Interview met Sanne den Hartogh

Door Irisv gepubliceerd op Monday 13 April 19:29

Interview met Sanne den Hartogh, 9-4-2015
Na een kijkje achter de schermen en de voorstelling Romeo en Julia  van het Zuidelijk Toneel op 9 april mochten we met Yourbackstage hoofdrolspeler Sanne den Hartogh interviewen! Hieronder het uitgewerkte interview:

Hoe bent u in aanraking gekomen met acteren, en op welke leeftijd ongeveer?
Als kind heeft Sanne zelf wel stukjes gemaakt en bijvoorbeeld op straat opgevoerd, maar daar is hij in de brugklas helemaal mee gestopt omdat hij zo normaal mogelijk wilde zijn. Op zijn 15e vonden zijn ouders dat hij saai werd, en dat hij maar weer iets moest gaan doen met acteren omdat ze dachten dat er meer in zat. Toen is hij bij een jongerentoneelclub gegaan, hier repeteerden ze elke vrijdagmiddag voor een voorstelling. In Harderwijk, waar Sanne opgroeide, was niet veel te beleven en daardoor ging hij erg uitkijken naar elke repetitie. Ook werd hij erg enthousiast door de mensen van de club. Na de middelbare school heeft hij auditie gedaan voor acteeropleidingen, maar werd hij niet aangenomen. Na een jaar wat anders gedaan te hebben heeft hij het opnieuw geprobeerd en dit keer was het wel raak: hij werd aangenomen bij de toneelschool in Amsterdam.

Welke vorm van acteren vindt u het leuks, voor de camera of op het toneel, aan de hand van tekst of juist improvisatie?
Volgens Sanne misschien een beetje een saai antwoord, maar hij vindt alles leuk! Hij is wel altijd op zoek naar avontuurlijk theater. Het moet vernieuwend zijn, en ook begint hij een beetje genoeg te krijgen van het zo realistisch mogelijke theater, hij doet nu liever wat experimenteels.

Bent u (nog steeds) zenuwachtig voor een voorstelling? Zoja, hoe gaat u hier dan mee om?
Sanne is meestal niet meer zenuwachtig voor voorstellingen, alleen voor premières of als hij weet dat er mensen in de zaal zitten waarvan hun mening veel voor hem betekent is hij nog zenuwachtig. Hij heeft geen speciale manier om met zijn zenuwen om te gaan. ‘Ik probeer ze vooral niet weg te krijgen, maar te bedenken dat ze er mogen zijn. Soms lukt het me om te lachen om m’n eigen zenuwen, dan ben ik meteen minder opgefokt’

Wat is het genantste dat er ooit is gebeurd tijdens een voorstelling of opname?
De slappe lach krijgen tijdens een droevige scene. Bij deze voorstelling was er een decor met gaten erin, waardoor de acteurs steeds door een gat naar boven moesten komen, de aanblik van collega’s die steeds door gaten daar boven kwamen was erg lachwekkend. Sanne heeft geprobeerd maar in zijn handen te lachen, zodat het nog wat weg had van huilen. Ook zei hij tijdens een opvoering van Romeo en Julia, tijdens de ontmoeting van Romeo en Julia op het festival, ‘motherfucker’ omdat de zendertjes stoorden en het geluid niet werkte zoals het hoorde. Terwijl hij dit zei werkten de zendertjes dit wel… Vervolgens schrok hij van zichzelf omdat het niet de bedoeling was geweest dit hardop te zeggen, en zei hij er ook nog ‘sorry’ achteraan. Na afloop van de voorstelling is hij wel nog even zijn excuses gaan aanbieden aan de geluidsman, die zich ook wel ongemakkelijk voelde omdat het misging met de zendertjes. Van black-outs heeft Sanne gelukkig eigenlijk nooit last.

Op welk project bent u het trotst, en waarom?
Op de voorstelling ‘Till the fat lady sings’ van toneelgroep Oostpool. Deze voorstelling ging over een broer en een zus die allebei ongelooflijk slim zijn. Het was een bewerking  van een boek, en Sanne is er zo trots op omdat het tot leven brengen van de personages volgens hem erg goed gelukt is.

Wat is het grootste nadeel van dit beroep? En het grootste voordeel?
Sanne vond het moeilijk een nadeel te bedenken, maar soms heb je gewoon pech met een project, dan is het niet je smaak of is het minder goed dan je dacht, dan is het moeilijk om geïnspireerd en professioneel te blijven, en niet laconiek te worden.
Het mooiste van dit vak is volgens Sanne het constant bezig zijn met hoe mensen in elkaar zitten, door in personages te kruipen kun je rare gedragingen mooi maken. Het is dan natuurlijk al helemaal mooi als de mensen in het publiek dit ook echt oppikken, maar ook als dit niet zo is blijft het mooi om te doen.

Wordt u weleens herkend op straat? Vind u dit leuk?
Vaak wordt Sanne niet herkend op straat. Soms als net ‘De vloer op’ of ‘Adam en Eva’ op televisie is geweest is het wat meer. Hij vindt het vooral ongemakkelijk omdat mensen hem vaak persoonlijk denken te kennen, terwijl hij ze nog nooit gezien heeft. Mensen proberen dan vaak te gissen waar ze hem van kennen, en terwijl hij zelf wel weet dat dit waarschijnlijk van televisie zal zijn omdat dit wel vaker voorkomt, blijft het ongemakkelijk om te zeggen ‘U zult mij wel van televisie kennen!’. Wel is het leuk als mensen gerichte complimenten kunnen geven over een toneelstuk of film en ook nog eens kunnen onderbouwen waarom ze het goed vonden of waarom het ze raakte.

Met wie zou u nog heel graag een keer willen samenwerken?
Sanne zou graag een keer samen willen werken met Luk Perceval, een  Vlaamse regisseur. Ook zou hij het leuk vinden om opnieuw samen te kunnen werken met regisseur Johan Simons, waar hij vroeger al een aantal keer mee heeft samengewerkt in Gent.

Heeft u tips voor mensen die zelf ook graag meer willen doen met acteren?
Hierover was Sanne heel stellig: Gewoon doen!  Zijn tip was om echt  te zoeken naar wat je zelf leuk vindt, en dit te doen! Probeer je niet te laten beïnvloeden door regels die zeggen wat ‘de goede manier’  van acteren is. Als jij het leuk vindt om raar te lopen, ga iets doen met rare loopjes, denk vrij over theater, en zoek je eigenheid. 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.