De bedrieger bedrogen

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 07 April 12:19

De begrafenis was simpel en smaakvol

Er kwam geen grote horde treurenden op af want oom Wout was op leeftijd en de laatste van het gezin met vier broers. Natuurlijk stond Astrid er als enige directe familie bedroefd bij stil dat het laatste stukje familieband onder de grond verdween toen de kist met oom Wout in de diepte zakte. 

Haar zus Petra en aanhang schitterde door afwezigheid, wat een hele opluchting was. De reden om haar enige zus uit haar leven te weren, had zij voor haar oom, de oudste broer van haar vader, altijd verzwegen. "Treur er niet om oom. Pé zou van uw begrafenis, opgestookt door de hebzuchtige zwager, beslist een smerige vertoning hebben gemaakt," fluisterde Astrid toen ze alle condoleances in ontvangst had genomen en het kerkhof verliet. Dat venijnige circus heeft u zeker niet verdiend, lieve oom Wout, goede reis en wellicht ooit tot ziens. 

Astrid heeft als jongste Petra’s streken nooit aan de grote klok gehangen. Uit coulance met haar ouders. Zij zouden het vreselijk vinden als uitkwam hoe doortrapt hun oudste dochter was. Al die jaren tot hun beider dood heeft ze geduld gehad in de hoop dat de verhoudingen zouden veranderen na de dood van hun moeder. Diep van binnen wist ze wel dat ze op deze manier zelf de illusie in stand hield niet alleen op de wereld te zijn, maar haar hoop is op een gigantische deceptie uitgelopen. Petra en Wim bleven haar in een kwaad daglicht zetten en Astrid trok de grens toen haar zus haar op slinkse wijze een aardig bedrag van de erfenis van hun moeder probeerde af te troggelen. Eerst stak ze daar keurig bedeesd een stokje voor en daarna schreef zij die nette, maar niet mis te verstane, brief waarmee zij hen uit haar leven stootte. Inmiddels is dat vijf jaar geleden en het leven is sindsdien redelijke probleemloos geweest. Astrid heeft Petra's gezin geen moment gemist. Ze weet dat nu, na het overlijden van de laatst levende oom, de familaire kous definitief af is en heeft zich in de dagen na de begrafenis definitief met dat idee verzoend. 

4c8b3b78768f61dbd2ad14c4e5a18d61_medium.Tot die maandagochtend de postbode aanbelt terwijl ze de jas al aan heeft om naar haar werk te gaan. Zij moet voor ontvangst tekenen. Tijd om de brief of het pakje te openen is er niet en ’s avonds, na een veel te drukke werkdag, is ze de post totaal vergeten. Pas na het eten ziet ze de stukken op de bank liggen en maakt ze open. Een memorecorder plus een duur ogend kompas? Hoewel ze de bijbehorende papieren drie keer doorleest kan ze de bedoeling ervan niet zonder hoofdschudden tot zich nemen. Ze is blij dat ze Petra met haar negatieve gekonkel niet meer zag, Astrid is niet haatdragend, maar deze ontwikkeling valt haar toch heel erg tegen. Ze heeft altijd gedacht dat oom Wout zijn nicht beter kende, maar nu zet hij haar onverwacht voor dit onmogelijk dilemma? “Wat een gedoe,” mompelt ze en smijt de officiële documenten van Norariskantoor Kaalslag en Donders boos op de bank om abrupt op te staan en koffie te zetten. Verdorie, zie je wel, er zijn te lang geen problemen geweest… Wat heeft Oom Wout bezield? Kennelijk had hij nooit vrede met het uiteenvallen van de familie? Probeert hij nu over zijn eigen dood heen te herstellen wat ik de beste oplossing vond? Zuchtend schept ze twee maatlepeltjes koffie in de filter en zet het miniapparaatje aan. Heeft Pé u een raar verhaal op de mouw gespeld over de reden van hun verbanning want aan eerlijkheid heeft ze een broertje dood? In tegenstelling tot mij aast zij wel op geld.

23165de47e6b52c3615aec5b82e3a134_medium.

Ik vertik het. Sorry oom Wout, u was mijn lievelingsoom, maar… ik laat me niet door u manipuleren, denkt ze als de twee zoetjes in het zwarte dampende vocht plonsen.
Ze nipt eerst op haar gemak van de hete sterke koffie en pakt dan de bundel papieren opnieuw op.
De eerste documenten handelen over de officiële gang van zaken in verband met de erfenis en in het laatste formulier komt het pakje ter sprake dat er bij is bezorgd:


“Hieruit kunt u een beeld krijgen welke voorwaarden uw oom stelt teneinde over uw erfdeel te kunnen beschikken.”
Eindelijk zet ze de memorecorder aan. De stem van oom Wout bezorgt haar kippenvel, maar al snel klopt haar hart als een razende. Midden in zijn relaas drukt ze het apparaatje uit.
“Bent u nou helemaal mal? Nooit van mijn leven,” roept ze verontwaardigd als de telefoon gaat en zij, geheel tegen haar gewoonte, opgefokt opneemt.
“Astrid ten Boekhorst hier,” sneert ze opgewonden, maar het blijft stil op de lijn.
“Wie je ook bent, ik heb géén zin in rotgeintjes.”

“Hallo zusje,” snijdt glashelder Petra’s schelle stem door haar gehoorgang alsof ze elkaar gisteren nog zagen en even kijkt Astrid verbaasd naar de telefoon waardoor Petra gespeeld suikerzoet vraagt: “Heb jij ook een pakketje gekregen?” Zonder erbij na te denken roept Astrid: ”Dat gaat jou niks aan.”
“Ik dacht het toch wel, lieverd, want anders kun jij naar je geld fluiten, haha.”
“Dat zal mij een zorg zijn, ik heb het niet nodig en doe hier niet aan mee.”
”Haha, we moeten elkaar toch zien, zusje,” fleemt Petra zelfverzekerd maar Astrid schudt woedend haar hoofd, wat haar zus uiteraard niet kan zien.
“Geen denken aan. Ik ben niet van plan te komen,” sist ze zeer onderkoeld en wil ophangen als Petra’s heksenlach haar méér dan woedend maakt.
“Petra, jij bent de geldwolf, ik niet! Jij hebt nooit genoeg en het maakt je niets uit welke rotstreken jij ervoor moet uithalen. Geen haar op mijn hoofd die vanwege deze erfenis ineens iets met jullie te maken wil hebben, ” blijft ze gedecideerd en hangt op. Dan pas zet ze de memorecorder opnieuw aan.
“De opdracht is met Notaris Kaalslag uitgedacht en zal door hem aan jou en je zus worden uitgelegd. Hij zal tevens beoordelen of de proef geslaagd is. Pas daarna zal hij de hoogte van het kapitaal en de verdeling van de goederen meedelen. De eerste stap is dan ook om in gezamenlijk overleg tot een afspraak bij de notaris te komen.” Astrid springt kwaad van de bank, grist haar kopje van tafel om het nogmaals te vullen. "Nee, ik doe het niet!" roept ze vastbesloten tegen de muur.

Terwijl Astrid zich de volgende avond met een boek op de bank nestelt, om die stomme streek van oom Wout te vergeten, gaat de deurbel en mokkend loopt ze door de lange gang. In het kijkgaatje ziet ze dat het niet om een collecte gaat. Petra’s vertekende hoofd draait voor het spionnetje en ze staat alleen op de stoep. Het ontlokt haar een diepe zucht. In die flitsende seconde besluit ze de deur op een kier te openen om te zeggen dat ze op moet krassen, maar Petra zet meteen gehaaid haar schoen tussen de deur en het kozijn.
“Astrid, laat me er in ieder geval even in, ” smeekt ze haar jongere zusje en aangezien Astrid helemaal geen zin heeft in burengerucht, laat ze haar toch binnen.
“Je hoeft niet te proberen om me op andere gedachten te brengen, want...” bromt ze als ze door de gang naar de woonkamer loopt. Petra volgt haar zwijgend, wat Astrid toch bevreemdt. Midden in de woonkamer draait ze zich om en ziet dat de tranen over het doorgaans keiharde gezicht van haar zus biggelen.
“Nee, je hoeft het ook niet op de zielige toer te proberen,” blijft Astrid onbewogen, “want ik heb jou met je doortrapte streken niet voor niets verbannen.” Petra blijft echter ontroostbaar. “Je weet helemaal niet wat er de laatste jaren allemaal is gebeurd,” snottert de oudste en uiteindelijk belanden ze toch samen op de bank. Astrid kon nooit tegen verdriet en ook nu begint ze zich, ondanks alles, al snel schuldig te voelen. Een uur later laat ze een totaal verslagen Petra uit en Astrid heeft zich over laten halen om over drie weken bij de notaris aanwezig te zijn. Nog steeds niet voor het geld, maar nooit heeft ze gedacht dat die stomme Wim een keer de benen zou nemen met een meid die zijn dochter kon zijn en dat de kinderen hun moeder nooit opzoeken vindt Astrid wel een hard gelag voor Pé.

Bijna een maand later staan de zusters verbouwereerd voor het Notariskantoor op de stoep. Notaris Kaalslag heeft hen ieder een bedragje ter beschikking gesteld waarmee zij een passende outfit kunnen aanschaffen. Zij zullen beiden betaald verlof moeten regelen en de jongste weet nu al dat ze Petra, die altijd al te lui was om te lopen, regelmatig op de vingers zal moeten tikken, aanmoedigen ook. Er zal beslist vaak ruzie ontstaan omdat Peetje het niet zal accepteren dat de jongste de baas is. De beide dames zijn er nog beduusd van. Petra zal haar huurachterstand pas kunnen voldoen als ze het bedrag ontvangen heeft dat Oom Wout voor haar heeft gereserveerd. Hoeveel dat zal zijn wordt echter pas meegedeeld als ze heelhuids terug zijn gekomen en ze overdenken in de stad bij een kop koffie in Café Touché de uitleg van de vastberaden strenge notaris. 

“Uw oom verwacht dat u elkaar onderweg beter leert kennen en veel van elkaar zult leren. Hij heeft de tocht zelf drie keer in zijn leven gemaakt en is er, naar eigen zeggen, een stuk wijzer en verdraagzamer van geworden.” Astrid had er een droge keel van gekregen want zij heeft oom Wout daar altijd om bewonderd, maar ze zag dat Petra in paniek raakte, wat ze niet eerder bij haar zus had gezien.
“Nu u beiden weer alleen bent is uw oom ervan overtuigd dat u beslist andere dingen aan elkaar zult ontdekken, leren waarderen, eigenschappen die u eerder niet heeft gezien. Hij weet dat u bij terugkomst nader tot elkaar zult zijn gekomen. U krijgt beiden een vliegticket voor de terugreis en daarna zal het tweede deel van afhandeling plaats vinden, mits de benodigde documenten aanwezig zijn. U mag net zolang over de tocht doen als u wilt. Het antieke kompas krijgt u mee voor onderweg. Het is van achttien karaats goud en bedoeld om eventuele onvoorziene uitgaven mee te bekostigen. Daarvan zult u wel de nodige bewijzen mee moeten leveren. U loopt volgens de routekaart die uw oom zelf heeft gebruikt en u dient een reisverslag in te leveren, waarin alle logeerplaatsen nauwkeurig beschreven worden. De pastoor in Compastella zal u het benodigde document overhandigen maar dat doet hij pas indien alle gevraagde stempels aanwezig zijn, die op uw voettocht zijn verzameld. Astrid ten Boekhorst wordt aangesteld als leidster en Petra ten Boekhorst zal zich neer moeten leggen bij de beslissingen die haar zuster neemt.”

Vier maanden later zitten de zusjes vermoeid, gelukkig en verbroederd in het vliegtuig. Astrid is heel tevreden, voelt zich niet meer zo alleen want haar zus blijkt menselijker te zijn dan ze ooit heeft gemerkt. Ze hebben wandelend herinneringen opgehaald, regen en wind doorstaan en blaren, maar ook pijnlijke ruggen steeds moediger het hoofd geboden. Ze zijn geestelijk erg gegroeid en onderweg hebben ze genoten van medepelgrims en het steeds wisselende uitzicht. Inmiddels zijn veel, zo niet alle, misverstanden uit hun jeugd opgehelderd. Astrid maakt in het vliegtuig al stiekeme plannetjes voor de rest van hun leven dat heel anders zal verlopen als voorheen. Zodra ze op Schiphol zijn geland ondergaat Petra echter een complete metamorfose zodra ze Wim met de kinderen plus aanhang in de ontvangsthal ontwaren, die lachend en gelukkig op hen staan te wachten.
“Zo Astrid, eindelijk ben ik van al die onzin af.... pffft en jij waagt het niet om Notaris Kaalslag aan de neus te hangen dat we helemaal niet gescheiden zijn en ook geen huurachterstand hebben, haha, goed gelovige dwaas.”

“Goedemorgen dames, gezond en wel terug, zie ik?” is mijnheer Kaalslag vriendelijk en correct. Astrid legt de nodige papieren voor hem op tafel en wacht zwijgend af, beheerst zoals altijd. Ondanks de enorme bijna niet te snappen teleurstelling die ze nog amper heeft verwerkt is ze niet van plan Petra’s oplichting te verklikken.

“Ik zie dat u aan alle eisen hebt voldaan en we kunnen nu overgaan tot deel twee, het voorlezen van de akte der erfenis van mijnheer uw oom.“ 

"Testament van Wouter Cornelis ten Boekhorst, geboren te R. in het jaar 1924 opgesteld dd-dd- 2011, door Marinus Maria Kaalslag, beëdigd notarus  te A. in aanwezigheid van de heer Donders, zijnde diens compagnon." Petra  gaat er goed voor zitten, kan haar hebberige glimlach amper bedwingen terwijl Astrid uit het raam kijkt, waar de grote eik al wat blad verliest.
"Mevrouw Astrid ten Boekhorst, geboren dd-dd-1968, krijgt de beschikking over het totale kapitaal, de aandelen en andere waardepapieren, alsmede de woning incluis roerende goederen toebehorend aan Mijnheer ten Boekhorst, overleden dd-dd-2014.” De beide dames zetten grote ogen op.
“Mevrouw Petra ten Boekhorst krijgt het gouden kompas indien dat niet onderweg ten gelde is gemaakt.” Terwijl Astrid stil afwacht, niet kan geloven wat de notaris heeft gezegd komt haar zus kwaad uit de stoel. 

“Maar hoe kan dit?” vraagt ze woedend, bloedrood aangelopen.
”Uw oom heeft nooit geloofd in uw scheiding. Hij heeft informatie ingewonnen, er een detective op gezet, waarvan de bevindingen hier ten kantore ter inzage liggen. Mijnheer te Boekhorst heeft gedacht u beiden uiteindelijk te geven wat u toekomt.”

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (30) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooooiiii... waren ze allemaal maar zo wijs, die ouders...
Leuk verhaal, leest lekker weg en het eindigt gelukkig zoals ik hoopte... lekker puh en lange neus voor die enge Petra!
Alleen die titel al is leuk, maar ook de lading wordt gedekt.
Knap!
Dank je wel
Gelezen
Mooie titel perfect voor het verhaal, interessant geschreven
Dank je wel
Gelezen.
Grappig verhaal! Ik moet toegeven dat ik het begin ook wat verwarrend vond. Je hebt wel een makkelijke manier van schrijven waardoor je door blijft lezen.
Heb het begin iets omgegooid, wellicht is het nu minder verwarrend?
Ik vind het inderdaad minder verwarrend geworden!