Afscheid 2 het vogeltje zingt.

Door Shasja Angel light gepubliceerd op Friday 17 April 12:38

In een mensen leven kan veel in een korte tijd gebeuren, wat me de afgelopen weken weer duidelijk is geworden, soms zoveel dat het moeilijker word om er één lijn in te krijgen. Toen mijn schoonmoeder toch nog vrij onverwachts overleed, na een kort ziekbed, stond voor mij de wereld op zijn kop, het deed me zoveel meer dan dat ik verwacht had, of had kunnen vermoeden. De dag dat ze stierf 31 maart stormde het en regende het. Het leek een herfstachtige dag, en absoluut geen lente dag. Ik vermoede dat de dag van haar crematie een dag zou worden met veel zon. Waarom ik dat dacht geen idee, het was iets wat bij haar als persoon paste tegenstrijdigheden in haar karakter. We waren nooit echt super close geweest, en meerdere keren had ze met hevig pijn gedaan met bepaalde uitspraken, toch waren er ook momenten geweest dat ze even haar vizier van haar harnas liet zakken en ik de vrouw mocht zien die zo ook kon zijn. We hadden vaak een haat liefde relatie. Een reden waarom ik haar het afgelopen jaar niet gezien had, was er gewoon helemaal klaar.

47e8e6e1789b2d7442b69467b151b6f7_medium.

De dag van haar crematie was zoals ik verwacht had een zonnige dag, ze wilde een sobere crematie, met alleen haar kinderen, aangetrouwde kinderen en klein kinderen. Haar wens werd vervult. Ze stond opgebaard bij het raam in haar huis waar ze zovele vaak eenzame jaren gewoond had. Een plekje van veel natuur, een plekje waar je tot rust kon komen. Vogeltjes, eekhoorns en zelf herten liepen weleens bij haar raam langs. Ze had meer met dieren dan met mensen had ze me eens verteld en opdat punt kon ik haar wel vinden. Deze dag was bijzonder, bij het voederhuisje zaten vele vogels het voelde als of ze afscheid wilde nemen van deze vrouw die ze zovele jaren gevoerd had. Een vrouw toen ze naar het ziekenhuis gebracht werd tegen haar (ex)man zei; “Vergeet de vogels niet te voeren.” En nu op deze dag waren er vele vogels, een aantal kende ik van naam. Het bracht me in vervoering. Op het moment dat de kist afgesloten zou worden, ging ik naar buiten, om even een sigaretje te roken. Van uit een boom zong een vogeltje haar mooiste lied. Een lied van afscheid.

0d0a612d08e6638e4d8eb2e3241820b0_medium.

De plechtigheid was kort maar intens, tranen vloeide rijkelijk en ook ik hield het niet droog. De laatste groet, briefjes en kaarsjes werden op de kist gelegd, en even voelde ik het gezamenlijke verdriet. Voelde de verbondenheid met alles. Hier lag een vrouw als zij er niet geweest was had ik mijn kinderen ook niet gehad. Wat er ook gebeurt was, op dit moment deed het er niet toe. Een serene rust overviel me, en in stilte wenste ik dat dit moment zoveel langer kon duren. Bij de laatste noten van het lied moesten we toch echt gaan. Nog één laatste blik op de kist en we stonden buiten. Niet weten wat ons allemaal nog te wachten stond. Een paar dagen later werd mijn schoonvader in het ziekenhuis opgenomen, schijnbaar was dit alles hem toch iets te veel geworden.

bd24d3f7b40f0c437d61ad681f6f00a5_medium.

Opnieuw gingen we spannende dagen in, wat ook bij de kinderen spanning mee bracht. Wat in hun gedrag duidelijk werd, donderdag 9 april kreeg ik telefoon van mijn oudste dochter, ze had problemen op school. Iets wat moeders natuurlijk effe moest oplossen, de bewuste leerkracht kon ik niet gelijk bereiken, ik moest om half 1 maar terug bellen. Om twaalf uur kwam mijn zoon thuis, we waren net in gesprek toen mijn telefoon ging, een toch wel boze lerares liet me weten dat mijn zoon straf had gekregen maar er gewoon vandoor was gegaan, en of ik hem direct naar school wilde terug sturen. Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan, mij zoon flipte helemaal. Zodanig dat ik school moest bellen, om te zeggen dat hij niet kwam. Er werd afgesproken dat hij maandag een gesprek hierover zou krijgen. Toen moest ik de andere school bellen voor mijn dochter om daar het één en andere te regelen. Ik vervolgde mijn gesprek met mijn zoon, en naar vele woede-uitbarstingen kwam ik eindelijk bij het punt waar hij echt mee zat. Een vals schuld gevoel naar aanleiding van het overlijden van zijn oma, omdat hij haar niet bezocht had toen ze in het ziekenhuis lag. Ik maakte hem duidelijk dat niemand had kunnen voorzien dat oma zo snel zou dood gaan. Een hele opluchting voor hem dat het hoge woord eruit was, en nu kwamen ook eindelijk de tranen die zolang vast hadden gezeten. Gelukkig gaat het inmiddels goed met mijn schoonvader hij is weer ontslagen uit het ziekenhuis. Zo en nu maar hopen dat de rust langzaam weder keert.

Angel light

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Sterk geschreven verhaal. Ik vind vooral de details die je beschrijft heel mooi:-)xx
Dank je wel. *_* XX
mooi beschreven♥