Ouders in scheiding

Door Liesss gepubliceerd op Wednesday 08 April 16:55

Scheiden is zo'n typisch fenomeen dat je eerst zelf moet meemaken, voordat je medeleven kunt tonen naar mensen die zich in een situatie van scheiding bevinden.  Indien je nog nooit een scheiding hebt meegemaakt kun je op zijn laatst begrip tonen: 'Gottegot wat een eikel is dat, ik zou hem snel verlaten', of iets in die richting.  Daarnaast kun je natuurlijk begrip hebben voor het feit dat bijvoorbeeld een vriendin van je bang is om hem te verlaten: je ziet hetzelf ook echt niet meer voor je om weer alleen door het leven te gaan, daarvoor ben je nu al te lang gesetteld.  

Ik kan me nog goed herinneren dat een meisje op de basisschool vertelde dat haar ouders gingen scheiden.  Het enige wat ik toen als twaalfjarig meisje dacht was: ''hmm het liefst wil je natuurlijk dat je ouders bij elkaar blijven, maar aan scheiding zitten best veel voordelen: je hebt gelukkig nog wel steeds beide ouders; je krijgt twee slaapkamers en wie weet krijgen je ouders wel een leuke nieuwe vriend/vriendin, met wie jij ook leuke dingen kunt ondernemen!'' Een jaar later werd mijn hele beeld totaal getransformeerd. Ik kwam erachter dat het echt rot is om mee te maken. 
Mijn ouders hebben zelf een jaar of vier/vijf in scheiding gelegen. Ze zijn alsnog steeds bij elkaar.  Vanuit mijn perspectief als kind wil ik mijn ervaring met jullie delen, omdat het soms wordt vergeten hoe rot het als kind is om zo'n proces van scheiding mee te maken. 

Ik zal het oppervlakkig proberen te houden, want ik geloof dat niemand gelukkig wordt van dit oprakelen. Ik was 13 jaar toen mijn moeder op het werk iemand ontmoette, die ze blijkbaar leuker vond dan mijn vader.  Er volgden veel ruzies thuis en de sfeer was om te snijden.  Mijn ouders waren veel met elkaar bezig, eigenlijk alleen maar. Als mijn moeder even ging tanken, reed mijn vader er al met zijn auto achteraan om te checken of dit waar was. 'S avonds kon ik niet slapen. Ik was bang dat mijn ouders ruzie zouden maken, dat deden ze namelijk vaak ' s avonds. Ik kreeg dan zo'n naar gevoel in mijn buik als ze ruzie aan het maken waren. Ik begreep ineens waar het spreekwoord 'Een knoop in je maag hebben' vandaan kwam. Ik besloot dan ook pas te gaan slapen als mijn ouders in bed lagen. Stel ze kregen ruzie dan kon ik als een soort mediator ingrijpen. Zo trof ik 's nachts een keer mijn ouders half vechtend beneden aan. Ik denk dat ik nog nooit zo hard heb geschreeuwd om te vragen of ze wilden stoppen.  Ik weet nog die keer dat mijn moeder 's nachts met de auto ging rijden, maar ze was zo ontzettend boos, dat ik ervan overtuigd was dat ze zichzelf wat aan zou gaan doen. Ik ben toen in de pyjama de straat opgerend om haar tegen te houden. Natuurlijk kon ik niet hard genoeg rennen... en ik was zo blij dat ze een halfuur later weer terug kwam. Toch wilde ik niet dat ze uit elkaar gingen. Ik bleef hopen dat het goed kwam.  Daarna is mijn moeder een tijdje uit huis gegaan, om te kijken hoe dat ging. In het weekend kwam ze nog naar huis. Ik merkte dat het beter ging. Er was een weekend dat ze niet thuis kwam, ze zei dat ze ziek was. Mijn vader had bedacht om naar haar toe te gaan, omdat we haar anders twee weken niet zouden zien. Bij haar huis aangekomen, bleek ze helemaal niet thuis te zijn.  Papa was woedend. Ik was alleen teleurgesteld, teleurgesteld in het feit dat ze liever bij die andere vent was, dan bij ons.  Die teleurstelling drukte ik uit in opstandigheid en boosheid. Ik was zo teleurgesteld en verdrietig dat ik mama alles kwalijk nam en niet meer normaal met haar kon communiceren. Ik weigerde naar haar nieuwe appartement te gaan, toen ze tijdelijk in een ander nieuw appartement ging wonen.  Dit heeft zich ongeveer 5 jaar lang zo afgespeeld, soms lagen daar ineens weer die scheidingspapieren op tafel, maar ze konden ook gemakkelijk een halfjaar in de kast blijven liggen.

Nu zo'n 7 jaar later zijn ze nog steeds bij elkaar. Ik en mijn moeder hebben door deze situatie geen goede band meer.  Ik neem het haar ergens nog steeds kwalijk en heb het nog niet goed verwerkt. Dit merk ik omdat ik gewoon vaak boos op haar ben, zonder dat ze ook maar iets verkeerds doet. Papa vertrouw ik ook niet meer. Ik weet dat hij ook een poosje bezig is geweest met andere vrouwen, wat en hoe precies weet ik niet. Ik denk meer uit wraak naar mijn moeder toe.  En wat ik nog het meest vervelende vind is dat ik al die tijd vanaf mijn dertiende geen aandacht meer kreeg. Nu achteraf gezien ben ik daar wel erg teleurgesteld in en heb ik hier ook wel last van.  Mijn ouders zijn uiteindelijk bij elkaar omdat ze niet zonder elkaar kunnen. Bang om alleen te zijn en bang voor die onzekere toekomst. Begrip kan ik opbrengen dat je na zo'n lange tijd bang bent om er alleen voor te staan. Toch weet ik dat het beter was geweest als mijn ouders uit elkaar waren gegaan. Ik denk dat ze gelukkig waren geworden dan dat ze nu zijn. Ook zijn mijn ouders ongeveer al hun vrienden kwijtgeraakt, juist omdat ze zo lang met elkaar bezig waren en met niks en niemand anders. 

Ik vind het jammer dat ik zo'n band heb met mijn ouders. Ik merk dat ik het mijn beide ouders nog erg kwalijk neem dat ze er vanaf mijn dertiende niet echt meer voor me waren en ik veel zelf moest doen. Zelfs toen ik op mijn dertiende en veertiende een periode werd gepest, waren ze er niet voor me.  Nu ik dat aangeef dat ik dat wel heb gemist, begrijpen ze niet dat ik het fijn vind als ze interesse in mij tonen. Interesse in hoe het gaat, of ik dingen leuk vind of ik wel gelukkig ben, want eigenlijk zijn ze nog steeds veel met zijn tweeën bezig en gaat het nog lang niet altijd goed. Ik merk gewoon dat ze niet heel gelukkig zijn, ook al beweren ze van wel.  Inmiddels woon ik bijna een jaar op kamers en vind ik het wel echt heerlijk om een eigen plekje te hebben. Ik merk dat ik daar wel aan toe was na de afgelopen jaren..  

Ik hoop gewoon dat ik over een paar jaar alsnog een goede band krijg met mijn ouders. En als tip wil ik geven aan mensen die in scheiding liggen: beslis zo snel mogelijk of het vertrouwen er nog is in elkaar en de wil om verder te strijden voor je relatie of huwelijk. Ik denk dat het beter is uit elkaar te gaan en zonder te veel mensen hebben gekwetst weer opnieuw je leven kunt opbouwen, dan dat je het iedere keer opnieuw probeert. Het spijt me wel dat dit artikel redelijk deprimerend is geworden. Als positief punt aan dit alles heb ik wel geleerd dat ik ontzettend veel waarde hecht aan mn lieve vriendinnetjes en andere lieve mensen om me heen! Juist door dit soort moeilijke situaties leer je dit inzien! 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ja, het is verschrikkelijk als een kind dit moet mee maken, mijn dochter ontdekte notabene dat haar vader vreemd ging als ik op school was, dan zat hij lief aan de telefoon te doen tegen zijn liefje.
Dank je voor het lezen.

Wow dat lijkt me ook een verschrikkelijk nare situatie...
En ik weet dat er soms niks gedaan kan worden aan gevoelens, maar oprechtheid zou al een hoop goed maken!
Heel knap geschreven. Ja, soms is het beter om elkaar te laten gaan, zodat je weer een nieuw leven kunt oppakken. Mij is het in ieder geval gelukt. Het heeft me een sterker en leuker mens gemaakt!