In de schoot geworpen

Door Willemijntje gepubliceerd op Friday 10 April 11:54

Het is al laat, wanneer in het licht van de koplampen eindelijk een hek opduikt. Heel flauw daarachter zijn de contouren van een groot huis zichtbaar, slechts één raam is nog verlicht.

Thomas toetst onder het schijnsel van de binnenverlichting vanaf een verfrommeld briefje een telefoonnummer in op zijn mobiel. Zijn vrouw Paula schuift ondertussen wat dichter naar hem toe.

‘Als er niet wordt opgenomen gaan we direct terug’ fluistert ze hem toe ‘Ik vind het eerlijk gezegd doodeng hier en zou...’ Paula kan haar zin niet afmaken, want Thomas heft zijn hand ter aanduiding dat zijn telefoontje beantwoord wordt.

Na een kort gesprek, waarin Thomas zich vooral excuseert voor de late aankomst, gaat er links van hen een aantal lampen aan en het jonge stel ontwaart nu pas de aanwezigheid van een poortwachters huisje. Een gedaante verlaat het huisje, verdwijnt even in de duisternis om enkele seconden later weer op te duiken in de koplampverlichting. De ene arm beschermend boven de ogen tegen het licht en in de hand van de ander een grote sleutel paraat, gaat het schuifelend richting hek.

Ze rijden door naar het grote huis, waar inmiddels iets meer vensters verlicht zijn. Thomas besluit om de auto dicht bij de voordeur te parkeren. Ze pakken hun tassen en nog voor ze de eerste trede van het bordes richting entree kunnen beroeren, zwaait de statige voordeur langzaam open.

Een huivering trekt over Paula’s rug, ze vertraagt haar pas en verschuilt zich half achter Thomas.

De begroeting is formeel en omdat het al erg laat is bijzonder kort. Voor ze het goed en wel beseffen zijn ze ingekwartierd en kruipen dodelijk vermoeid in bed.

Paula wordt gewekt door het zonlicht dat danst op haar gezicht, nog lui draait ze zich om en kruipt tegen Thomas aan. Enkele minuten later zorgt een ijselijke kreet ervoor, dat ze gelijktijdig overeind schieten en elkaar verschrikt aankijken.

‘Het is de pauw, die u hoort’ klinkt het toonloos.  De man die de woorden gesproken heeft  gaat vervolgens onverstoorbaar door met zijn bezigheden; het indekken van de ontbijttafel in de erker van het slaapverstrek.

6cf44ec7d87e7fe8b9b88e13ff8a8f97_medium.

Met een blos op haar wangen trekt Paula razendsnel de lakens tot onder haar kin over haar naakte bovenlichaam, grist naast zich de ochtendjas van de grond, wurmt zich er onder de lakens in, schiet als een haas naar de deur tegenover het bed, waar zich de badkamer bevindt en besluit daar niet eerder uit te komen, voordat die man weg is uit de slaapkamer.

Pas wanneer Thomas aangeeft, dat de kust veilig is, komt ze tevoorschijn om samen met hem te genieten van het vorstelijke ontbijt, opgediend in de erker van hun kamer vanwaar ze een prachtig uitzicht hebben over de landerijen.

Wanneer ze na het ontbijt de trap afdalen, worden ze tot hun verrassing opgewacht door een aantal mensen, die vrij formeel opgesteld staan onderaan de trap. Ze schudden als eerste de hand van butler Johan, de man die hen gisteravond heeft ontvangen en vanochtend het ontbijt heeft ingedekt. Vervolgens worden ze door Johan voorgesteld aan Sophia, de kokkin – een mollige oudere vrouw, met een open en hartelijk gezicht -  en de vaste hulpen in de huishouding, Maartje en Fransje – die beiden verlegen en onzeker naar de vloer staren.

‘Ik zal u voorgaan naar de bibliotheek, waar notaris van Swieten op u wacht’ klinkt het wederom toonloos uit Johan’s mond.

Zenuwachtig grijpt Paula de hand van Thomas. Een klein kneepje van zijn vingers is al voldoende om haar gerust te stellen en terwijl ze Johan volgen, blikt ze nieuwsgierig om zich heen.

Zodra Johan de deur van de bibliotheek opent om het stel binnen te laten, schiet notaris van Swieten uit zijn stoel en loopt met uitgestoken hand op hen toe.

‘Welkom, heel hartelijk welkom en neem plaats’ hij wijst daarbij op twee stoelen, die opgesteld staan voor een bureau in een hoek van de bibliotheek. Thomas en Paula nemen plaats en zelf gaat notaris van Swieten achter het bureau zitten en opent de dossiermap die voor hem ligt.

Hij schraapt zijn keel. ‘Ik heb hier voor mij alle documenten liggen die formeel nodig zijn en die, nadat ze voorzien zijn van uw handtekeningen, u beiden officieel eigenaar maakt van alle bezittingen van wijlen Margaretha Johanna van Stuijvenbergh.  Uit uw aanwezigheid hier vandaag, mag ik concluderen dat u positief staat tegenover de acceptatie van haar gehele erfenis. Echter alvorens over te gaan tot de feitelijk ondertekening, heb ik de opdracht u deze brief te overhandigen’.

Hij haalt een envelop uit de map en schuift die over het bureau naar het jonge stel. ‘Ik zal u nu even alleen laten, zodat u op uw gemak kennis kunt nemen van de inhoud van dit schrijven’.

Terwijl hij de ruimte verlaat, kijken Thomas en Paula een ogenblik van de envelop naar elkaar. Dan pakt Thomas de brief en maakt hem voorzichtig open.

 

Beste Thomas en Paula,

Wanneer jullie dit lezen, ben ik dood en begraven. Mochten jullie het idee hebben, dat wij op enige wijze met elkaar verwant waren en ik jullie derhalve bij testament als erfgenamen heb aangewezen, dan kun je die gedachten gelijk laten varen. Een uitgebreide speurtocht van een gespecialiseerd team, heeft reeds enige jaren geleden tot de conclusie geleid, dat er zich nergens op deze aardbol nog een familielid of verre verwant van mij bevind.

Na mijn dood, zouden mijn bezittingen derhalve komen te vervallen aan De Staat. Met de gedachten, dat mijn vier trouwe personeelsleden, die al tientallen jaren bij me in huis wonen, dan een zeer ongewisse toekomst te wachten staat, kon ik niet klaar komen.

Vorig jaar heb ik een gespecialiseerd bedrijf opdracht gegeven een jonge koppel te zoeken, met de vaardigheid om een landgoed te kunnen besturen . De keuze als waardige opvolgers en erfgenamen viel uiteindelijk op jullie.

Overdracht van mijn aardse bezittingen kan echter alléén plaatsvinden onder voorwaarde, dat Johan, Sophia, Maartje en Fransje -  al dan niet dienstbaar  – desgewenst tot hun dood op het landgoed kunnen verblijven. De financiële gevolgen van deze voorwaarde is geheel afgedekt middels een Trust.

Ik verwacht, dat jullie je kunnen verenigen in deze uitdrukkelijke wens!

 

Hoogachtend,

 

Margaretha Johanna van Stuijvenberg

Reacties (22) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Sweet, erg interessant!
Dank je
Leuk, erven van een compleet onbekende!
Weet niet zeker of dat ook echt kan/mag in Nederland, maar denk het wel zolang er maar successierechten e.d. betaald worden..
Lijkt me best leuk zo'n erfenis. In een verhaal kan alles ;)
Mooi geschreven
leuk verhaal
Gelezen en beoordeeld
Waarvoor dank
Weer een heel nieuwe insteek. Goed verwerkt en makkelijk leesbaar
Maar... alweer pas tot op bijna de laatste minuut af. Pfff ik bleef van mijn toetsenbord naar de klok kijken en weer terug met zo'n narrig stemmetje in mijn achterhoofd 'ja haalt het niet, je haalt het niet...
Gelezen.
ook met dank