Speeddaten, mijn ervaringen

Door Singledaddy gepubliceerd op Wednesday 15 April 22:58
Na twee en een half jaar aanmodderen met zinloze datingsites (zie mijn eerdere artikelen hierover) had ik mijn (cupido)pijlen gericht op een nieuw fenomeen; flitsdating. Het leek mij een ordinaire vleeskeuring en waarmee ik weinig kans zou hebben op een leuk contact, maar aangezien ik van mening ben dat je alles in het leven een keer geprobeerd moet hebben en omdat ik vindt dat je pas een mening over iets mag hebben als je het zelf een keer geprobeerd, ging ik gisteravond naar een speeddate in Nijmegen. Hieronder mijn ervaringen.
 
Na het werk thuis gedoucht en opgefrist, daarna even puzzelen en op tijd naar de bushalte waar de bus aankwam die mij naar Nijmegen zou brengen. Na even zoeken het juiste adres gevonden (het scheelde dat er een enorme molen stond). Even gewacht en daarna met twee dames die net aankwamen naar binnen gelopen. Aangemeld en geld betaald. Daarna nog even buiten tijd gedood tot het echt tijd was om te beginnen. Uitleg hoe het werkte; 22 tafeltjes, drie dames waren niet op komen dagen, vier minuten per tafeltje, 1 drankje op hun kosten en de rest voor eigen rekening, wc trap af naar beneden, bij horen bel meteen wisselen van tafeltje (de heren in ieder geval), paar lege tafeltjes door omstandigheden waren om "even bij te komen", in totaal waren er drie pauzes verspreid over de avond, niet vergeten na einde speeddaten kaart met JA of NEE aangekruist in te leveren EN er waren zowel twee dames als twee heren met PRECIES dezelfde naam (hoe groot is die kans??)
 
Daarna barstte de achtbaan los. Voordat ik het wist was het voorstellen, even superkort praten met elkaar en na de bel weer door naar het volgende tafeltje voorbij. Schor en redelijk doof en aanstormende hoofdpijn maar wel voldaan en met vertrouwen dat er in ieder geval 1 match zou zijn. Na uitleg van formulieren inleveren en drankjes betalen was nog gelegenheid tot napraten. Bijna alle dames waren al snel weg dus ik ging er ook vandoor omdat ik afhankelijk ben van het openbaar vervoer. Ik leverde snel mijn JA/NEE-kaart in (niets veranderd omdat ik ontdekt heb dat ik blind kan varen op mijn intuïtie, best bijzonder voor een man!  Bus kwam na een kwartier al en in bus steekwoorden in telefoon getypt. Eindresultaat: hoopvol op 1 goede match en moe en gevoel van "1 nacht alleen" van Doe Maar (opnoemen van meisjesnamen waarmee hij dan "het bed heeft gedeeld" maar in mijn geval alleen nog maar mee gepraat.
 
Inmiddels heb ik de uitslag: NUL KOMMA NOPPES. Inderdaad, geen enkele match. Het was een avond voor 'hoogopgeleide mensen' en aangezien ik er eerlijk in was dat ik 'maar' een MBO-diploma heb, een magazijnmedewerker ben EN (schandalig natuurlijk) een zoontje heb kwam ik blijkbaar niet door de mega-eisenlijst van de dames heen. Ik kan mij in ieder geval in de spiegel blijven aankijken omdat ik supereerlijk ben geweest. Moraal van dit verhaal; Als er al een volgende speeddate komt kies ik nooit meer voor een groep van 'hoogopgeleide mensen', en het feit dat hoogopgeleide vrouwen met behulp van speeddates "maar niet aan de man komen" hebben ze helemaal aan zichzelf te danken!

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Jammer dat die dames er blijkbaar toch echt anders over dachten en mijn 'lagere' opleidingsnivo, zoontje en beroep toch echt wel drie keer niets vonden... ik heb denk ik gewoon pech gehad. De volgende keer (ALS ik het al een keer zou proberen) dan ga ik voor een avond met ""gewoon"" opgeleide mensen en zeker niet met hoogopgeleide mensen. Gewoon te hoog gegrepen. Toch nog iets positiefs eraan overgehouden! ;-)
Ik ben het met Willemijntje eens. Ik wist niet dat jouw voorkeur uitging naar 'latten'. Ik probeer me even te verplaatsen in de betreffende dame:
(wat zou ik willen als ik alleenstaand zou zijn en 30 jaar jonger).
Ik zou dan, zeker weten, gaan voor een huwelijk, met als "aanloopjes" :
eerst een paar maanden 'latten', dan hooguit een half jaar samenwonen en als bekroning een huwelijk.
Een kind zou ik zeker niet als 'handicap' beschouwen. (30 jaar geleden zou ik in zo'n situatie zelf 2 pubers hebben meegebracht). Ik zou eerder bezwaar hebben gehad tegen een man die geen kinderen kon verdragen.

En zoals Willemijntje ook zegt: je moet elkaar wel de ruimte geven;
mijn man heeft bij ons thuis zijn eigen domein; een grote kamer die een combinatie is van bibliotheek/studeerkamer/fitness ruimte. De schuur is ook van hem: hij heeft daar zijn werkbank, gereedschappenkisten e.d.
Wij zijn met pensioen en doen nu veel samen, maar hij hoeft mij echt niet de hele dag te entertainen.
Flitsdate, vier minuten! Zonde van je tijd en geld! In je artikel 'samenwonen of latten' lijkt je voorkeur te neigen naar 'latten' omdat je dan door de weeks fijn je eigen ding kan doen. M.i. ligt het niet aan je opleiding, je baan of je zoontje dat je 'nog' alleen bent. Het is je denkwijze of wat je misschien gewend bent/was. Samenwonende partners hoeven elkaar niet op de lip te zitten, geef elkaar de ruimte. Ik moet toegeven, dat je misschien een 'handicap' hebt in de vorm van je zoontje, maar die lieve schat is er nu eenmaal, dus ladies, take it or leave it!





Weet je echt wel zeker dat het kwam door je MBO opleiding, je baan en je zoontje? Of vermoed je het alleen maar?
Ik heb geen verstand van, of ervaring met het dating-systeem, dus ik zou het zomaar verkeerd kunnen inschatten, maar ik begrijp uit jouw verhaal dat er 3 heren meer waren dan dames.
Dan is het toch logisch dat er minimaal 3 heren geen "match" vinden, of begrijp ik dat verkeerd? En als jij toevallig 1 van die 3 bent, is het dan niet gewoon pech?
Die ene leuke dame, die jij wel zag zitten, die kan toch ook een man hebben gesproken, die ze nòg aardiger vond?
Eerlijkheid is idd heel belangrijk. Ik hoop dat je op een wat spontanere manier (werk, sportvereniging, hobbyclub, in de trein, bus etc.) kennis zult maken met een lieve vrouw, bij wie ook je zoontje welkom is.
Ja, ik weet inderdaad zeker dat het kwam door mijn opleiding, het feit dat ik nu eenmaal een zoontje heb, en het feit dat ik magazijnmedewerker ben. Jammer dat die vrouwen zo kortzichtig waren. En die 'ene leuke dame' die ik zag zitten zag mij ook helemaal zitten! Dat las ik af aan haar lichaamstaal en de manier waarop ze keek (met vergrote pupillen). Zoek maar op, dat zegt genoeg!