Het herstellen na het overlijden van een dierbare

Door gepubliceerd op Monday 06 April 15:37

Het herstellen na het overlijden van een dierbare

Dit jaar is het alweer dertig jaar geleden dat mijn vader overleed aan een fatale hartaanval. Hij was een stoere stoïcijnse man en hij heeft op veel mensen een grote indruk achter gelaten. Afgelopen jaar is mijn ex-man overleden aan de gevolgen van een hersentumor, kanker de meest gevreesde ziekte ter wereld.

Toen mijn vader overleed was mijn oudste dochter pas drie jaar oud en hoe ga je haar uitleggen dat opa er niet meer is. Ik besloot om haar bij een vriendin onder te brengen en tot mijn verbazing zei ze mij toen ik haar weer ging ophalen: opa schommelt nu in de hemel mama, hij heeft niet meer pijn aan zijn hartje.

Er kunnen bij kinderen allerlei traumatische gebeurtenissen plaatsvinden en op driejarige leeftijd weten zij nog niks van geloof, hemel en God. Voor ouders is het ook vaak moeilijk om met hun kinderen er over te praten maar ik heb het wel gedaan tijdens het opgroeien en opvoeden van mijn dochters.

Ze hebben nu een volwassen leeftijd en weten wat de dood inhoudt. Waarom zou eht einde van iemands leven niet net zo belangrijk zijn als het leven zelf. Je zal allerlei dingen aan hen moeten openbaren, zoals wachtwoorden van pc's, waar liggen de belangrijke papieren, wat wil je bij jouw levenseinde. Wie wil je wat nalaten, waar wil je begraven of gecremeerd worden, wie zal alles regelen. Mijn ex-man had niks geregeld en mijn kinderen moeten als zijn wettelijke erfgenamen alles zelf uitzoeken en bekostigen. Dat wil ik hen niet aandoen.

Ik herinner mij het overlijden van mijn vader en broer heel goed, je moet allerlei soorten regelingen treffen, waar is de ceremonie, is er een dienst, wie mag er komen, welke herinneringen worden opgehaald.

Ik zou willen dat mijn heengaan zoals ze dat noemen vergezeld gaat met mooie muziek. Mijn huidige partner mag een mooi muziekstuk voor mij schrijven end at mag dan afgedraaid worden in de kerk. Mijn favoriete liedjes waarop ik zingen door het huis heb gedanst, dat zijn de liedjes die ik wil horen en die een glimlach op mijn gezicht toveren.

Indien iemand een dierbare verliest dan lijkt het alsof de wereld stopt. Er is geen tijd en ruimte meer en alles verliest zijn normale betekenis. Er gaan een storm van emoties door je heen en alles is overweldigend.

Zoals toen mijn broer zich van zijn leven beroofde, heeft hij überhaupt nagedacht over de nasleep voor ons? Wat hadden wij kunnen doen, niks? Je wordt boos, woedend, een broer pleegt zelfmoord en je gaat allerlei scenes herscheppen van zijn leven. Toen mijn vader overleed op 58 jarige leeftijd dan denk je hij was nog zo jong. Maar zelfs met mijn ex-man is 70 jaar nog niet ene leeftijd om te sterven aan kanker.

 

Ik zie het leven als een groot geschenk waarin je leert om onvoorwaardelijk van jezelf te houden. Alleen jij kan jezelf veranderen en Wanner jij verandert, dat is nu juist het gekke, verandert de wereld met je mee. Je doet een stap vooruit en twee passen achteruit, net alsof je en dansje doet. Het leven beidt de mogelijkheid om onvoorwaardelijke liefde te delen zelfs met je ergste vijanden.

Eigenlijk is er geen dood want je bewustzijn is wie je bent. Dat bewustzijn, jij, je ziel neem je mee naar een volgend leven en als je zo denkt dan kan je sterven met gratie. Je lichaam is op en versleten alleen voor de dierbaren is het er niet meer.

Indien mijn kinderen rouwen om hun vader dan neemt het de pijn een beetje weg als zij weten dat zijn ziel er nog is, alleen is hij nu op een etherische plek van onvoorwaardelijke liefde.

 

 

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi geschreven.
Death leaves a heartache nothing can heale
Love leaves a memory no one can steal...