental jaren later. Ik heb aan beide kant gestaan. Aan de nabestaande kant en aan de kant van de gene die het het overwogen heeft. Ik ben blij dat ik nog leef en probeer het mooiste uit het leven te halen. Want het leven is je gegeven, leef je leven.

Opgedragen aan mijn tante die veel te jong een eind aan haar leven heeft gemaakt! En aan de nabestaanden.

 

Angel light

Reacties (31) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik heb er met EmjE altijd openlijk over gesproken dat haar moeder van het balkon is gesprongen. Daardoor werd het een onderdeel van ons leven en ik denk dat het onderwerp altijd bespreekbaar moet zijn, zeker als je er zelf over denkt om het te doen.
Inderdaad in mijn ogen moet het bespreekbaar blijven.
Ja, ik ken ook enkele mensen die zelfmoord pleegde, zelfs een puber, het is en blijf een schok als je het hoort.
Zelfmoord is heel persoonlijk en valt niet over te oordelen. Er over praten is nog steeds ¨ not done¨, iemand die zegt niet meer te willen leven wordt vaak gezien als een aandachttrekker, vandaar denk ik ook vaak de schuldgevoelens van de nabestaanden..., hadden ze het toch maar serieus genomen.

Goed van jou om dit artikel te plaatsen en het dus bespreekbaar te maken.
Ja zelfmoord is iets persoonlijks klopt, precies ik vind het belangrijk dat het bespreekbaar blijft.

Dank je wel.
Bijzonder verhaal. Mooie ode voor je tante.
Zelfmoord gedachte is een taboe, althans voor mij. Ik heb op mijn twintigste een zelfmoordpoging gedaan. En nu ben ik ook dat aan het verwerken in mijn therapie. Heb pas geleden heb ik hardop gezegd, wat ik soms denk, geef mij maar een boom. Maar wat schiet ik ermee op, eeuwige duisternis.
Je verhaal laat mij zien wat ik er mee bereiken zou, helemaal niets. Ellende.

Dank je wel..
Een reden dat ik dit verhaal gedeeld heb, dank je voor je mooie reactie. Vorig jaar heb ik het heel diep weg gehaald, en plots begreep ik meer van uit het oogpunt van mijn tante. Geestelijke pijn kan iets vreselijks zijn. Jij ben knokker, en jij knokt! XXX
SORRY VERKEERDE DUIM...
Ik ben en blijf knokken. Geestelijk welzijn is onbevattelijk voor sommige voor mij niet.
Inderdaad ik knok. En ik zal niet weer zover komen. Maar de gedachten zijn voor mij minstens zo erg als het doen.. Tot nu.. Ik heb alle reacties gelezen en denk eraan om ook erover te schrijven, als ik het durf...
Heel goed lieverd, schrijf het van je af. Heeft mij ook heel erg geholpen. Trouwens zulke gedachten zijn niet vreemd, ieder mens heeft die gedachten weleens. Pas als die gedachten elke dag, elke minuut je leven gaat beheersen word het tijd om hulp te zoeken.

IJzersterk artikel Angel ook ik heb te maken gehad met zelfmoord van mijn broer staat bij mijn favos
Dank je wel. Oké bijzonder.
Een zeer sterk artikel, waarin ik me helemaal kan vinden. Ja, ik vind dat zelfmoord ten alle tijden bespreekbaar moet blijven. Maar ook de mensen, die met zelfmoord rondlopen zouden in de gelegenheid gesteld moeten worden om het kenbaar te maken aan wie zij dat willen.:-)xx
Ja precies. Het is iets wat bespreekbaar moet blijven. XX
Ik vind zelfmoord iets wat je zelf mag bepalen en ik maak zoals bekend op een bepaalde dag ook een einde aan mijn leven. Alleen dan niet uit wanhoop of iets anders, maar gewoon omdat ik daarvoor kies. Ik wens niet te willen leven met haaruitval, ouderdomsverschijnselen die mijn gezicht veranderen en ook niet met een figuurverandering waardoor ik niet meer zou kunnen dragen wat ik graag draag. Bovendien heb ik totaal geen behoefte om oud te worden.
Ja ik weet het, een wel overwogen keuze, die ik in jou situatie wel begrijp. Maar dat is een andere situatie die ik beschrijf.
Nee dat begrijp je echt niet. Want dat begrijpt niemand. Het heeft niks maar dan ook niks met het verleden of zo te maken. Heb gewoon decennia terug die dag voor me vastgelegd.
Ik geef nu enkel wat redenen op, maar dat kun je ook uitleggen als zoeken naar excuses. Terwijl het gewoon primair gaat om het feit dat ik gewoon absoluut niet oud wens te worden. Zelfs niet al zou ik er over 10 jaar nog goed uitzien. Dat zijn gewoon redenen waardoor ik er eerder toe zou kunnen besluiten. Stel je voor dat ik volgend jaar merk dat mijn haar uitvalt en dat het niet meer wil groeien? Nou, dan duurt het ineens veel korter voor ik het doe, Ik noem het overigens geen zelfmoord, maar simpel toedeloedag.
Nee dat had ik begrepen dat het niet met je verleden te maken heeft, heeft alles met de keuze te maken dat je niet oud wil worden. Toedeloedag, ja dat past wel bij jou.
tegen Candice
2
Oké, jij kiest er tzt voor en in jouw situatie begrijp ik dat je er geen nabestaanden mee traumatiseert, want je laat geen kinderen of familie achter.
Ik heb dat allemaal wel, zou er ook nooit zelf een eind aan maken,

Toch hoop ik niet zo oud te worden als mijn moeder nu is (96).
Mentaal is ze nog pico bello en hoewel ze voor haar leeftijd fysiek in "topconditie" is, zie ik wel het enorme verschil met vroeger:
Een vrouw die gouden medailles won met danswedstrijden, altijd naar de laatste mode gekleed ging, op hoge hakken liep, die nu blij mag zijn dat ze zonder rollator aan mijn arm door het winkelcentrum kan wandelen.
ik hoop dat het mij bespaard mag blijven, al zal ik nooit zo ver gaan als jij. Maar ik begrijp wel wat je bedoelt.