Casanova

Door Pennetje gepubliceerd op Friday 03 April 11:33

138b6cfcc97393bf9d99e657c38cbff0_medium.

Elke vrouw is een diamant. Als liefhebber van deze edelstenen acht ik het daarom mijn plicht om een duurzame studie van ze te maken in al hun facetten. De flonkering beneemt me dikwijls de adem en dan kan ik niet anders dan de steen met mijn volle aandacht bekijken. Ook de ongeslepen exemplaren kunnen rekenen op mijn interesse, want een doffe buitenkant wordt verrassend vaak gelogenstraft door een onverwachte schittering, die alleen het oog van de kenner zal strelen. Vrouwen, ze zijn mijn vloek en tegelijkertijd mijn straaltjes zonneschijn op een somber grijze dag.

Al op jonge leeftijd was ik bijzonder gecharmeerd van het zwakke geslacht en die interesse bleek al snel geheel wederzijds. Je zou het een zesde zintuig kunnen noemen, die onzichtbare tentakels waarmee ik altijd feilloos aanvoelde wat een vrouw nodig had en waarmee ik haar in mijn netten wist te verstrikken. Op jonge leeftijd ging het dan nog om een extra snoepje of een lieve glimlach, maar al gauw kwamen er nog andere hormonaal gestuurde motieven om de hoek kijken. Mijn fascinatie voor vrouwen ontaardde al snel in een sport om hen te veroveren en als het ware mijn vlag te planten als waren zij bergen die ik had bedwongen. Zodra ik bezit van een vrouw had genomen, vloeide de interesse op natuurlijke wijze weg en gingen mijn ogen rusteloos op zoek naar andere bergen om te bedwingen.

Het spel van de liefde was als de wisselwerking tussen de zee en het strand. Steeds kwam ik in golven aanrollen, soms onstuimig, soms rustig ruisend, verleidelijk fluisterend over een toekomst waarin we zouden worden verenigd. Dan trok ik me weer terug, het zand vochtig achterlatend, verlangend naar een hernieuwde kennismaking. Vanuit de zee bezag ik de naakte hunkering van mijn nieuwe prachtige diamant, de weerkaatsing van het zonlicht op de zandkristallen, die tevens genadeloos alle kuilen en rimpelingen aan de oppervlakte bracht en ik hield des te meer van haar, kon mezelf bijna niet bedwingen om snel naar haar terug te keren en de delicate zandkorrels met vloeibare vingers te betasten. Toch hield ik me in, maakte enkele schijnbewegingen in haar richting, terwijl de onderstroom ongegeneerd begon te kolken. Het was die zelfbeheersing die haar gek maakte en eerlijk gezegd kon ik mezelf op zo’n moment ook amper beteugelen, zo sterk was het verlangen naar onze zilte samensmelting. Toch liet ik heel wat water over het strand spoelen en menig eb en vloed passeren voor ik uiteindelijk toesloeg. Het moest immers de ultieme eenwording zijn, voor minder deed ik het niet en zo leerde ik met horten en stoten de edele kunst van het verleiden steeds meer perfectioneren. Na het genoten hoogtepunt nam ik afscheid en dook onder in de grote oneindige zee om nimmer meer terug te keren.

8db5fdd06c1fc0336ebb571df56bd39a_medium.

Op een dag wandelde Magda mijn leven binnen. Zij was een zwarte diamant met een buitenaardse schoonheid. De kleur van haar ogen hield het midden tussen blauw en groen, de kleur van de zee op een zonnige dag en daaronder vormde haar sensuele mond met de optimistische mondhoeken een regelrechte uitnodiging om haar te kussen tot ze om genade smeekte. Haar lange donkere haar viel in zachte golven over haar schouders en deinde op en neer bij elke stap die ze zette. Haar huid was zo licht en fijn als de bloemblaadjes van een roos, waar de adertjes doorheen dreigen te schijnen, maar het was vooral haar lach, een hikkend ongegeneerd geluid alsof ze steeds opnieuw bleef haken achter de bron van haar vreugde, die me die bewuste dag in dat bruine café deed opkijken om vervolgens haar meer dan aantrekkelijke verschijning gulzig in me op te zuigen. Toen onze ogen elkaar ontmoetten, wist ik direct dat zij mijn volgende verovering zou worden en ik verheugde me op alle fasen van de seductie. Terstond nam ik afscheid van de dame, die ik op dat moment aan het bewerken was, want je kunt zeggen van me wat je wil, maar ik ben niet polygaam, eerder seriemonogaam. Het is belangrijk om me te richten op één vrouw tegelijk. Zo kan ik mijn energie voegen naar mijn grootste verlangen van dat moment en is de kans op succes het grootst.

39bd84e07e4181b45ea6474d83336054_medium.

Als magneten trokken die magische ogen me naar haar toe en voor ik iets had kunnen zeggen toen ik voor haar stond, zei ze: ‘Tequila Sunrise!’ In eerste instantie bracht dit me van mijn à propos, maar al snel herstelde ik me.
‘Ok, Tequila, wat zou je willen drinken?’
Witte tanden lachten me toe. ‘Magda’, zei ze. ‘Mijn naam is Magda en ik lust wel een Tequila Sunrise.’ Het was een veelbelovend begin van een fantastische avond. Tot in de kleine uurtjes hield ze me gezelschap en toen we aan het eind van de avond nog geen afscheid wilden nemen, dansten we onder het licht van de maan en duizenden sterren over straat. Uiteindelijk heb ik haar toch losgelaten met volgens mijn beproefde methode de belofte dat ik haar de volgende dag zou komen opzoeken. Ik kon de slaap maar niet vatten, zag steeds haar ogen voor me, hoorde haar sputterende lach en rook de frisse geur van haar haar. Hoewel ik haar nog niet had gekust, wist ik hoe haar kussen zouden smaken, hoe haar zachte lippen zouden voelen en hoe ze  zou reageren als ik haar zou kietelen op een bepaalde plek en ik genoot met volle teugen van de voorpret.

Magda was met recht een zwarte diamant. Waar andere vrouwen het licht weerkaatsten, leek zij juist de straling te absorberen. Op zoek naar de hunkering, die ik altijd bij andere vrouwen had gezien, ving ik domweg bot bij haar. Ik stond voor een raadsel. Het was of mijn elixer was uitgewerkt en totaal haar doel voorbij schoot. De rollen waren omgekeerd. Magda had de touwtjes in handen en ik was overgeleverd aan haar grillen, wrong me in allerlei bochten om haar te plezieren, had er alles voor over om die wonderlijke ogen te zien oplichten, om een excuus te vinden om haar even aan te raken en mijn verlangen naar haar groeide en groeide, maar ik leek geen centimeter op te schieten. Het was bijna of ik haar favoriete broertje was, een rol die ik desgevraagd graag aan iemand anders zou overlaten.

Ik hongerde naar haar kussen, werd bijna gek bij de gedachte aan haar zachte, gladde huid tegen de mijne en de klank van haar stem was voldoende om bij weg te dromen. Zwaar had ik het te pakken. En Magda scheurde met haar haperende lach al mijn verlangens aan gort. Het was een regelrechte kwelling om bij haar te zijn en alle grenzen in acht te nemen die zij aan onze relatie had opgelegd, maar nog groter was de foltering als ik niet bij haar was. Dus ik verdroeg het in stilte, stelde me tevreden met de kruimels die ze me nu en dan toewierp als een schurftige hond, die toevallig was komen aanlopen.

Veel langer zou ik het niet kunnen volhouden en op een avond besloot ik om me niet langer aan het lijntje te laten houden, maar een alles-of-niets-poging te wagen. Immers, als ze eenmaal had geproefd van mijn kunsten als minnaar zou ze, net als alle andere vrouwen, als was in mijn handen zijn. Het was maar de vraag of ik dan nog steeds belangstelling zou hebben voor mijn zwarte diamant. In elk geval zou ze de geschiedenis in gaan als de vrouw, die het lastigst te veroveren was, maar mijn vlag zou uiteindelijk triomfantelijk wapperen, daar twijfelde ik niet aan.

32fa99f477efb8de0476ef9a1aa28796_medium.

We hadden niet afgesproken die avond, maar dat was juist onderdeel van mijn tactiek om haar volledig te overrompelen met mijn charme. Ze hield niet van verrassingen, zei ze altijd, maar daar had ik voor één keer maling aan. Tot in de puntjes verzorgd en gekleed in mijn meest aantrekkelijke spijkerbroek met het lichtblauwe shirt, waar geen enkele vrouw tot nu toe weerstand aan had kunnen bieden, drukte ik kordaat op haar deurbel. Er werd niet open gedaan. Daar stond ik dan met mijn goede gedrag. Teleurgesteld droop ik af en zette koers richting stad. Op zoek naar een leuk café om even iets te drinken, liep ik langs een overvol terras, dat ik al bijna gepasseerd was, toen ik opeens die bekende lach hoorde, waarna de haren op mijn armen prompt overeind stonden. Mijn ogen speurden de mensenmassa af en toen zag ik haar. Ze stond met de rug naar mij toe aan een statafeltje in het achterste deel van het terras en was tot mijn opluchting in het gezelschap van een knappe vrouw met kort blond haar. Blij dat ik haar gevonden had, laveerde ik tussen de bezoekers naar het tafeltje van de beide dames en zag hoe Magda haar hoofd achterover gooide op die karakteristieke manier en vervolgens de terrasbezoekers trakteerde op haar hikkende geluid. De blonde vrouw lachte van harte mee en toen ze waren uitgelachen boog ze zich voorover naar Magda en ze kusten elkaar. Als bevroren in de tijd stond ik doodstil te staren naar dit beeld, terwijl mijn droom in duizenden stukjes uiteen spatte. Toen draaide ik me om en liep weg.

Reacties (40) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi verhaal inderdaad.
Dank je wel, Nonnie
Mooi verhaal! terecht dat je daarmee gewonnen hebt. Gefeliciteerd.
Dank je wel, Appelpit
Een heerlijk verhaal met een uitnodigende mooie schrijfstijl. Chapeau!
Dank je wel.
(neemt hoed af en maakt een sierlijke buiging)
Mooi geschreven
Dank je wel, Berna
Een winnaar vermoed ik
Profetische woorden.
Ik zag dat je zelf ook in de prijzen bent gevallen. Zeer terecht.
Ik was er zelf beslist niet van overtuigd dat het in de prijzen zou vallen. De eerste was een essay en de tweede versie op aanraden van Kaagman een aanpassing, maar met de erfenis....
daar ben ik wel van gecharmeerd.
Leuk.
Zelf weet ik nog niet of het gaat lukken deze week, dus misschien gaat die erfenis gewoon aan mijn neus voorbij.
Gelezen en beoordeeld!
Thanks
De vergelijking met de zee en het verleidingsspel vond ik heel mooi. Duim!
Dankjewel, Matthias