De laatste nieuwe haring

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 17 April 10:11

Gerustgesteld door de Poolse dokter en opgepept door EmjE, slaap ik voor de verandering weer eens een lange nacht prima. Met een frisse opgewekte zin kwakkel ik naar de Hospice waar men gisteren al bezig was met Kerstversiering. Erik, de rustige verpleger met zijn paardenstaart en stevige lijf heeft dienst, zie ik aan zijn oude auto naast de oprit. We kunnen het heel goed samen vinden 
De geur van vers dennengroen komt me tegemoet en hij spreekt me direct aan zodra ik in het halletje sta. Mijn hart slaat meteen een vrolijk dubbelslagje omdat ik best verliefd op hem zou kunnen worden. Hij komt achter de kleine balie vandaan. 
“We hadden je net willen bellen,” fluistert hij. WE? Niet IK had je net willen bellen?Hij vertelt zachtjes dat de dokter al is opgeroepen, ”Je moeder is de halve nacht aan het spoken geweest omdat de pijnstillers niet afdoende meer helpen.” Op slag denderen de alarmbellen door mijn lijf en ik begin te trillen als een espenblad. Waarom heb ik me verdorie laten sussen door iedereen die dacht dat het niet zo’n vaart zou lopen? Laat ik me zo snel geruststellen omdat ik niet klaar ben voor haar doodsstrijd?  Erik loopt gelukkig met me mee. Voor haar deur leg ik even mijn hand op zijn arm. Ik wil eerst een paar maal rustig adem halen, stevig in mijn schoenen staan, voordat we naar binnen gaan.

Het is veel schokkender dan ik me ooit had kunnen voorstellen want ma rolt kermend door het bed. Met een van paniek vertrokken gezicht steekt ze beide armen naar me uit. ”Oh Gottegot, help me toch Syl. Dit kan ik niet. Dit is niet te doen." Ik kan wel janken, maar wil het niet, omdat ik weet dat het ma niets helpen zal en broodnuchter constateer ik nooit te hebben bedacht hoe machteloos, overrompeld, achterlijk onvoorbereid, ik me voelen zou nu mijn moeder crepeert. "Zo, auwwwauw, doe iets, in Godsnaam. Help me Syl. Te erg,” schreeuwt ze me toe en wil opstaan, maar dat lukt niet. Ze schudt wild met haar hoofd, gilt, graait om zich heen, komt half overeind en klauwt zich in mijn bovenarm, tot Erik op bed gaat zitten. Hij spreekt rustig sussend tegen haar, neemt haar hand en voelt de pols. Ze kijkt eerst verwilderd van hem naar mij, maar wordt rustig van zijn melodieuze zware stem. Ik kan eindelijk aan de andere kant op bed gaan zitten om haar vrije hand te pakken en fluister dat er hulp komt, dat we alles doen wat mogelijk is. De nog steeds donkere schitterende karbonkels smeken huilend van pijn om genade en mijn onderlip begint verdacht te trillen. Ik wil op dit moment echter niet huilen uit geen zelfmedelijden. Ik moet er voor mijn moeder zijn, sterk zijn voor haar en pas als ik mezelf toesta de onmetelijke machteloosheid te accepteren verdwijnt de neiging om te janken. Mijn rust doet haar zienderogen goed.

Om half elf klopt iemand aan, steekt het hoofd om de deur en kondigt zacht aan dat er bezoek voor ma is. Gonnie staat in de hal met het overbekende knisperende papieren zakje van de visboer. Oh ja, het is vrijdag.
“Ik kom net van de markt en wilde even het geliefde harinkie met uitjes brengen,”
“Oeps meid, wat lief, ze is er altijd heel gek op en vind het zalig dat jij komt, maar vandaag moet ik eerst even met haar overleggen,” fluister ik en verdwijn in de kamer, haar verbaasd achterlatend. Ma smeekt me tussen twee krampen door om haar petekind te zeggen dat het haar spijt. ”Oh God, nu niet, Syl. Misschien later weer, maar wel voorzichtig zeggen, Syl en bedank haar, ze is altijd zo trouw.”
In de hal wiegt mijn geschrokken nicht zenuwachtig op haar heup.
“Gonnie, het is ineens menens. Niemand wilde me geloven. Nu gaat het snel, want gisteren is de laatste mijlpaal gehaald. Tekla's verjaardag. De dokter is nu bij haar, kijkt wat er aan de hand is, maar het ziet er angstaanjagend uit, sorry.” Ze duwt me ruw het zakje in de hand, knikt met betraande tranen ogen en rent weg zodra de dokter met een ernstig gezicht naar buiten komt.3b866d4637fdd7d870ecb35eb1bbad11_medium.

“Sorry, ik u niet geloven, maar u gelijk heeft gehad. U wist beter dan iek. U kennen uw moeder heel goed, "geeft hij me  een onverwacht compliment en die bevestiging doet me in deze spanning verrassend goed.
"Het ziet als darmperforatie uit, dat vreeslijk pijn betekent. Onmenselijk en morfinepomp is enige wat helpt. Moeder nu moeten beslissen, maar moet goed weten konskwensies. Deze pomp ieder kwartier doseert, brengt haar in slaap en coma en dan…”
“In het ziekenhuis heb ik mensen ermee zien lopen, dus met zo’n pompje zou ze het hier nog wel even redden?” vraag ik terwijl ik al weet dat die valse hoop onzinnig is en hij schudt inderdaad zijn hoofd. Ik moet meer zekerheid. 
“En er zijn geen andere pijnstillers die net zo goed helpen? Morfinepleisters?”
“Pleisters niet helpen afdoende, te lichte medicatie. Nee, darmperforatie ies funest. Komt van sterke medsijn. Zetpillen goed want nodig moet voor kanker in hoofd ies vergevorderd, maar die pillen nu darm aangetast hebben.” Geen weg meer terug.
“Ik moet mijn broer bellen. Zo’n beslissing wil ik niet alleen nemen, ” zeg ik laf, maar de dokter vind dat juist een heel verstandig idee.
“U hem ook vragen moet of hij wil uw mamma moet naar ziekenhuis? Operatie. Ies zwaar, niet zeker succes en lastieg, meestal niet meer helpt. Wil zij? Wij haar niet laten meer lijden als niet hoeft.”
Ik weet zeker dat ma niet meer naar het ziekenhuis wil, "maar we zullen het haar vragen,” hak ik de knoop door en ga de kamer weer in. Erik geeft haar nog een injectie zodat de pijn tenminste dragelijk wordt en ik vertel ma wat de dokter aan mogelijkheden ziet. Nee, naar het ziekenhuis wil ze beslist niet.

Nu moet ik mijn broer bellen.
Daar zie ik erg tegenop en ik hoop dat hij niet weer hetzelfde zal reageren als toen mijn vader stierf: “Ik kom er net vandaan en geloof niet dat het ernstig is. Ik laat me door jou niet daar naartoe manipuleren. Je bekijkt het maar, want ik ga naar een feestje bij de buren, doei.” Toen kwam hij te laat, kon hij enkel nog mijn vaders ogen sluiten, wat hij later ook nog eens zomaar durfde te ontkennen. Gelukkig neemt Tekla aan die kortaf belooft dat ze hem bellen zal. 

De pijn is iets gezakt, ma is alweer een stuk rustiger en ik ga met een kopje koffie bij haar zitten zonder veel te zeggen.
"Ik heb nu wel zin in dat harinkje," zegt ze tot mijn stomme verbazing en volgens Erik kan het geen kwaad.

3b290d732d5b070c33c9d7b5fc9b5b3d_medium.

Samen peuzelen we kleine stukjes vis van de prikker en ze vindt het heerlijk, zegt ze tevreden waarna we vredig bij elkaar zitten. Niets meer te zeggen, alles is goed. Tot de pijn weer op komt zetten en ze in volle overtuiging zegt dat ze er klaar voor is. "Met deze helse pijn is niet te leven, Syl, dus..." kiest ze kermend boter bij de vis.

Dan komt mijn broer paniekerig binnen stormen, laat zich door Erik gehaast voorlichten en stapt zonder iets met mij te overleggen vastberaden ma ’s kamer binnen. Ik volg hem onmiddellijk. Jou laat ik niet meer alleen met haar. Mocht jij snode plannen smeden, het gore lef hebben om haar nog eens de huid vol te schelden want ze komt ongelegen met haar aanstellerige aandachttrekkerij omdat jij eerst naar een feestje moet, schop ik je eigenhandig haar kamer af.

Tot mijn verbazing blijft hij de rust zelve.

“Ma luister. Met die morfinepomp word je verlost van deze pijn, maar je moet wel weten dat je dan in slaap valt en dan…” Ze knikt geërgerd, ongeduldig.
“In Godsnaam jong, ik weet heus wel wat er komt, maar het is genoeg geweest. Help me van deze helse pijnen af. Dat is alles wat ik wil,” gilt ze tussen krampen door en Erik houdt mijn broer zwijgend het recept van de dokter voor waarmee hij bij de apotheek twee doseringen morfine op kan halen. Hij vertrekt met grote passen. Jij zult wel weer gepikeerd zijn over moeders vastberaden toon, maar dat zal mij een worst wezen, jongen en als je het waagt je te gaan misdragen, krijg je het met mij aan de stok, mispunt.  

Ik blijf bij ma, houd haar hand vast terwijl het apparaat op haar borst wordt aangebracht en ze nog een injectie krijgt die de pijn maar ten dele verdrijft. Dan moet ik de kamer af, de verpleger gaat een katheter inbrengen en op de hal bekijk ik verbaasd de groep vrijwilligers, die zwijgend met kerststukken en gekleurde ballen in de weer is bij een immense boom die ineens voor de trap in de hoek staat. Men sjouwt in absolute stilte met lange tafels die schuin door de hal tegen elkaar worden gezet. Het is alsof ik meespeel in een absurde film, omdat ik me er wonderlijk helder van bewust ben hoeveel in mij en om me heen gebeurt. De poging om me voor te stellen wat er nu komen gaat mislukt echter jammerlijk. Daarom maak ik in mijn hoofd een prioriteitenlijstje: Wat moet eerst? 
Zodra de dokter weet hoelang dit kan gaan duren, zal ik kleren op moeten halen, tandenborstel en ondergoed. EmjE bellen, mijn dochter waarschuwen, de mensen op de hoogte stellen die vanmiddag op bezoek wilden komen. Haar zusters, de buurtjes. 
Als Broer een kwartier later terugkomt en wij bij ma op de dokter wachten die de morfinepomp aan zal sluiten, is hij geduldig, zorgzaam en zelfverzekerd.
Kennelijk voelt hij zich ineens prima in de nieuwe rol als kapitein aan het roer van ons zinkende schip?

Vervolg: Zwevend op Kerstmuziek

Foto haring: common.wikimedia.org

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
het moet vreselijk zijn om te zien hoeveel pijn je moeder heeft. je zal zo machteloos geweest zijn!
Was ook erg om mee te maken
Toch nog een visje weg weten te werken,
Ja, ik heb het er soms met Gonnie nog wel eens over dat haar harinkie het laatste was dat ma gegeten heeft. Zulke kleine herinner dingen kunnen soms zo veelzeggend zijn.
Ik hoop voor je moeder dat het niet lang meer duurt nu. Zo te moeten leven is niet alleen onmenselijk maar ook mensonterend. Hoe erg het ook voor iedereen is die van haar houdt. Aan de andere kant is het natuurlijk een daad van liefde om haar die rust te gunnen. Toen een van mijn tante, die was inmiddels doodziek, overleed was haar oudste dochter alleen maar blij dat haar moeder rust heeft gekregen. Het is vreselijk om je energieke moeder te zien wegkwijnen tot ze niet meer is dan een schim van zichzelf. Al maakt dat het natuurlijk niet beter voor jou en anderen die van haar hielden.
Nee, zo erg lijden is onmenselijk dus ikhoopte ook dat het maar snel over mocht zijn
Dat kan ik me heel erg goed voorstellen. Mijn vader was al overleden toen mijn moeder hem vond. En ik ben nog steeds blij dat het voor hem geen lijdensweg is geworden. Ook al betekend het dat ik geen afscheid heb kunnen nemen. En dat is allemaal al weer 23 jaar geleden, op Moederdag 10 mei.
Ik heb het denk ik al gezegd: ik herken het.
Op het moment dat je denkt dat je nog wel wat tijd zult hebben, beslist de natuur er anders over.

Een heel rare klik vind ik het van je broer...wel zo prettig op het moment zelf, maar toch.
Ik had de hoop dat hij van de dood van pa iets had geleerd en misschien besloten had om het bij ma anders te doen?