Guus

Door Nicolettepietersen gepubliceerd op Friday 03 April 16:40

We hebben Guus te logeren, een Airedale Terrier van vrienden, die bij ons volkomen thuis is. In het weekend kwamen Nikita en Christiaan even langs. Die schrokken alletwee van Guus, ze zijn zelf thuis twee kleine Teckels gewend en onze Boris, die iets groter was dan Guus, zijn ze vergeten.

Ik vraag me op woensdagmorgen vroeg af hoe ik dat ga mannen: Christiaantje de hele dag bang van die hond maar ook Guus, die toch  wat aandacht nodig heeft  en uit moet en zo……. Pfff, dat wordt een gedoe in m’n eentje.

Eenmaal met Christiaan thuis en over de eerste schrik heen stuur ik Guus op zijn mat en zet Christiaan zo aan de keukentafel dat-ie  zicht heeft op Guus. We gaan zoals altijd memory spelen en ik vraag regelmatig aan Christiaan: ‘wat doet Guus, slaapt-ie nog?’

‘Ja, slaapt nog’ zegt Christiaan steeds opgelucht. Na een poosje:

‘Oma, Guus dalijk wakker?’

‘Ja, die wordt zo wel wakker, geeft niks hoor, hij blijft daar wel liggen’ stel ik hem gerust.

Christiaan kijkt nog eens opzij en knikt aarzelend…… hij begint er langzaam op te vertrouwen dat ik blijkbaar weet wat Guus gaat doen….

Als we klaar zijn met spelletjes wil Christiaan een puzzeltje maken aan de kleine tafel bij de bank. Maar ja, ….. ‘Guus nou oma?’ Hij durft Guus niet uit het oog te verliezen….. en bij die tafel kan hij Guus niet meer zien. Wat nu?

Ik zeg:’ Christiaan, oma gaat aan Guus vragen hier te komen liggen.’ En ik wijs op de grond naast mijn  voeten. ‘ en ik zal tegen Guus zeggen dat-ie niet bij jou mag komen, oke?’

Er wordt aarzelend geknikt…… en goddank doet die brave Guus precies wat ik van hem vraag en gaat aan mijn voeten liggen ver genoeg bij  Christiaan vandaan. Hèhè, denk ik opgelucht alles gaat op rolletjes.

Ineens schijnt buiten de zon en lijkt het me tijd te gaan wandelen en gelijk Guus uit te laten. Christiaan in het wagentje, Guus aan de lijn en daar gaan we! Veilig in zijn wagentje krijgt Christiaan praatjes: ‘Guuhuus, doejij?’ hoor ik iedere keer.

‘Oma, doet Guus nou?’

 ‘Guus plast, Christiaan.’

Even later staan we stil: ‘rijden oma!’

‘Nee even op Guus wachten, liefje’ zeg ik

‘Doet Guus dan?’

‘Guus poept’

‘Guus poep? Kan Guus poep?’ Christiaan zit in verbijstering te kijken naar de malle poephouding van Guus. Blijkbaar is dat hem van de Teckels nog nooit opgevallen…..

Als we na een lang half uurtje thuis komen is het ijs gebroken, Christiaan is volledig in de ban van Guus…… thuis moet Guus ook een bordje, mesje en vorkje als  het serviesje tevoorschijn komt. Guus krijgt ook een pannenkoek, een koekje en tomatensoep….. gelukkig is het maar spel en Guus doet net of –ie alles snapt.

‘Wanneer Guus eigen papa en mama, oma? vraagt Christiaan ‘dalijk oma?’

‘Nee morgen pas’ zeg ik en Christiaan knikt.

Als we eenmaal in de auto even naar omi gaan wil Christiaan eigenlijk dat Guus ook naar omi gaat, maar dat gaat me wat te ver. Guus wacht braaf tot ik alleen weer thuis kom en lijkt blij met de rust.

 

 

 

 

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heerlijk verhaal!
ja jammer dat Guus weer naar huis is.