Zonder begeleiding kom ik niet vooruit

Door Liza Poeze gepubliceerd op Thursday 09 April 00:05

Hoi, ik ben Liza Poeze (18) en ik heb een vorm van Autisme namelijk PDD-NOS. In mijn dagelijks leven ondervind ik hier veel belemmeringen in, die UWV blijkbaar niet ziet of in wilt zien. Autisme is niet te genezen, wel het onbegrip. Daarom heb ik ook een eigen Blog waarin ik zelf mijn ervaringen deel met hoe Autisme zich bij mij in mijn leven speelt. Toch wil ik dit ook met de mensen die hier op Plazilla zitten delen. Mijn blog heet www.ikbenliza.nl

Zonder begeleiding kom ik niet vooruit

Zonder Niels (mijn vriend) wist ik niet waar ik nu zou zijn, waarschijnlijk zat ik dan opnieuw met een depressie thuis.

Vorig jaar werd ik 18 jaar en kreeg ik dus geen kinderbijslag meer, ik was er helemaal kapot van en was helemaal niet blij dat ik 18 jaar werd, het gaf alleen maar meer stress met zich mee want je bent volgens de wet Volwassen. Ik moest ineens alles zelf gaan betalen, van wiens geld dan?. Toen hoorde ik van groepsgenoten die bij mij in de groep zaten van de dagbehandeling die ik toen volgde, dat er een Wajong uitkering bestond. Ik snapte er weinig vanaf maar het kwam erop neer dat je dan geld krijgt van het UWV voor je handicap/beperking als je niet kunt werken.

 

Uiteindelijk had ik er recht op om zo'n Wajong uitkering te ontvangen omdat ik in die tijd niet kon gaan werken want ik was intensief bezig met mijzelf te ontdekken, wie ik ben met Autisme en het te accepteren enz. Op grond daarvan werd het goedgekeurd. Na 9 maanden bij Kinnik te hebben gezeten beëindigde ik de Dagbehandeling, omdat ik vond dat ik er nu wel klaar voor was om aan iets nieuws te beginnen. Je kan tenslotte niet heel je leven bij Kinnik blijven. De einddata was bij Kinnik ook niet duidelijk inzicht, en ik kon er op het laatst niet meer tegen. Ik ging ook naar het Speciaal Onderwijs van Kinnik zelf "Kinnik Onderwijs" kun je zien als een soortvan basisschool alleen werkte je op je eigen niveau in de boeken.

 

Ik had gewoon op het laatst ook gewoon het gevoel dat ik zo niet vooruit kwam. Het was gewoon heel erg saai, ik voelde me zo niet nuttig. Het werd tijd voor een nieuwe uitdaging. Ik wist toen al dat school niets is voor later nog, te veel regeltjes en theorie waar je uiteindelijk geen zak aan hebt omdat je je beroep toch moet uitoefenen in de praktijk later en je weet ook nog geen eens wat voor je beroep je wilt doen later. Stel je hebt duidelijk een beroep voor ogen waarbij je al weet dat je een goed denkvermogen moet hebben en gebruiken, ja dan weetje dat je theorie wel eerst nodig zal gaan hebben wil je verder komen. Marja, een bakker bij wijze van doet alles met zijn handen daar heb je niet heel erg de hersens voor nodig, je leert het beroep in de praktijk. Zo is dat met zoveel beroepen. Ik heb gewoon weinig concentratie voor vakken, wiskunde/rekenen en dat is dan weer verplicht op school. Rekenen is ontzettend vermoeiend. Ik ben daar echt heel erg slecht in, ik word hartstikke moe van al dat denken en uitrekenen van wat welk sommetje het antwoord van is. 

Ik had voor mijn gevoel genoeg geleerd bij Kinnik, genoeg kennis op gedaan over ik en mijn beperking mijn talenten en moeilijkheden. Mijn eigen gebruiksaanwijzing was klaar. Ik wilde na Kinnik graag met het UWV gaan bemiddelen naar werk door een Jobcoach. Ik woon in Friesland en daar waren geen banen voor mij die ik interessant vond om uit te oefenen, kort gezegd er was ook niets in Friesland qua banen. Ik wil zelf namelijk heel erg graag in een winkel gaan werken. 

Toen ik eenmaal stopte met de dagbehandeling moest ik door het UWV weer opnieuw worden herkeurd, dat deed de verzekeringsarts van het UWV. In dat gesprek werd ook duidelijk dat het niet handig was om met veel mensen te gaan werken vanwege te veel prikkels, ik raak snel overprikkeld namelijk. Ik heb mij er wel bij neergelegd maar nu later denk ik toch van Ik heb het nog geen eens geprobeerd of echt ondervonden of het daadwerkelijk zoveel prikkels oplevert. Ik weet van mijzelf dat ik niet te veel met klanten moet in contact komen maar ik richt mij ook liever op de spullen. Bijvoorbeeld, ik zou in een Kruidvat filiaal gaan werken, dan ga ik natuurlijk voor Voelploegmedewerkster inplaatsvan Verkoopmedewerkster. Ik wil heel graag werken, ben daar ook wel voor gemotiveerd. Alleen niet voor wat UWV mij voor banen aanbied om te gaan doen. Je moet het leuk vinden en er ook energie van krijgen om het ook daadwerkelijk lang vol te kunnen houden. 

Ik heb nog geen eens goed gewerkt en nu willen ze mijn uitkering van mij afpakken, alsof ik genezen ben verklaard van mijn Autisme. Ik zal altijd beperkingen van mijn Autisme ondervinden, Autisme is ook niet te genezen. Ik kan bijv. maar 4 á 5 uur werken aan omdat ik dan anders oververmoeid raak als ik langer zou gaan werken, dat heeft UWV ook zelf vastgesteld. Ik heb begeleiding nodig om ook aan een baan te komen. Ik weet zelf ook niet hoe ik het moet aanpakken. Werkgevers zijn niet gemakkelijk om een Wajonger zomaar een baan te geven, ook omdat ze er niets van begrijpen. In hen hoofd denken ze vast groots met allemaal problemen, alsof wij probleem mensen zijn. Terwijl in mijn geval, als ik ergens ga werken ik alleen structuur en duidelijkheid nodig heb. Zoals via een rooster werken met de taken die ik die dag moet verrichten, als die taken niet veranderen dan ken ik het rooster uiteindelijk wel uit mijn hoofd en gaan de dingen ook beter vanzelf. Zonder dat weet ik niet wat ik moet doen, iemand anders zonder Autisme ziet het wat er moet gebeuren. Daarnaast is mijn tempo niet zoals die van andere mensen zonder Autisme, en dat frustreert mij nog het meest.  

Ik noem 2 voorbeelden, dit is echt gebeurd toen ik nog niets wist over mijn Autisme.

Ik was 15 á 16 jaar en werkte in de zomervakantie als kamermeisje in een hotel, de eerste dag dat ik er was kreeg ik hulp van een mevrouw die ook van mijn komst afwist. Zij werkte er zelf ook al heel lang en die probeerde mij wat in te werken. Dit ging op zich wel goed, ze had mij ook niets kwalijk kunnen nemen aangezien het ook nog de eerste keer was dat ik als kamermeisje ging werken.

(ik was er niet elke dag, ik werd hooguit 1x in de week ingeroosterd maar)

De tweede keer dat ik er was waren de toen nog collega's van mij, niet echt op de hoogte denk ik dat er een nieuw meisje bij kwam (ik dus). Zij wisten wel meteen dat ik nieuw was, ze zaten er nou niet bepaald op te springen dat er een nieuw meisje bij kwam leek het wel. Ze deden net alsof ik het allemaal wel uit mijzelf kon in zien wat er allemaal moest gebeuren. Terwijl ik continu vroeg aan ze van "Wat moet ik nu dan doen?" en ze zagen dat mijn werk tempo niet hoog was waar ze zich snel aan begonnen te irriteren. We waren met zijn drieën. Ik weet nog heel goed dat eentje zei "Zo zijn we morgen nog niet klaar" zuchtend en geïrriteerd. In een hotel moet alles op snelheid. Ik probeerde wel mijn best te doen en het snel te doen alleen ik wil dingen ook niet bij wijze van afraffelen. Bijvoorbeeld stofzuigen doe je niet even paar keer heen en weer en klaar, bij hen leek dit wel zo. Ik vind dat je het wel goed moet schoonmaken. Ik kon duidelijk horen dat er werd geroddeld over mijn werkhouding enzovoort. Het was echt ontzettend naar. Uiteindelijk zijn ze nog na de tijd een gesprek met mij aan gegaan met dat ik beter mijn best moest gaan doen, toen brak ik. Ik was zo moe al en duizelig want alle kamers leken ook zo erg op elkaar. Ik had ook voor mijn doen lang gewerkt 6 á 7 uren. Mijn collega's wouden mij nog 1 kans geven maar eigenlijk was ik er al meteen klaar mee, alleen zei ik "ja". Ik ben uiteindelijk niet meer komen op dagen en werd ontslagen. 

Je kunt die mensen ook niet de schuld geven alleen het is wel moeilijk want zo heb ik ook eens bij de Etos stage gelopen van 9 tot 6, wat gewoon echt te lang voor mij is. Eindeloos door gaan met dezelfde taak. Ik mocht nog niet achter de kassa werken want daar was ik toen nog te jong voor, heel soms had ik een andere taak zoals cadeautjes alvast leren inpakken maar zelfs de manier waarop de cadeautjes moesten worden ingepakt kon ik niet meer volgen. Hoe vaak ze het ook voor deden. Ik huilde toen ik in de winkel stond, ik schaamde mij kapot. Het ging ook niet omdat ik toen al lang overprikkeld was, denk ik nu achteraf. Ik moest die cadeautjes inpakken bijna tegen sluitingstijd en als je dan al vanaf 9 uur 's ochtends aan het werk bent.

Mijn voeten waren kapot van al dat staan, het was buiten prachtig weer mensen liepen in zomer kleding en ik had een uniform aan van de Etos waarin het bloed heet is. Ik had nou niet het idee dat ik veel uit die stage leerde, ook al was ik er maar 3 dagen geweest en moest ik 2 weken wat echt niet ging. Ik ben stiekem in de pauze namelijk weggelopen. Daarbij eindigde ook deze stage voor mij, met een onvoldoende en een mentor en stage begeleider die niet bepaald blij waren, met veel onbegrip toen ik eiste dat ik minder uren wilde gaan stage lopen bij de Etos. Bij een stage van het VMBO was het verplicht blijkbaar om precies zo te gaan werken zoals de mensen bij de Etos het doen, zien hoe het er echt aan toe gaat. Ik mocht geen minder uren. Het enige wat ik heb geleerd is dat ik absoluut nooit maar dan ook echt nooit van mijn leven werkdagen ga vol houden van 9 tot 6. Als dat een verplichting zou zijn geweest, zou ik nu echt een einde willen maken aan mijn leven. Gelukkig is het ook geen verplichting. 

Nu ik dit allemaal schrijf en hier weer aan terug denk kan ik wel boos worden dat mijn diagnose niet gewoon eerder kwam. Aan de ene kant vind ik het echt bijzonder dat ik het heb uitgehouden op het VMBO. Zoals je misschien hebt gelezen uit mijn "Persoonlijke verhaal" maar goed, het is gebeurd je kan er helaas niets meer aan veranderen. Of het terug draaien.

Ik wijk nu helemaal af van het onderwerp van wat ik wilde gaan schrijven. Het komt er op neer, ik heb begeleiding nodig. Als ik Niels niet had, had ik nu ook niet een bezwaar tegen UWV ingediend. Was ik uiteindelijk opnieuw depressief geworden, het is toch niet de bedoeling dat ik weer een terugval zal gaan krijgen bij Kinnik?!!!! en ik weer helemaal bij af ben bij Kinnik!? En dan heb ik zeker wel weer recht weer op een Wajong!?. Ik snap weinig van dit wereldje, ik ben dan ook heel blij dat mijn vriend mij hierin zo goed steunt en mij begeleiding hierin kan geven. Mijn eigen ouders zouden ook niet weten wat ze hier mee aan zouden moeten? Ik heb een moeder die er weinig tot niets van snapt en een vader die mij ook niet kan helpen hier mee, aangezien hij internationaal vrachtwagenchauffeur is en alleen weekenden thuis is. Ook al weet hij er wel iets meer vanaf dan mijn moeder. 

Mijn vriend helpt mij ook met dit onder de aandacht te brengen in de media. Ik vind mijzelf niet echt bepaald een goeie opinie schrijver nogmaals ik snap niets van dat wereldje ook af, hij wel gelukkig. Hij heeft mij dan ook geholpen met alles, hij geeft mij op dit moment begeleiding die ik nodig heb nu in deze periode om het onrecht te bewijzen. Hij weet ook goed opinie's te schrijven. Als je mijn vriend zijn opinie's wilt lezen over Autisme, Google dan eens Niels Aussems hij staat namelijk veel in verschillende media. Mocht je dat interessant ook vinden. Als je mijn vorige blogartikel leest "UWV ontkent Autisme", kom je uit bij het krant artikel daar staat de link namelijk in.

Dit is mijn manier van schrijven, ik hoop dat je overzicht nog een beetje hebt want ik kan erg verwarrend schrijven misschien, en dat je deze informatie over mij weer interessant vond misschien of je ergens in herkent.

Liefs Liza 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.