Onzichtbare Liefde

Door ThatGirl gepubliceerd op Sunday 05 April 17:57

''Hoi'' zei ik zachtjes toen ik voorzichtig naast Rags ging zitten  ''Gaat het?'' vroeg hij. Rags was de enigste die luisterde en me hielp door stil te zijn. Ik hoorde iets breken en harde geluiden kwamen dicht bij, ik schrok en deed snel mijn handen voor mijn oren en kneep m’n olijfgroene ogen dicht, op zijn uitstraling na zou ik daardoor niet minder van ons gesprek hebben meegekregen. De ruis die ik hoorde doordat ik mijn handen op mijn oren drukte werd overmeesterd door de harde geluiden, ik kroop onhandig naar mijn vertrouwde hoekje toe en dook in elkaar, ik was doodsbang, alweer...

Ik voelde de zacht pluizige haren van Rags langs mijn blote armen strelen, het gevoel dat hij me begreep. ik keek naar hem op en Rags ging tegen me aan liggen ‘’net zoals altijd’’ antwoorde ik een beetje laat op zijn vraag. De harde geluiden kwamen dichterbij... Ik rende zachtjes maar snel naar de tafel toe en gleed eronder, weer volgde Rags me en kwam voor me liggen ''ik ben er weer'' hoorde ik hem alweer zeggen, Rags had de perfecte mensenstem. Krokodillentranen sprongen in mijn ogen toen ik vier voeten rond de tafel zag gaan, dat gesprek wilde ik niet volgen, nee, en ik focuste me weer op Rags zijn woorden ‘’het komt goed Luna’’ hoorde ik Rags zachtjes fluisteren. Ondertussen zag ik de beelden voorbij flitsen van een boodschappentas, een big shopper, waar één van de vier voeten tegen aan trapte, de twee voeten aan de andere kant sprongen een stukje naar achteren waarna je de limonadesiroop op de grond zag vallen. Focus, dacht ik. Ik raakte in paniek en snakte naar adem. Ik deed mijn ogen weer dicht, Rags… Rags… En al gauw werd ik rustiger, ik deed mijn ogen weer open en daar lag hij weer, net zoals altijd, ‘’blijf je aan me denken?’’ zij hij. Alsof ik afscheid van hem ging nemen? Ik begreep hem zelfs zelf niet, eigenlijk begreep ik mijn gedachtes dus niet meer…

Een hard geluid, alweer. Scherven van een stuk gegooid bord schoven onder tafel, vlakbij mij en Rags. Ik probeerde me weer af te zonderen en naar mijn eigen wereldje te gaan… Rags, Rags, Rags… Rags? Ik deed mijn ogen open en zag geen Rags meer, mijn papa en mama zaten gehurkt naar me te kijken, ‘’hier komen jij!’’ hoorde ik mijn papa roepen waarna mijn moeder hem een duw gaf, ‘’Ga weg!!’’ schreeuwde ik. Ik mistte hem en had hem nodig… Ik rende naar boven snel langs mijn papa en mama, de trap op en deur dicht. Ze zouden me waarschijnlijk toch niet komen zoeken. Rags? Alsjeblieft, ben je er nog riep ik in mijn gedachten… Geen antwoord… Ik raakte in paniek. Rustig, denk, ik sloot mijn ogen en dacht; Rags, Rags, Rags..

35620e95f662fae92a5c5ffde5fd3da0.jpgMijn olijfgroene ogen opende zich weer en eindelijk zag ik hem weer ‘’Alles komt goed Luna, ik blijf bij je, zolang als je aan me denkt’’ hoorde ik hem in mijn gedachten al zeggen, waar ik de mensenstem van Rags vorm had gegeven. Ik kreeg een klein glimlachje op m’n gezicht, ''dankje'' antwoorde ik, ‘’Je bent mijn beste vriend…’’.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi geschreven, heel mooi zelfs! de emoties zijn voelbaar