Zwevend op Kerstmuziek

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 17 April 16:38

Zodra de pomp is gevuld, de eerste verdoving door haar aderen zoeft, zakt ma weg in een rustige slaap. De dokter kan op geen stukken na zeggen hoelang het duren gaat, “want uw moeder ies sjterke vrouw. Lichaam nog niet klaar voor eind. Hart te goed, geest te sterk.” Ik moet er ondanks de spanning toch om glimlachen.

55681c7f3b88c69b29f84b1168abb6f8_medium.

Terwijl Broer in de De Rozenheuvel blijft, race ik zo snel als mijn Renaultje4 het toelaat weg om thuis overblijfspullen te pakken, EmjE te bellen, wat leesvoer uit te zoeken en bij de snackbar op de hoek een nieuwe baal shag te scoren. Op de terugweg kom ik bijna langs de school van mijn dochter, waar de voorbereidingen voor het Kerstfeest van die avond uiteraard in volle gang zijn, waarschijnlijk op een kookpunt komen omdat er meestal op het laatste moment oplossingen moeten worden gezocht voor onvoorziene problemen. De organisatoren zullen onder hoogspanning staan, maar ik zal haar toch moeten storen. Daar aangekomen mag ik niet naar binnen. Er staan strenge controleurs voor de achterdeur. Na lang soebatten wil één van de jongelui mijn dochter wel gaan zoeken, die na een paar minuten met een verstoord hoofd naar buiten komt.

“Wat kom jij nou weer hier doen?” blaf ze geërgerd. De denigrerende toon, die ze de laatste tijd regelmatig aanslaat, schiet me nu toch in het verkeerde keelgat.
Vandaag laat ik me niet afkatten, meisje, ik ben te gestrest.
“Hoor eens, niet meteen op je achterste benen, graag. Ik zou je echt niet storen als het niet echt nodig was,” blaf ik terug en ze bindt in, waarschijnlijk omdat er anderen jongelui bij staan en ik bijna nooit zo reageer.
“Met oma gaat het namelijk heel slecht.”
“Ja en? Ik kan hier nu echt niet weg, hoor! Er moet nog heel veel gedaan worden want er gaat natuurlijk van alles mis en zo,” blaast ze boos.
“Ik snap dat je hier niet meteen alles uit je handen kunt laten vallen. Ik weet maar al te goed dat jullie hier al heel lang mee bezig zijn en je hoeft ook niet stante pede mee!  Ik voel me wel verplicht om het je te laten weten, punt uit!”
Ze knikt, voelt kennelijk dat ik het meen en weinig geduld over heb.
“Ik kom hier nu zodat je achteraf niet zegt dat ik je ben vergeten. Dat het mijn schuld is dat je geen afscheid van oma hebt kunnen nemen.”
“Nou ja, wat moet ik nu weer? Hè gatsie, wat vervelend nou allemaal.”
“Je moet helemaal niets. Oma ligt aan de morfinepomp. Zodra ze in coma raakt kunnen we niet meer met haar praten, maar dat kan echt nog wel even duren. Ik denk niet dat het binnen een paar uur afgelopen zal zijn. EmjE weet er ook al van dus als je iets nodig hebt kun je bij haar terecht, want ik moet nu de handen vrij hebben.” Ik zie hoe ze in tweestrijd raakt.

​“Sorry, ik wilde je feest niet bederven, maar oma 's dood heb ik niet in de hand. Kom anders na afloop naar de Hospice. Dan neem je een taxi. Zo laat wil ik niet dat je over straat moet langs het bos. Of vraag een leraar om je even te brengen. Broer en ik blijven daar slapen. Mocht je eerder nodig zijn zal ik naar de conciërge bellen, goed? Ik moet nu echt weg.”
Of ze het allemaal begrepen heeft weet ik niet, maar ik heb haast.

In de Hospice staat mijn broer te popelen om wat logeerspullen op te halen en aangezien ma er tevreden bij ligt, af en toe wakker wordt en glimlachend wazig om zich heen kijkt, lijkt me dat geen probleem.
Om het kwartier zoemt de pomp en ik ben zielsblij dat ma geen pijn meer heeft, kruip ontspannen met mijn boek in de makkelijke stoel bij het zitje. Inmiddels klinken er ook al zachte Kerstmuziekjes door de hal en ik zet de deur op een kier. Met iets te drinken uit de keuken, het hoofd van Erik dat regelmatig om de deur koekeloert, voel ik me tegen deze levensveranderende situatie wonderwel opgewassen. 

Om vier uur klopt de directrice aan en vraagt of ik even met haar mee wil lopen.
“Ik wil iets met u overleggen. We hebben vanavond namelijk het Kerstfeest gepland. Daarbij draaien we Kersmuziek en we houden een dienst hier in de hal Daarna is er een lopend buffet voor alle vrijwilligers, het personeel en bewoners." Ik knik bewonderend, zeg dat ik daar niets van wist.
"Nee, want we dachten namelijk dat uw moeder er bij zou zijn. Deze ontwikkeling komt voor ons heel plotseling. Nu ze zo onverwacht op sterven ligt willen we onze Kerstviering met alle liefde naar een andere locatie verplaatsen.”
Ik kijk haar verwonderd aan. Ze meent het werkelijk? Ik kan me niet voorstellen dat ze het nog voor elkaar krijgen om dit alles, twee dagen werk, in een paar uur af te breken en ergens anders net zo verzorgd als hier opnieuw op te bouwen.

“Och, ik vind het juist wel stemmig, een extra bonus en ma zou het vreselijk vinden als ze jullie zoveel extra werk moet bezorgen om rustig in te kunnen slapen.”
“We vinden het echt geen probleem om het op een andere locatie te vieren, hoor. Zegt u het maar eerlijk, want dit hadden we helemaal niet voorzien.”
”Nee, dit heeft niemand verwacht. Van mij hoeft u echt niet alles weg te halen. De boom, de prachtig aangeklede tafels. Veel te veel werk. Het ziet er nu zo mooi uit. Zo helemaal passend bij de glas in loodramen hier. Die hebben ze ergens anders vast niet, " zeg ik lachend en ze lacht mee.
"Dan moet u natuurlijk ook al die mensen bellen om te zeggen dat ze ergens anders heen moeten?” Ze knikt. Ik neem niet aan dat Broer er bezwaar tegen maakt en zo niet dan toch. Hij zal het ermee moeten doen, punt uit. 
“Ik zet de deur expres op een kier vanwege de muziek op de achtergrond. Dat vindt mijn moeder ook wel fijn, volgens mij. Het geeft een extra eerbiedige sfeer en ik denk niet dat ma zou willen dat het hier doodstil was met de Kerst. Zij was altijd wel in voor een feestje,” denk ik hardop.
“Ja, maar er komen zoveel mensen. Die gaan allemaal na de dienst eten, praten uiteraard gezellig samen. Dan wordt het misschien te lawaaiig en we zijn een sterfhuis, de stervenden gaan bij ons tenslotte echt voor.”
“Als het te veel herrie wordt doen we de deur wel dicht,” blijf ik vastberaden en ze is er blij mee, zo te zien.
“Heel erg bedankt. Ik ben blij dat u het zo goed opneemt en natuurlijk kunt u vanavond ook iets te eten nemen van het lopende buffet,” verzekert ze mij.

Bij binnenkomst controleert de verpleger net ma’s temperatuur en is tevreden.
“Erik, hoe lang denk jij dat het duren gaat?”
“Nou, jouw moeder is een taaie. Die laat zich er niet makkelijk onder krijgen. Zij houdt het nog wel even vol, denk ik,” lacht hij en ik zie ma ineens glimlachen. Erik merkt het ook en knikt tevreden. Hij kent duidelijk het klappen van de zweep.
"Ze doezelt, dat doet de morfine, maar je moeder is er nog steeds helder bij."
“Ik vind het fijn dat jij er bent, Erik. Ma wordt erg rustig van je stem, merkte ik vanmorgen.” Hij glimlacht, bedankt me en wordt er gelukkig niet verlegen van.

“Ik heb het hele weekend dienst, dus dat is wel fijn, dan,” zegt hij lachend en strijkt mijn moeder liefdevol over haar doorleefde wang voordat hij ons alleen laat.

Vervolg: Het wonder rond middernacht

 

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
De reactie van je dochter kan ik begrijpen, net zoals ik het snap dat je niet weet hoe je broer gaat reageren. Die Erik klinkt als een goede vent.
Ja, Erik was ook een kanjer, daar had ik veel steun aan
het doet me denken aan mijn broer en ik die erbij stonden toen ons vader en later ons moeder stierven. het grote verschil was dat wij beiden een goede band hadden!

hopelijk komt je dochter nog op tijd!!
Het komt goed
Lijkt me best een vredige manier om¨heen te gaan¨ kerstmuziek op de achtergrond... Ik houd wel mijn hart vast voor de reactie van je broer, hoewel zich tot nu gedraagt, zouden de (kerst)lichtjes in zijn ogen open gaan?
Och een vos verliest zijn wilde haar maar niet zijn streken, dacht ik toen de hele tijd.
Terwijl de wereld zich voorbereid op een geboorte maken jullie je klaar voor de dood.
Klopt. Het leven neemt zijn eigen loop
En nu stel ik me zo voor dat je broer terug komt en woest wordt om het feestje van de anderen. Ik hoop dat je dochter nog op tijd was, anders zou ze wel spijt hebben. Maar ik hoop het vooral voor je moeder, dat die nog helder genoeg was om afscheid van haar te kunnen nemen.
Het komt goed
Dat is tenminste iets.
Heel sereen met de kerstmuziek op de achtergrond. Lastig toch, om op zo'n momenten nog te moeten afrekenen met een 'weerbarstige' dochter...
Ja, een puber, die ergens anders, in haar eigen wereldje, 'nodig' is. Waren we zelf op die leeftijd zo meegaand? Ik niet, herinner ik mij en zo leerde ik toch ook wel rekening te houden met anderen.