Sara tikt een eitje

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 13 April 10:27

Het tijdschrift

Ik ben er op uit gestuurd voor de glossy Culinaria en in gezelschap van een onopvallende vrouw van middelbare leeftijd neergestreken op het terras van café Touché aan de Korenmarkt. Sara heet ze nota bene. Mij lijkt ze eerlijk gezegd een beetje saai. Volgens hoofdredacteur Wim van Vliet heeft ze echter een uiterst originele kijk op eten. Nadat we koffie hebben besteld en wat sociale weetjes hebben uitgewisseld, leg ik uit hoe het met interviews in zijn werk gaat, leg de memorecorder op tafel en klik hem aan.
“Ik zal het maar meteen verklappen, hoe ordinair u het wellicht ook vindt. Eten is voor mij veel méér dan voedsel tot je nemen omdat je lijf daar energie uit moet halen. Ik kook graag en kom soms spontaan klaar als ik aan eten denk.” 

Sara houdt kennelijk niet van tijdverspillen, denk ik en schiet meteen in de lach.
“Wel Sara, meteen de beuk erin? Deze insteek lijkt me inderdaad een smakelijk amuse voor mijn artikel,” lach ik tevreden en ze knikt met een stoute blik.
“In mijn beleving heeft alle voedsel iets sensueels,” vervolgt ze stralend en roert met de lepel tussen haar lange dunne vingers loom in de cappuccino waardoor het cacaohartje erop langzaam in de schuimige melk verdwijnt.
“Juist als het geen haute cuisine is kan eten vergelijkbaar zijn met een broodnodig hitsig vluggertje om van de hoogspanning af te komen. Fastfood, zeg maar. Lekker losstaand van de diepere vorm van seks die op liefde drijft. Snelle bevrediging zonder al te veel ingewikkeld gedoe. Niets mis mee, een snelle wip met je vaste partner, tussendoor. Gewoon even erop en er af als je ineens de kriebels krijgt en hij van de weeromstuit niet meer makkelijk door je keuken loopt met zijn gereedschap in de aanslag.” Ze is een stuk ouder dan ik, maar op de één of andere manier praat ze er zo makkelijk over dat het mij doet blozen. Ze ziet mijn verlegenheid, maar gaat zonder gene door.

“Op zo’n moment is de lichte streling van zachte geile lippen op dit speciale plekje," wijst ze in haar nek aan, "voldoende om subiet het gas onder de half gare verse worst, de knolraap en de aardappels uit te draaien. Dat gaart immers vanzelf wel na in het hete vocht... Van die veelbelovende verleidelijke aanraking kan ik zo onnozel gulzig worden dat het lijkt alsof ik al dagen onder de brandende zon, met een zeer onelegante zakdoek om mijn hoofd geknoopt, door de woestijn heb gebanjerd en eindelijk, toevallig achter een hoop zand, een flesje koel helder water heb ontdekt. In dat geval ben ik razendsnel opgewarmd. Wat zeg ik, ik raak al bijna op kookpunt voordat ik het idee tot halfweg heb uitgedacht. Efkes lekker raggen, vertrouwd met je eigen kerel en hupsakee, klaar is Kee. Daarna ga ik direct als een tevreden bevredigd kippetje terug naar het fornuis om de slappe worst een extra knapperkontje te geven.”

“Knolraap zei u?” vraag ik voor de vorm want ik heb dat spul nog nooit gegeten en ze is daar heel verbaasd over.
“Ik zou niet weten hoe het smaakt,” beken ik ruiterlijk.
“Ja, sommigen noemen het varkensvoer, maar mij kan het heel erg bekoren, kleine gelijkmatig gesneden blokjes goed gare knolraap. Dat gerecht is als warme vertrouwde seks van alle dag. In een kruidig papje gaat de knol, die van zichzelf een zachtzoete ondertoon heeft, namelijk een alliantie aan met melk, maïzena, tuinkruiden en zout. Die combinatie is met niets anders te vergelijken, zeker als je de groente op het allerlaatst, als een soort verzorgd naspel, nog even verwent met een vleugje vers geraspte nootmuskaat. Zo klaargekomen wordt knolraap in je mond een regelrechte culinari-sensatie en dat drapeer ik dan ook met zorg in een mooi rond kleddertje, links op mijn bord.”  Sara praat niet alleen met haar mond, haar hele gezicht straalt van geil genot en met de slanke handen doet ze elegant voor hoe de knolraap op het denkbeeldige bord wordt gelegd.
“Dat vergt fingerspitzengefühl, mevrouw Weltevree. Plus voldoende artistiek inzicht want het oog wil ook wat. Bij dat zogenaamde ‘varkensvoer’ hoort uiteraard wel een echt hogeschool gekookte aardappel. Een vastkoker, wel te verstaan,” fluistert ze glimlachend met een ondeugende wijsvinger. “Zo één van gemiddelde grootte, die je in gelijkmatige plakjes kunt snijden zonder dat hij verkruimelt onder je mes. Die beetgare hete pieper vlij ik in een waaiertje naast de dampende knol en daar hoort dan, als kers op de taart, een smeuïg scheutje pittige bruine jus overheen. Geen chemische nepjus, aangemaakt met zo’n makkelijk poedertje uit een Maggipotje. Dat is net een goedkoop klef glijmiddel. Daar knap ik meteen van af en instantjus van Honig is helemaal uit den boze. Die is erg onderhevig aan het klontersyndroom. Nee, die gauwklaarjustjes zijn in de sensuele keuken taboe." 

Ik vertel haar dat mijn jus inderdaad vaak mislukt, soms niet verder komt dan een bleke smakeloze botersaus en ze schudt haar hoofd alsof ze daaruit opmaakt dat mijn seksleven is opgedroogd en aan slappe saaiheid ten onder is gegaan.
“Je gebruikt het braadvet van speklapjes of gehaktballen, maar pas op! Als je daar uitjes in hebt gesnipperd brandt je vet snel aan. Je krijgt echt heerlijke jus van verse worst omdat je die tijdens het bakken af en toe inprikt. Mij komt het speeksel vanzelf al in de mond als er een straaltje sap uit zo’n lekkere bruinende jongen springt. Met een mooi opgewonden boogje... sisstsss. Dat brengt de jus pas echt goed op smaak. Zodra de worst een korstje heeft leg je hem op een schaal, verhit je het braadvocht goed en blust het enkel af met wat water zodat het bruin aan de rand van de koekenpan er makkelijk doorheen te roeren is. Mjammie. Schenk of schep dat diepbruine glanzende goedje voorzichtig over die prachtige dampende waaier van nog net vochtig glimmende zachtgele aardappel. Voorkom dat de saus over de matglanzende pastelkleurige knolraap druipt en ik ben met een natte vinger te lijmen. Daar lik ik mijn vingers al bij af voordat ik er een hap van heb geproefd, maarrrrr... “

Ik bestel voor ons alle twee een groot glas droge witte wijn en Sara krijgt terwijl we daarop wachten een dromerige blik in de ogen.

Het toppunt van genot

als een geschenk van God

komt uit het kippenkot

warm maar ook koud

met het ontbijt vertrouwd

plus een klein snufje zout

leg een lepeltje langszij

dat is voor mij

het perfect gekookte ei

“Zie je Dora,” fluistert ze samenzwerend, “misschien geloof je me niet, maar voor mij is een ei wellicht het meest veelzijdige seksspeeltje dat bestaat. Goed geklopt maak je er een masker van voor in het haar dat er gaaf gezond van gaat glanzen en je kunt het als basis voor verf of lijm gebruiken terwijl je met de bast het vogelrijk een groot plezier doet.” Daar kijk ik toch van op, beken ik en nip voorzichtig van de zojuist gebrachte uitstekende huiswijn.
“Al lijkt het een afvalproduct, verkruimel de bast en het twinkelierende gevleugelde volkje werkt er spelenderwijs aardig wat kalk mee naar binnen,” legt Sara uit en krijgt meteen ook weer iets wulps. De ondeugende blik in haar ogen maakt me bijna aan het lachen.
“Nee, Dora, zonder dollen, mits met zorg klaar gemaakt, is de delicatesse die we bij het kippenhok uit het stro halen, naast smakelijk tevens een lust voor het oog. Niets is zo spannend als een ei en géén één is gelijk. Heb je er wel eens goed naar gekeken, gezien dat ieder ei zijn eigen kleurstelling heeft?” vraagt ze bloedserieus en ik moet bekennen dat ik zo’n ding nog nooit zo uitgebreid bestudeerde.
“Hoe donkerder het geel, hoe smakelijker het geheel. Althans, dat is mijn ervaring. Men kan trouwens al van een ei opgewonden raken als het nog rauw is.” Nu schiet ik echt in de lach. Al lijkt ze op het eerste gezicht een droge doos, die Sara is inderdaad een vreemde snuitster en het zal niet moeilijk worden om van dit interview een komisch en toch vroom Paasartikeltje te schrijven.
Je kunt een ei namelijk heel goed scheiden. Laat het sledderige slunzige transparante deel maar eens langzaam tussen je vingers door glijden. Als je er gevoelig voor bent ervaar je dan een sensationele prikkeling. Mij levert dat bij veel meer gevoelige lichaamsdelen een gezonde spanning op. Met een beetje goede wil, wat voorstellingsvermogen, kun je er de meest hoerige visioenen bij verzinnen terwijl die makkelijk meelopende emulsie de huid van je vingers beroert." Ze zucht.

"Veelzijdig, zeg ik. Wat je na de scheiding in de kom terugvindt is namelijk ook nog eens voor velerlei doeleinde geschikt en kan hard, zacht of als schuim worden genuttigd, ” fluistert ze voor zich heen.
“Klop het bijvoorbeeld, eh oh, in een beslist vetvrije schaal tot een sappig schuimige, ooho, jajaja, massa en voeg er al doende, oh jaha, langzaam, jaja, met een fijnzinnige dosering, beetje bij beetje, ohozohajaha, het fijne poedersuiker aan toe. Dat stabiliseert, volgens Rudolph van 24Kitchen, de luchtbelletjes.”

Ineens zwijgt Sara. Ze likt loom langs haar lippen en ik vermoed dat ze zojuist niet voor niets die slangachtige bewegingen maakte? Abrupt grijpt ze naar het koude glas en slaat een grote teug van de gekoelde wijn achterover. 

d4980ea007da50c21b80786615610b64_medium.Met de iets geloken oogleden lijkt ze op waarempel ineens opGreta Garbot in haar glorietijd en ze kijkt met een mysterieuze blik in de verte waar ik niets bijzonders ontdek, enkel winkelend publiek. Ze zwijgt en ik vraag me van alles af. Kan het zijn dat ik zojuist getuige ben geweest van? Nee, toch? In het openbaar?
Ik moet er ondanks mezelf breed om glimlachen en dank in gedachten onze hoofdredacteur voor deze opdracht. Ineens is Sara van Leer weer bij de les.
“Het schuim is stijf genoeg als je de kom op de kop kunt houden zonder dat de inhoud er uit loopt. Het sensueelste moment komt echter als je zo’n opwindende spuitzak er mee vult en er toefjes of ringen van door een boeiende spuitmond drukt. Op een met papier beklede bakplaat. Plomffff, plop, langzaam en beheerst, maar ook weer niet te sloom. Als een goed verzorgd naspel, zou je kunnen zeggen. Laat dat in een niet al te hete oven indrogen en men kan er knapperige zoete koekjes van serveren. Niet te verwarren met koekjes van eigen deeg, hahaha, want aan deze lekkernij komt geen meel of bloem te pas.”

Even denk ik dat Sara klaar is, niets meer over het ei te vertellen heeft en ik wil mijn memorecorder al uitzetten, bedenkend dat dit onderwerp met wat koddige aanpassingen geschikt is voor de Paaseditie, als de bejaarde Sara door gaat.
“Vermeng voor het bakken het geklopte eiwit met natuurlijke kleurstof groen of rood en je hebt een versnapering voor de Kerst, met een lintje hang je zelfs eetbare versiering in je boom." Sara komt nu pas echt goed op dreef? 
"Na je schuimkransjes heb je natuurlijk al die eierdooiers over. De dooier, wiens kleur in niets dooier is dan de warmste kleur geel uit de tube van een kunstenaar, is op zijn minst zo geil als het transparante deel van het ei. Dat diepe geel van een vers ei heeft zo’n hoog sensueel gehalte dat je, ook op een dag dat de hagel tegen je ramen raast, het gevoel krijgt dat de zon schijnt. Eigeel is uitermate geschikt voor advocaat. Of je kunt er persoonlijke mayonaise van produceren, die je op smaak maakt met bijvoorbeeld tuinkruiden, kerry of knoflook."  
Sara kijkt eens over het plein en constateert dat het voor een doordeweekse dag eigenlijk wel druk is. Nu ze door haar gespreksstof heen lijkt pak ik mijn notieblokje erbij om te vragen of ze als kind al deze uitgesproken gevoelens bij voedsel had en ik wilde ook weten of ze net zo lyrisch is over buitenlandse gerechten, maar het blokje kan weer weg: 

"Het simpele gekookte kippenei is wat mij betreft een ultiem toppunt van voedselporno. Indien op de juiste manier bereid kun je er een waarlijk culinair hoogtepunt aan beleven en met precies voldoende zout erbij vind ik het een feest van smaakgenot waarvan niet alleen mijn speekselklieren spontaan gaan lopen. Het is dan wel zaak dat je jezelf niet elke dag met die lekkernij verwent. Dan sluipt het gevaar van gewenning er in. Al te vaak goede seks maakt er immers ook maar een gewoonte van. Nee, alleen op zondagochtend bijvoorbeeld, als je de tijd neemt om uitgebreid te ontbijten. Besteed er bij het koken dan ook aandacht aan. Ik las iets over steenkolenpaardentaal. Dat maakt het naar mijn mening helemaal duidelijk. Men moet de moeite nemen om je in het ei te verdiepen, bereid zijn de grondbeginselen er van onder de knie te krijgen. Dat vergt oefening, durven te mislukken. Het koken, bakken of pocheren van een ei ziet er voor omstanders wellicht makkelijk uit, maar voordat je het optimale resultaat bereikt moet je er een studie van hebben gemaakt. Daarbij doet het er niets toe wat de bovenkant is: de puntige of de ronde kant. Leg een middelgroot ei in koud water en zet de kookwekker op tien minuten. Dan is het wit goed gestold, maar het geel nog zo vloebaar dat het druipt. Bij een kanjer moet er een extra minuutje kooktijd overheen en in Godsnaam, gebruik nooit zo'n groot plastic geval. Dat is echt een doodzonde." Onwillekeurig knik ik en vraag waarom iedereen dat dan toch een eierlepel noemt. Ze schokschoudert. 

"Cultuurbarbaren heb je overal. Pel het ei. Sla de kop er niet af met een mes, dat is zoiets als verkrachting! Gebruik ook beslist géén zilveren lepel want die wordt zwart en gaat naar zwavel smaken. Neem een klein metalen borrellepeltje, maak dat nat met je eigen spuug en doop dat in een zoutvaatje. Dan heb je de juiste dosering. Schuif een klein hapje eiwit plus eigeel op dat geprepareerde lepeltje en breng dat zeer bewust naar de mond. Liefs met gesloten ogen, opdat je er ten volle van geniet,” hijgt Sara. Ik schaam me voor de andere terrasgangers, die ook zien hoe Sara zich laat gaan en ze komt dan plotseling met haar gezicht heel dicht bij het mijne, kijkt me zo diep in de ogen dat ik moeite moet doen om haar niet weg te duwen. Tot ze ineens omschakelt, zakelijk en zelfverzekerd door praat.

“Het hoogtepunt uitstellen, dat is belangrijk. Noem je artikel maar het ei van Columbus, want het product uit de lenige kippenkont is te lang ondergewaardeerd. Het is een wonder der natuur. De bruine bast heeft, in tegenstelling tot een wit ei, precies de juiste kleur, waartegen het gestolde wit met uitgekiend contrast voldoende afsteekt om pornografisch smakelijk te ogen. Ik vind het opsnoepen van dat toonbeeld van perfectie zo’n traktatie dat je het kunt vergelijken met, vergeef me de wat natte metafoor, een potje zalig langdurige luie seks."

9e6b3a8222d7b941069358f1cddad3cd_medium.

Het is maar goed dat ik niets hoef op te schrijven, denk ik. Nu kan ik ongestoord de meest uiteenlopende uitdrukkingen op Sara's gezicht bestuderen, terwijl ze zichzelf denkbeeldig verlekkert. Zodra haar gepassioneerde verhaal tot een hoogtepunt komt, verschijnt een prachtige blos op haar wangen.
"Een perfect gekookt ei is als tijdloze Kamasutra seks met je vaste minnaar die alle kneepjes van de geile aanraking onder de knie heeft. Zo’n man die het geduld op kan brengen om al je zinnen te prikkelen zonder zich een breuk te hoeven zoeken naar de juiste erogene zones." Ik zweef als vanzelf even mee op haar verleidelijke stem en fluister spijtig: "Zo iemand pik je niet op tijdens één avondje uit, tenzij het een ongelooflijk fantastische toevalstreffer is."
Sara knikt overtuigd.
"Nee, zulk genot heb je niet met een eendagsvlieg tenzij je er voor betalen wilt. Mijn minnaar komt niet in een stinkende ouwelullenbar, waar verlepte overjarige tieners zich wanhopig om de nek slingeren van een monstrueuze lelijkerd omdat die vent toevallig iets aardigs weet te liegen over hun verlepte uiterlijk. Nee zo’n man moet je al vanaf je jeugd kennen. De mijne was eerst een jongen, die ik als jonge meid in de seksuele carriere al ver vooruit was. Hem heb ik na zijn eerste experimenten met andere op seks beluste leeftijdsgenoten, door de jaren heen, eerst in vriendschap en later binnen het probeersel van een relatie, zoveel over mijn vrouwelijke genot bijgebracht dat hij met mij meer wil dan zich makkelijk laten pijpen, of recht op en neer rampentampen. De mijne stapt niet voor het ontbijt alweer in de kleren de deur uit. Nee, voor mijn man kook ik met zorg en genot het allerbeste ei, want nou ja, de liefde gaat toch eenvoudig door de maag." zucht ze volkomen tevreden en maakt in één slok de rest van de wijn soldaat.

Foto van Greta: www.theperfectpleasure.com 

 

 

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Zo dan! Wat een lange sessie! ☺☺
Heerlijk, zinderend, sensueel. Bijzonder smakelijk dus. ☺
Gelezen
Waar haal je het vandaan! Heb gezworen nooit meer koolraap te eten na het verlaten van het nest, maar ging toch bijna overstag bij jouw beschrijving van deze 'lekkernij'!
Gelezen.
En dan zou ik nu ook wel eens dat vrome paas-artikeltje willen lezen dat na dit interview in de Culinaria verscheen :))
Met plezier gelezen.
Ik zal er eens naar kijken, haha...
Vind het een geweldige.
Dank je wel
ik krijg het er warm van en dit keer is het geen opvlieger :)
hahah, vijftig smaken worst